Garin koh

ایمنی دقت کنترل

‏فیلم از طرف Hasan Najarian

آخ که سابیدیم، آخ که رنج کشیدیم آخ که تازیانه خوردیم آخ که سقوط کردیم آخ که غصه خوردیم آخ که کتک خوردیم آخ که شکست خوردیم آخ که ترسیدیم آخ که در انتظار رفیق ماندیم آخ که نارو خوردیم اما و اما ارزید این همه و صدها بیشترش تا برسی به هر آنچه آرزوی خیلی هاست که هنوز در ساحل نشسته اند خندان، آری برای رسیدن باید صد پارو شکست و گُرده به تازیانه داد..... حسن در بستر

تلاش عاشقانه بماند به یادگار

به دیدار خودم هم بروم آدم احساس تنهایی و گم‌شدگی می‌کند اگر هر روز به دیدار خودش نرود. هر روز سر فرا چاهی نَبَرد و دلش را نبارد. خودش را در عبور سالیانِ رفته مو به مو مرور نکند. و از خود نپرسد من چه راهی را افتان و خیزان طی کرده‌ام، از کدام پیچ‌های پرخطر گذشته‌ام، کجاها قلبم شکاف برداشته، و چه چیز مرا همچنان به زندگی متعهد کرده است؟ دچار غربت در خویش می‌شویم اگر هر روز ساعتی را در خود خلوت نکنیم و سر بر شانه‌ی نام کوچک‌مان، چشم‌های سالیان دور و رویاهای زندگی نگذاریم. احساس می‌کنم تنها وقتی فارغ از هر تشویش به میهمانی باغ و درخت و طبیعت می‌روم، با خودم فرصت دیداری پیدا می‌کنم. دیداری نه برای گفتن، که به قصد گوش سپردن. گوش سپردن به نجواهای درونی آن منِ پنهان که در گیر و دارِ کار و معاشرت و مشغولیت، از یاد رفته است. گوشه‌ای کز کرده و از اینکه دیر دیر به دیدارش می‌روم گلایه دارد. باید هر روز با آن منِ پنهان در خویش دیدار کرد، چشم‌های سالیان دور را به یاد آورد و نام کوچک خود را برق انداخت. آن منِ پنهان، هر روز، دیدار ما را انتظار می‌کشد. قیصر امین پور می‌گفت: "گفتم این عید به دیدار خودم هم بروم". ولی تا عید خیلی دیر است. آن چشم‌ها به تو می‌گویند: هر روز، به دیدارم بیا... صدیق قطبی

‏فیلم از طرف Hasan Najarian

damavand -low q

درد دلی با دماوند

مراجعه کننده محترم، آقای محمدحسن نجاريان جهت مشاهده تصاویر پزشکی خود در بیمارستان رسول اکرم ، لینک زیر را انتخاب نمایید: https://pacsrasool1.iums.ac.ir/study/sorin/2895458 پیوند پکس لغو 11 مراجعه کننده محترم، آقای محمدحسن نجاريان جهت مشاهده تصاویر پزشکی خود در بیمارستان رسول اکرم ، لینک زیر را انتخاب نمایید: https://pacsrasool1.iums.ac.ir/study/sorin/2895458 پیوند پکس لغو 11

ترجمه ی کنار غریو بیت اول: کُنار1 غریبم که سنگ نصیبم، یک عمر است که برای خودم می خوانم و گریه می‌کنم. بیت دوم: روی شاخه‌ی زردم ای کبک رشت2 بخوان، نمی‌دانی از دوریت بر من چه گذشته است. بیت سوم: من همسن پاییز هستم که آرامشم به هم ریخته است، بیا تا برگهایم را به پای تو بریزم. بیت چهارم: من مانند کارون پردرد هستم، چشمانم پر از اشک و خون است، دل تنگ خودم هم دیگر کنارم نمی‌نشیند. بیت پنجم: دلم مانند دانه های اسپند بر روی آتش می رقصد و از درد غریبی می سوزد و می سازد. بیت ششم: دل سرگردانم به دنبالت افتاده است، بیا تا در آرامش چشمانت به خواب رود. بیت هفتم: چشمانم از غم تو مانند دو ذغال گداخته قرمز هستند پس دیگر با دل من آتش‌افروزی نکن. بیت هشتم: من سوختم و دلم مانند گرمسیر3 ( قشلاق) است و تو مانند ایلاق4 سبز هستی که دل برایت می میرد. بیت نهم: تویی که آسمان ها تکه ای از لبانت است، لبت مانند شاخه های نبات است. بیت دهم: دل بی خانمان من هنوز مبتلا و گرفتار توست، دانه‌های اشکهایم چون ستاره گردنبند بر گردن توست. بیت یازدهم: نمیدانم تو چه کسی هستی! ماهی یا خورشیدی؟ که از دوریت سوختم امشب تو بیا دیگر. بیت دوازدهم: یار شیرینم چقدر تلخ است که از دوریت بمیرم، من همانند برق هستم و تو مثل آفتاب بر من بتاب و مرا ذوب کن. 1- کُنار: درخت کُنار 2- کوگ رشت: کبکی که بالغ شده و پرهای خالدار زیر بالش کامل روییده باشد. ۳- گرمسیر (قشلاق): منطقه ی گرم ۴- ایلاق (سردسیر): منطقه خنک ، که هنگام گرم شدن هوا به آنجا کوچ می‌کنند (ییلاق)

کنار غریو کُنار غِریوَم که بَردِه نصیوُم یه عمره که سی خُم ایگُم ایگریوُم سر لِشک زردم، بخون کوگ رشته نِدونی ز دیریت چه وُر مُو گُدَشتَه! مو هُمدا پوییزم که شیوِسته لیزُم بیو تا پرامه به پا تو بریزُم مو کارونِ دردُم، تیام هرس و خینه دل تنگ خُم دی کِلُم نینشینه دلم جور دینِش سر تش ایبازه ز درد غِریوی ایسوسه ایسازه دل جُل به کولُم که وسته به دیندات بیو تا بخَوسه به شولیزت تیات دو انگِشت سُهرِن تیام اِز غم تو دیه تش بلازی مکن وا دل مو مو سُهدُم بِرِشتُم، دلم گرمِسیره تو اِیلاق سوزی که دل سیت ایمیره تو که آسمونا تلیش قواته لَوِت حوشه حوشه چی باغ نواته دل چاله گردُم هِنی مُفتلاته که آستاره هرسام چِی ناودنده ناته نِدونم کی ای تو، مهی یا که افتو! که سُهدُم ز دیریت بِیو دی تو اَمشَو چه تحله شیرینم ز دیریت بمیرُم مو برفُم تو اَفتَو بزن تا بچیرُم