Pathwaystogod

قلبی که نمی‌زند قلبت را حس کن. می‌زند. اما تو نمی‌زنی. اگر تو می‌زدی، باید می‌توانستی نگهش داری. اما نمی‌توانی. اگر تو می‌زدی، وقتی خوابی، کی می‌زند؟ تو خوابی. قلبت بیدار. پس کی می‌زند؟ این، یک سؤال ساده است. اما جوابش زندگی‌ات را عوض می‌کند. چون اگر تو قلبت را نمی‌زنی، پس تو قلبت نیستی. تو چیزی هستی که قلب را می‌بیند. و آن، هرگز دیده نمی‌شود. و این، فقط درباره قلب نیست. درباره همه‌چیز است. تو بدنت را نمی‌سازی. تو افکارت را نمی‌سازی. تو احساساتت را نمی‌سازی. همه‌شان خودشان می‌آیند. و تو، فقط تماشا می‌کنی. و بعد یک «من» می‌سازی که بگوید «من هستم». اما آن «من»، بعد از همه‌شان آمده. و به همین دلیل، توهم است. و اگر یک بار این را ببینی، ترس می‌ریزد. چون تمام ترس‌هایت برای «من» است. ترس از مرگ، ترس از دست دادن، ترس از نابودی. اما اگر «من» توهم باشد، چه کسی می‌ترسد؟ چه کسی می‌میرد؟ و در آن دیدن، آرامش. و در آن آرامش، عشق. و در آن عشق، خدا. و در آن خدا، تو. نه آن تویی که فکر می‌کردی. آن تویی که هرگز نبودی. و آن، تنها تویی است که هست. @pathways_to_god @mazeye_malakoot