کنج خیالِ یک نویسنده.

کپه خاک تازه بود. یک قبر تنها در شوره‌زاری که هیچ موجود زنده‌ای در آن پا نمی‌گذاشت. از کودکی یاد گرفته بودم هنگام فاتحه خواندن با انگشت به مزار ضربه بزنم، هیچ‌وقت به من نگفتند چرا. دو بار ضربه زدم، گویی که در خانه‌ای را زده باشم. خانه‌ای که صاحب خانه‌اش پاسخی به من نخواهد داد. دستم از میان خاک رد شد. بی آنکه خاک لرزشی کند و یا گرد و خاکی به هوا برود‌. چه زود فراموش کردم... هیچ موجود زنده‌ای اینجا نیست. نه حتی من. عجیب بود که لایه بیرونی خاک تر بود و مثل خاک اطرافش پوسته‌پوسته نشده بود. خاک اطراف قبر تا دوردست ها ترک خورده و پوسته‌پوسته شده بود، شبیه لبی که صاحبش در استرس، انتظار می‌کشد. خورشید با سنگدلی می‌تابید. ولی درختانِ شور، در این بی‌آبی کم نمی‌آوردند. سال‌ها بود که این زن را کشته بودند و شبانگاه، جایی دفنش کردند که حتی گذر جن هم به آن نمی‌افتاد. هیچکس نپرسید او کجاست، همه گفتند رفته است. هیچکس، هیچ‌وقت برایش نماز نخواند. نه شاید چون هیچکس هیچ‌وقت نفهمید. بعضی‌ها، شاید آن‌هایی که زمانی دوستشان داشت؛ فهمیدند، شنیدند، دانستند و بعد، نادیده گرفتند. گویی او هیچ‌وقت در زندگی‌شان نبوده است. نه فرزند کسی، نه حتی مادر کسی، نه دوست و معشوقِ کسی، نه حتی یک بنده؛ انگار هرگز نفس نکشیده و وجود نداشته است. او را کشتند چون اناری را چیده و در خفا دانه به دانه خورده بود روزی داستان مردی که به خاطر یک قرص نان برایش حبس ابد بریده بودند شنید، سکوت کرد. ولی کاش می‌فهمید این جماعت، جغرافیا سرشان نمی‌شود. زمان سرشان نمی‌شود‌. عقیده سرشان نمی‌شود... که این داستان، شاید دیر و شاید زود، دوباره تکرار می‌شود. دوباره یادم رفت فاتحه را بخوانم. سال‌هاست کار من همین است. زل زدن به قبری که روز به روز خاکش تازه‌تر می‌شود. ضربه زدن و بعد، فکر کردن و خیره ماندن. بعد شب می‌شود و یادم می‌آید فاتحه را نخوانده‌ام... و‌ بعد، به روز بعد موکولش می‌کنم. در زردی خاک اینجا حتی یک مار هم پیدا نمی‌شود. عجب مکان خوبی‌ست برای خلوت یک روح با قبر خودش...

•به وقت دلنویسی -مبینا