سن‌پترزبورگ؛

-سرما خوردگی -بدن درد -امتحان -سردرد

چقدر دلتنگ اینجا بودم

وای دورت بگردم ممنونم😭💖

و چه خستگیِ زیبایی… پس از سال‌ها آرزو و ماه‌ها کشیدنِ خط روی صفحه‌های سفید، امروز بالاخره نقاشی‌هایم را به دیوارهای یک گالری سپردم؛ جایی که دیگر تنها برای من نبودند و چشم‌های دیگری هم بر آن‌ها مکث می‌کردند. دیدنِ تابلوهایم میان دیوارهای گالری، تماشای آدم‌هایی که روبه‌رویشان می‌ایستادند و چند ماه تلاش که حالا به تماشا گذاشته شده بود، خستگیِ تمام این روزها را شیرین کرد. شاید بعضی آرزوها دیر برسند، اما وقتی می‌رسند، تمام خستگیِ راه را زیبا می‌کنند.

مهسا.

دهمِ مهر ماه چهارصد و پنج.

که یادمه یه متن نوشتم و همون شب توی چنل قبلیم پست کردم . یکی از مورد علاقه ترین پست های چنلم بود.😭🙏🏼 قشنگ وایب پاییز و نوستالژی میداد.

اونو پیدا کردم براتون میفرستم

این آهنگ بی کلام منو یاد یه اهنگ بی کلام دیگه میندازه که یه شب تمام باهاش می‌نوشتم(((:

چقدر خوشحالم...

معمولا اونی با تنهاییش حال میکنه ، بل یه نفر تو دلش زندگی میکنه.

من که خوشحال ترینم

احوالتون چطوره؟

باید بگم که ببخشید. یکم کمتر هستم یا شاید چند وقت نباشم ولی میام سر میزنم بهتون😭🤍

سلاممممم احوالتون؟

این چند روز، انگار ذهنم از خودم جلوتر می‌دود؛ یک‌طرفش فکرِ فرداست، یک‌طرفش دلشوره‌های بی‌دلیل و حرف‌هایی که مدام در سرم تکرار می‌شوند. خسته‌ام، اما هنوز دارم ادامه می‌دهم. شاید همه‌چیز مرتب و آرام نباشد، اما همین که هنوز برای فردایم فکر دارم، هنوز چیزهایی هست که دوستشان دارم و هنوز دلم می‌خواهد بهتر شوم، یعنی این روزها قرار نیست آخرِ داستان باشند. فقط چند روز شلوغ‌اند؛ و من، آرام‌آرام، از میانشان رد می‌شوم.