Arash Ara VOA

چرا شهرام همایون محبوبیت خود را به مراد ویسی واگذار کرد؟ شهرام همایون، پیش از شکوفایی «من‌وتو»، برای بخشی از مردم ایران چهره‌ای مهم بود. در سال‌هایی که رسانه‌های مستقل و اینترنت آزاد محدود بود، او صدای اعتراضات داخل ایران را منتقل می‌کرد و محبوب شد. اما بخشی از این محبوبیت متعلق به روایت و دوره‌ای بود که او راوی آن بود، نه لزوماً خود او. ما روزنامه‌نگارها در نهایت راوی هستیم. اعتماد مخاطب زمانی می‌ماند که روایت‌مان واقعی، منصفانه و نزدیک به واقعیت جامعه باشد. از این زاویه، می‌شود ظهور مراد ویسی را دید. او در روایت «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، همان نقشی را پیدا کرد که همایون در دهه ۸۰ داشت: راوی اتفاقاتی که مردم تجربه می‌کردند اما صدایشان کمتر شنیده می‌شد. تفاوت اینجاست؛ در نگاه بخشی از مخاطبان، همایون از روایت مردم فاصله گرفته و به دیدگاه‌های قدرت‌ها نزدیک شده، در حالی که ویسی روایت مردمی را دنبال می‌کند. محبوبیت روزنامه‌نگار متعلق به خودش نیست؛ متعلق به اعتمادی است که از روایتش ساخته می‌شود. شاید اتفاقی که برای همایون افتاد محبوبیتش را به مراد ویسی واگذار نکرد؛ روایت زمانه را از دست داد.

در دهه نخست زندگی، جهان را تماشا می‌کردم؛ سیاهی‌ها و سپیدی‌ها را کنار هم می‌گذاشتم و از میان تکه‌های پراکنده واقعیت، پازلی از معنا می‌ساختم. گمان می‌کردم حقیقت جایی میان تضادها پنهان شده است. در دهه دوم، عصیانگر شدم؛رویای انقلاب در سر داشتم به جنگ دیوارهایی رفتم که پیش از من ساخته شده بودند. عادت ها و هر آنچه بوی اجبار می‌داد، در نگاه من سزاوار پرسش و شکستن بود. می‌خواستم جهان را از نو تعریف کنم. آینده را در خیابان‌ها جست‌وجو می‌کردم و در ذهنم پرچم تغییر هر روز بالاتر می‌رفت. گذر کردم از هرآنچه بر من حکومت می‌کرد . در دهه سوم، به این نتیجه رسیدم که هیچ انقلابی پایدارتر از انقلاب فرهنگی نیست. باور داشتم می‌توان سرنوشت را با فرهنگ دگرگون کرد. آینده را در شعاری مشخص جست‌وجو می‌کردم و پرچم «امروز فقط انقلاب فرهنگی» بالا رفته بود. و اکنون در دهه چهارم،بیش از هر چیز به سکوت می‌اندیشم؛ سکوتی که نه صاحب مکتبش هستم و نه آموزگارش. سکوتی که پس از هیاهوی آرمان‌ها از راه می‌رسد و انسان را روبه‌روی خودش می‌نشاند. من در زندگی‌ام یک انقلاب سیاسی را باختم و یک انقلاب فرهنگی را نیز. اما هرچه بیشتر به گذشته نگاه می‌کنم، کمتر مطمئنم که شکست دقیقاً چه معنایی دارد. امروز نشسته‌ام و به پشت سر می‌نگرم؛ به جاده‌ای که با امید آغاز شد، با شور ادامه یافت و به تأمل رسید. شاید زندگی همین باشد: سفری از یقین به تردید، و از فریاد به سکوت. و شاید آن سکوت، خود آخرین و عمیق‌ترین انقلاب باشد.

بسیاری از ما ، دفتر خاطراتی داریم ٬ پر از واژه هایی که هرگز خوانده نشدند، فریاد هایی که در سکوت دفن شدند، و حرف‌هایی که تنها از لرزش یک نگاه یا مکثی کوتاه فهمیده شدند، شاید همه چیز گفته نشده باشد، اما هیچ احساسی واقعا گم نمی شود، زمان حافظه ای صبور تر از انسان دارد. و در نهایت، زمان به نفع حقیقت است….

⚡️طبل‌کوبی شبانه مقابل هتل تیم انگلیس توسط طرفداران تیم فوتبال مکزیک؛ جنگ اعصاب قبل از سوت آغاز @FarsiVOA

پایان تیم فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ِ چگونه رقم خورد؟ گزارش آرش آرا

⚡️از پرچم شیر و خورشید تا پرچم رنگین‌کمانی؛ حاشیه‌های بازی ایران @FarsiVOA

سیاتل؛ زیر سایه جنجال تقابل ایران و مصر در گزارش آرش آرا

⚡️احمد خبیری؛ فوتبالیستی که تصویر خمینی را در دست نگرفت @FarsiVOA

چرا امروز فوتبالیست ها صدای مردم کشورشون نیستند؟

⚡️از گل مردود تا سکوهای جنجالی؛ حواشی بازی ایران و بلژیک در گزارش آرش آرا @FarsiVIOA

محسن رضایی: شاید دشمن منتظر است جام جهانی تمام شود!

پرزیدنت ترامپ: اگر ایران جلوی نیابتی ها خود در لبنان را نگیرد، بار دیگر ایران را بسیار سخت هدف قرار خواهیم داد.

⚡️جنجال بر سر شادی پس از گل محمد محبی و بازتاب بین المللی بازی ایران و نیوزیلند @FarsiVOA