امیرحسین خوش حال

غربت آن نیست که از خاکِ خودت دور شوی غربت آن است که یک مرتبه مجبور شوی... بنشینی بغلِ سایه ی دیوارِ خودت بدهی فحش به خاکسترِ سیگار خودت دیگر از زندگی و از همه بیزار شوی وسطِ خوابی و یک مرتبه بیدار شوی بعدِ هر دردِ خودت؛ شعر شوی؛ حرف شوی وسط مصدرِ « رفتن » همه شب صرف شوی! سر تکان هی بدهی؛ پشتِ هم حسرت بخوری بعدش از هرچه دلت خواست؛ دگر دل ببُری غربت آن است که همسایه به دادت نرسد وَ رفیقی که شده پایه به دادت نرسد غربت آن است که در آتشِ خود دود شوی همه چی خوب؛ ولی یکشبه نابود شوی غربت آن است که اندوهِ تو خاکت بکند داغِ آن درد که برگشته هلاکت بکند پشت هم بغض کنی؛ اخم کنی، پیر شوی باز با هرچه بدت آمده درگیر شوی غربت آن است که یک دوست زند خنجر و بعد... غنچه ای در وسطِ باغ شود پرپر و بعد... غربت آن است که یک وصله ی ناجور شوی غربت آن نیست که از خاکِ خودت دور شوی... منهای یک؛ امیرحسین خوش حال 🍏❤️

تقدیم به شما این غزلم. شرمنده که وقتتون برای خوندن شعرای من هدر میشه: فرض کن در سرت لجن باشد یکنفر زنده در کفن باشد باغبانی که حافظِ چمن است زیرِ پای خودش چمن باشد آن کسی که « حسین » را کشته همدمِ سابقِ « حسن » باشد سایه ای را که عاشقش شده ای وقتِ دیدار؛ بی بدن باشد یکنفر با سپاهی از دشمن بینشان جنگِ تن به تن باشد فرض کن آدمِ پر از دردی وقتِ گفتار؛ بی دهن باشد زندگی سخت می شود وقتی معنی ی غربتت؛ وطن باشد منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

موی تو باغ و دسته گل: چشمت اصفهانی؛ سی و سه پل: چشمت آمدی بهرِ غارتِ جانم من خراسانم و مغول چشمت بین دستان خود پناهم ده إن یکادی و چارقل چشمت نوبهار است و شالِ تو آبی سال من سرخ و سالِ تو آبی باز هم شب شد و پریشانی حسّ من مثل عصر بارانی حال تو بهتر است؛ می دانم حال من بده شده... نمی دانی می روی؛ می دوی برای شروع می روم رو به خطّ پایانی... نوبهار است و مثل پاییزم باز با یاد تو گلاویزم.... منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

اهدِنَا الصِّراطَ المُستَقِیمَ... 🍏❤️

تقدیم به شما این شعرم: تو رفتی زیرِ این باران؛ دلم میخواست برگردی شدم ویران؛ شدم ویران؛ دلم میخواست برگردی شبیه یک جسد بودم؛ کنارت جان گرفتم من تو رفتی و شدم بی جان؛ دلم میخواست برگردی خراسانِ مرا یک شب؛ تو بردی لای موهایت شدم آواره بعد از آن؛ دلم میخواست برگردی تو میرفتی به آنسوتر؛ دلم آمد به دنبالت تمام راه تا تهران، دلم میخواست برگردی تو گفتی: « می روم »؛ گفتم: « خدا باشد به همراهت » ولی نه؛ از تو چه پنهان؛ دلم میخواست برگردی تو در میدانِ آزادی؛ نگاهم کردی و رفتی شکستم داخلِ میدان؛ دلم میخواست برگردی پس از تو داخل کوچه؛ صدای پای مرگ آمد و من در لحظه ی پایان؛ دلم میخواست برگردی منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما این غزلم: کشتیِ در طوفانم و پیغمبرم رفته در سنگرم تنها شدم؛ همسنگرم رفته می¬سوزم از این درد و دودی برنمی¬آید آتش درونم مانده و خاکسترم رفته او برد قلبم را و قلبی نیست در سینه ای کاش قلبم مانده بود اما سرم رفته مثل عقابم بر ستیغِ کوه¬ها اما من تشنه¬ی پروازم و بال و پرم رفته شد باورم « دلبر که جان فرسود از او » اما « نومید نتوان بود از او » از باورم رفته من غوطه¬ور در اشک و اشکی نیست در چشمم من غرق خواهم شد؛ دگر آب از سرم رفته! منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما این شعر جدیدم: هرکس آمد کنار ما ریده هرکه شد همقطار ما ریده هرکسی رفت « قونیه » خوشبو هرکس آمد مزار ما ریده یار او پول و شخصیت دارد تا بخواهید یار ما ریده کادو میداد دِیتِ اول او یار ما اولین قرار ما ریده روزگارش قشنگ و پربار است همه ی روزگار ما ریده خاندانش اصیل و بافرهنگ! کلِّ ایل و تبار ما ریده شبِ یلدا انارِ او سرخ و شبِ یلدا انارِ ما ریده آخرِ انتظارِ او شیرین آخرِ انتظارِ ما ریده کار و بارش همیشه پر رونق هر زمان کار و بار ما ریده ابتکاراتِ او همه عالی کلّهُم ابتکار ما ریده.... خسته شدم دیگه حال ندارم ادامه بدم... پوزش...🤣🤣 منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما خوبان این شعر طنزم. سپاس از این که من و میخونین: چون شوم بیدار، چایی می خورم در فراق یار، چایی می خورم! هر که در بی کاری اش کاری کند! من شوم بی کار، چایی می خورم عمدتن او قهوه می نوشد وَ من لحظه ی دیدار، چایی می خورم توی مهمانی ست چیزِ مختلف! من ولی هربار، چایی می خورم تا که حالم اندکی بهتر شود بعدِ هر سیگار، چایی می خورم چیپس گاهی می خورم همراه فیلم لحظه ی اخبار، چایی می خورم گاه پیش آید که با یک عده ای از سرِ اجبار چایی می خورم گر به من اسپرسو یا رانی دهند باز هم انگار چایی می خورم گر روَم با دوستانم ترکیه! من فقط در « بار »، چایی می خورم! در قیامت توی « کافه مولوی » عصر با عطار چایی می نوشم! منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما این شعرم... ببخشین وقتتون هدر میره با خوندن شعرای من: شمسی و مولوی شدم با تو بیتی از مثنوی شدم با تو راهِ من عاشقِ مسیرت شد بلخ تا قونیه اسیرت شد بغضِ تو حسّ و حال باران داشت اخمِ تو در خودش خراسان داشت با نگاهت سقوط می¬کردم ناز کردی؛ سکوت می¬کردم در نگاهت امید می¬دیدم حس و حالی جدید می¬دیدم دف به موهای تو حسادت کرد با تو می¬شد که خوابِ راحت کرد کوچه بود و هوای بارانی رقص موی تو روی پیشانی... دست تو، دست من، شب و ساری من فقط با تو شادم انگاری تو همانی که دوستش دارم من همانم که دوستش داری ناز بودی زمانِ خوابیدن ماه بودی زمان بیداری شعر من؛ نازِ تو، همین کافی ست با تو دنیا نبود تکراری... مثل موهای تو پریشانم مثل موهای تو شدم... جانم ماهی و آسمان شدم با تو رنگِ مازندران شدم با تو بی تو من مثل یک بیابانم درد دارم؛ خودِ خراسانم... منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

ممنون که شعرای ناچیز من و میخونین. تقدیم: می خواستم که با تو بمیرم؛ ولی نشد جانی دوباره با تو بگیرم؛ ولی نشد هر شب به رنجِ رفتنِ تو فکر می کنم هر ثانیه به بودنِ تو فکر می کنم گفتم: « شبیه هر چه تو گویی؛ شوم همان اصلن شبیه هر که بخواهی شوم؛ بمان » گفتی که: « راه بینِ من و تو جدائی است ناآشنا شدن ثمرِ آشنائی است » بی تو به انزوای خودم فکر میکنم دارم به انتهای خودم فکر می کنم یک قاب عکس خالی و دردش برای من بی من شوی تو عالی و دردش برای من دست تو را گرفته کنون فرد دیگری در ساحل شمالی و دردش برای من « با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن » فالم شده چه فالی و دردش برای من با قلبِ آهنین خودت ضربه ها زدی بر این دل سفالی و دردش برای من... گیرم که با جهان خودت رو به رو شدی اصلن تو سهم من نشدی؛ سهم او شدی حالت خوش است و با همه کس کیف می کنی هی پشت هم؛ نفس به نفس کیف می کنی دل بسته ای به هر چه به آن دل نبسته ام شادم از این که شادی و در خود شکسته ام دیگر در آسمان دلم پر نمی زنی سر می زدی به ما و کنون سر نمی زنی بی تو غریبه ای شده ام در دیار خویش با دیگران نشستی و من هم کنار خویش منهای یک؛ امیرحسین خوش حال 🍏❤️

" هله نومید نباشی... " خدایا؟ شکرت... ❤️🍏

تقدیم به شما عزیزان این غزلم: فکر کردی به آخرش؟... سخت است بغض کردی برابرش؟... سخت است من همانم که ناگهان خورده خنجری از برادرش... سخت است مثل طفلی که میخورَد هر شب سیلی از دست مادرش... سخت است همچو یاری که دید دشمن را دست در دست یاورش... سخت است من شدم عاشقی که بی فریاد خاک می ریخت بر سرش... سخت است نیمه شب کوه غصه را جا داد بین قلب محقرش... سخت است من عقابی شدم که تیری خورد تیر را دید با پرش... سخت است مثل روحی شدم که با غم رفت یک شب از پیش پیکرش... سخت است منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما این غزلم: دنیا مرا بی بال و پر می خواست بعد از تو شب های من را بی سحر می خواست بعد از تو بی تو شبیهِ کوچه ای بن بست گشتم من دنیا مرا بی رهگذر می خواست بعد از تو آن باغبانی که خزان را با خودش آورد من را درختی بی ثمر می خواست بعد از تو بینِ من و اندوه تو جنگی شد و دنیا من را چو مفقودالأثر می خواست بعد از تو هرجا که می رفتم اضافی بودم و این شهر انگار من را در به در می خواست بعد از تو بی تو تمامِ راه ها را با « خودم » رفتم مقصد مرا بی همسفر می خواست بعد از تو حرفی نگفتم، غصه خوردم، بغض هم کردم این درد من را لال و کر می خواست بعد از تو دنیا تو را با روی خندان خواست بعد از من اما مرا با چشم تر می خواست بعد از تو منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️😔😔🍏

میخواست عمل کند تمامِ بدنش بینی و لب و سینه و لپّ و دهنش خوب است که او عملگرای است اما ای کاش عمل کند به قول و سخنش منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما این شعر طنزم: من برای کار و کسبِ آب و نان از خراسان آمدم مازندران گفت بابا: « کار کن ای بچه غول تا به کِی از من بگیری مفت؛ پول؟ تا به کِی دستی بگیری از پدر؟ پاشو پاشو کار کن ای کره خر! » سینه ام پر گشت از اندوه و غم پا شدم، آزرده دل رفتم حرم در حرم دیدم که آقا خسته است توی صحنش گوشه ای بنشسته است گفتم: « آقا بنده بی کارم ببین رفته میخی توی دیوارم ببین! کار میخواهم؛ ببین حالِ بدم من چه بد کردم که اهلِ مشهدم؟ کار و بارِ بنده خیلی خوب نیست ارّه دارم، در کنارش چوب نیست الغرض لطفی کن و کاری بده!! فندکی داریم، سیگاری بده!! » گفت آقا: « بیش از این حرفی نزن! حیطه ی شغلی نباشد کار من!! کاردادن جزء کارِ بنده نیست!! صحن من را ترک کن، اینجا مایست حیطه ی من هست بحث زایمان یا امور آشتی با دیگران زوجِ نازا را شفا من میدهم! یا به افرادِ عزب؛ زن میدهم پس نکن وقتِ من و خود را تلف شغل میخواهی؟ برو سمت نجف بیش از این دیگر مکن هی تنبلی این مسائل هست با مولاعلی پاشو پاشو روی پاهایت بایست! بچه!، استعدادِ ذاتیِ تو چیست؟ کار کن با آنچه استعدادِ توست خامه گر داری بخور با نانِ تُست » گفتم: « آقا آنچه گفتی با منی؟ حرف با سبکِ تِراپی میزنی؟ حرفِ غربی میزنی مولای ما؟ « یونگ » میخوانی جدیدن ناقلا؟ هست استعدادِ من خالی ز مزد شمع دزدم، شمع دزدم، شمع دزد! » گفت: « بچه! حرف من را درک کن پاشو پاشو شهر ما را ترک کن » الغرض بنده برای کسب و کار آمدم مازندران با یک قطار گرچه گاهی دردِ غربت داشتم از حضورم حس مثبت داشتم درس دادم نکته ی کنکور را مبحث آرایه و دستور را اندک اندک کار و بارم خوب شد ارّه ی من آشنا با چوب شد! حرف خوب و زشت را آموختم از یکی « لَمپِشت » را آموختم! زنگ زد بابا و گفت: « آهوی من! هست داداشت کنون یابوی من! تو کنون فرزندِ دلبندِ منی گیر کردم، پول برایم میزنی؟ » رفت دیگر از دل من درد و غم! آمدم مشهد، شبی رفتم حرم! دیدم آقا آمد و خندید و گفت: « توی کارِ خود شدی گردن کلفت حال کردی من چه شغلی دادمت؟ عنتری بودی و کردم آدمت حال میگویم به تو خیلی صریح نذر خود را پرت کن توی ضریح » گفتم: « آقا دبّه داری میکنی؟ زائرت را تیغ داری میزنی؟ تو نگفتی کاردادن با تو نیست؟ شغل دادن حیطه ی مولا علیست؟ ماهِ دیگر بنده با صدها شعف نذر خود را میبرم سمتِ نجف » گفت آقا: « واقعن خیلی بدی! از حرم بیرون برو بدمشهدی » منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

تقدیم به شما عزیزان این غزلم... : حالِ غم انگیزِ مرا، پاییز می فهمد معنای پاییزِ مرا، پاییز می فهمد گفتی که از اشعار من چیزی نمی فهمی این شعرِ ناچیزِ مرا، پاییز می فهمد مثل مترسک گشته ام در بین آدم ها اندوهِ جالیز مرا، پاییز می فهمد بی او برای ردّ پایش هم غزل گفتم احساس لبریز مرا، پاییز می فهمد اهل خیابانم؛ شبی سرکوب خواهم شد جنجال تبریز مرا، پاییز می فهمد دارم تمام کوچه ها را می روم تنها شب های غمخیز مرا، پاییز می فهمد دیشب «وکیل آباد» را تا آخرش رفتم رفتن به «شاندیز» مرا، پاییز می فهمد منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

" اندر پس پرده ها یکی دایه ی ماست ما آمده نیستیم؛ این سایه ی ماست... " بی اغراق من نه شاعرم و نه ادیب که کسی بخواد روز شعر و ادب و بهم تبریک بگه.... ممنون از همه ی شما عزیزان... منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏

این غزلم تقدیم به شما... ممنونم که برای خوندن شعرای من وقت میذارین... : هر زمان در به در شدی برگرد از جهان بی خبر شدی برگرد هرکسی میوه ای ز شاخت چید هر زمان بی ثمر شدی برگرد در دلِ جنگِ زندگی با غم گر شبی بی سپر شدی برگرد دُورِ تو پر شد و سرت گرم است هر زمان یک نفر شدی برگرد بعد از این خنده ها اگر روزی صاحبِ چشمِ تر شدی برگرد راهیِ هر سفر شدی؛ اما خسته از همسفر شدی برگرد پر زدی تا جهان رؤیایت گر که بی بال و پر شدی برگرد ای نهالی که پر شکوفه شدی همنشین تبر شدی برگرد اهل « رفتن » که بوده ای اما اهل « ماندن » اگر شدی برگرد منهای یک؛ امیرحسین خوش حال 🍏❤️

این شعرم و دوستدارم. خیلی به این فکر میکنم که چقدر ما از کنار ادمای مختلف رد شدیم یا توی یه مکان مشترک باهاشون بودیم با این که نمیدونستیم یه روز سرنوشتمون بهشون گره میخوره توی هر زمینه ای... غریبه بودیم و غریبه بودن... تقدیم به شما این مثنویم: زیرِ این آسمان؛ تو هم هستی جایی از این جهان؛ تو هم هستی رد شدی از کنار من؛ شاید بوده ای در قطار من؛ شاید مثل من یک شبی حرم بودی کافه ای رفتم و تو هم بودی گاه شاید که همسفر بودیم پیش هم ساحل خزر بودیم رد شدیم از کنار هم اما ناشناس و غریبه و تنها در خیابان، پیاده رو، بلوار رد شدیم از کنار هم بسیار شاید عیدی که آمدم شیراز با تو بودم درون یک پرواز هرکجا رفته ام تو هم بودی سینما رفته ام تو هم بودی عصر پاییز رد شدم شاید از کنارِ تو ساری یا مشهد ما گذشتیم و آشنا نشدیم حیف، درگیرِ ماجرا نشدیم زنده ام همچنان؛ تو هم هستی جایی از این جهان؛ تو هم هستی منهای یک؛ امیرحسین خوش حال ❤️🍏