تسلیت آبکناری ها

وقتی وارد آرامستان می‌شویم، دیگر فقط از میان قبرها عبور نمی‌کنیم... از میان خاطرات عبور می‌کنیم. 🖤 از سر هر مزار که می‌گذریم، چهره‌ای در ذهنمان جان می‌گیرد؛ صدایی، خنده‌ای، آغوشی، دستی که روزی در دستمان بود... اینجا چه پدرانی آرام گرفته‌اند؛ پدرانی که روزی ستون خانه بودند و سایه‌شان پناه خانواده... چه مادرانی که روزی با یک نگاه، دل فرزندانشان را آرام می‌کردند؛ مادرانی که عطر حضورشان هنوز در گوشه‌گوشه خانه‌ها مانده است... چه فرزندانی که هنوز جای خالی‌شان در دل پدر و مادرشان درد می‌کند، چه خواهرانی که خنده‌هایشان هنوز در گوشه‌ای از خاطراتمان شنیده می‌شود، چه برادرانی که روزی کنارمان بودند و امروز تنها چیزی که از آنها داریم، یک نام، یک عکس و دریایی از خاطره است... در این آرامستان، آدم‌هایی خوابیده‌اند که روزگاری برای خودشان نام و آوازه‌ای داشتند؛ می‌خندیدند، عاشق می‌شدند، آرزو می‌کردند، برای آینده نقشه می‌کشیدند و فکر می‌کردند هنوز فرصت زیادی برای زندگی دارند... اما امروز، همه در سکوتی عمیق آرام گرفته‌اند. چه زود می‌گذرد این زندگی... امروز ما بر سر مزار عزیزانمان ایستاده‌ایم، و شاید فردا، دیگری بر سر مزار ما ایستاده باشد و از ما خاطره‌ای بگوید. پس تا هستیم، قدر هم را بدانیم؛ دل کسی را نشکنیم، اگر کسی را دوست داریم به او بگوییم، اگر دلتنگ کسی هستیم، به دیدنش برویم، و اگر کسی کنارمان است، حضورش را ساده نگیریم... آخرِ این جاده، برای همه ما یک آرامگاه است؛ و آنچه از ما می‌ماند، نه مال و نه مقام، بلکه خاطره‌ای است که در دل آدم‌ها ساخته‌ایم. خداوند تمام رفتگان این آرامستان و همه عزیزان سفرکرده را غریق رحمت خویش کند و به دل بازماندگانشان صبر و آرامش عطا فرماید. 🖤🥀 از طرف مصطفی مسرور آبکنار