| Distorted Human |
Kanalga Telegram’da o‘tish
شعر، موسیقی، گاهی هم فیلم دغدغههای شاعرانه کانال اول ما https://t.me/Daar_wag
Ko'proq ko'rsatish3 106
Obunachilar
-124 soatlar
-17 kun
-3030 kun
Postlar arxiv
3 106
@DistortedHuman
Light-years and shadows, you'll never see the end of day
Distant horizon, far beyond the past you cannot save
Whispers, no silence, echoing the sounds from far away
Sequenced pariahs, following the footsteps to your grave
Pulling me down, the undertow
It's dragging me, now I'm paralyzed
Beyond, the distance is out of reach
There's no more I can take
Light-years, you'll never see the end of day
Distant, it's far beyond, you cannot save
Pulling me down, the undertow
It's dragging me, now I'm paralyzed
Beyond, the distance is out of reach
Pulling me down, the undertow
It's dragging me, now I'm paralyzed
Beyond, the distance is out of reach
Single file form in line
3 106
آه ! چه رنج آور است که انسان بمیرد در حالیکه بداند که فراموش خواهد شد !
👤آلبر کامو
📘حکومت نظامی
Join US! @Distortedhuman
3 106
پایم درد میکرد ...
یعنی کفشم مال پارسالم بود و تنگ شده بود !
هرچند کفش تنگ نمیشود و پا بزرگ میشود ؛
ولی آدم چون خودش را نمیبیند ،
تقصیر را گردن چیزهای دیگر میاندازد !
فرهاد حسنزاده
@DistortedHuman
3 106
صبح که می شود با خستگی دیروز که به سر درد فردای مستی می ماند با هزار فحش و ناسزا از خواب بیدار می شویم.به یاری هزار جور قرص و دود خودمان را سر پا نگه می داریم.نه با دنیا و مافیهایش کاری داریم نه می خواهیم کسی مزاحم اوقات تلخمان بشود.تنها چیزی که می خواهیم این است که آسوده خیال به دنبال بدبختی های روزمرگی مان برویم.اما گویا این هم خواسته زیادی است ! در هر روز روزگار باید یک اتفاقی بیفتد تا این خراب شده که اسمش زندگی است را خراب تر و وقیح تر کند! چاره چیست؟ این هم یک نوع سبک زندگیست.
آرتین جهانشاهی
Join US! @Distortedhuman
3 106
And it's time for letting go
So call me back from this haze that I'm in To a place where I'm safe . . . .
3 106
. . . به راستی چرا نویسندگان دست از این عمل پرخساست خود برنداشته و با شورشی علیه بایکوت تمام نوشته های در حصر دفترها، در حصر فایل های شخصی کامپیوترها، در اقدامی کاملن از پیش تعیین شده تمام متون قدیمی خود را، متن های مانده لای دفترچه های یادداشت، شعر های خاک خورده در بین صفحات سررسید های قدیمی و سال های پیش، همه را یکجا در جوامعی مانند مجازی پخش نمیکنند؟ اما آیا این عمل واقعن اکتی علیه آن نوشته های قدیمی ست؟ یا در موضوعی کاملن متضاد، در راستای محبوب و معروف کردن و جلوگیری از انقضا یا باد کردن درب ِ کنسرو های آن هاست که صورت میگیرد؟ در روزگاری که برای شناخت اشخاص، باید لحظه ای وقت گرفت تا آخرین توئیت ثبت شده ی آن ها را نگاهی انداخت و بعد نظر نهایی خود را اعلام کرد، در روزگاری که انسان ِ این لحظه ای انسان آن لحظه ی پیشین ِ با همان مواضع نیست. نگاه داشتن نوشته جات در صندوق های آنتیک با قفل هایی از طلا برای انتشار آن ها در آینده عملی نه کودکانه، که ناشی از یک بلاهت ِ جمعی ست. من خواهم گفت در این لحظه مسیری غیر از مسیر تعیین شده در لحظه های پیش را جستوجو خواهم کرد، حتا اگر گیرنده ی آن تصمیمات شخصی غیر از شخص خود ِ من نبوده باشد. ...
#ع_ع
@EshterakArt
