Parmi's Diaryᥫ᭡

STS(استرس تروماتیک ثانویه): تو کادر درمان شایعه یعنی وقتی آدم انقدر با درد و رنج بقیه روبه‌رو میشه که کم‌کم خودش هم از نظر روحی تحت تأثیر قرار می‌گیره. مثلاً یه پرستار که هر روز شاهد درد، مرگ یا حال بد بیمارهاست، ممکنه بعد یه مدت همون غم‌ها و صحنه‌ها تو ذهن خودش بمونه؛ حتی با اینکه اون اتفاق‌ها مستقیم برای خودش نیفتاده. یه جورایی دردِ شنیدن و دیدنِ رنج دیگران، خودش روی آدم اثر می‌ذاره.

امیدوارم رنجی نکشی عزیزم و اگر مجبور به کشیدن رنجی بودی برات قابل التیام باشه. امیدوارم آدم هایی رو داشته باشی که بتونی با خیال راحت و بدون ترس از قضاوت از رنجت براشون صحبت کنی. امیدوارم رنج، تو رو خونه‌ی خودش نبینه و نمونه🤍

این بطری پلاستیکی نرمال سالین هارو چرا اینقدر نازک کردن؟ اینو ی خورده بیشتر فشار بدم واقعا میترکه😬

هیچوقت شمعِ دلِ همدیگه رو فوت نکنیم🤍

وقتی حجم درسا خیلی زیاده و تو مجبوری ترکیبی درس بخونی🥴 پ.ن: ارتوپد+روان🧠🩻

آره، من می‌گم مهم نیست، ولی هنوز خیلی چیزها هست که مهمه. هنوز بعضی چیزها هست که نمی‌تونم به راحتی از کنارشون رد بشم. هنوز یه سری احساسات تو دلم هست که نمی‌دونم چطوری باهاشون کنار بیام. آره، من می‌گم مهم نیست، ولی هنوز خیلی چیزها هست که مهمه.

تو روان پرستاری به انعطاف پذیری مومی(Waxy flexibility) برخوردم🌿: علامت بالینیه یه حالتیه که تو بعضی بیماری‌های شدید روانی دیده میشه. طرف رو هرجوری که دست و پاشو حرکت بدی، همون‌طوری “قفل” می‌مونه!😯 یعنی انگار بدنش مثل مومه، شکل می‌دی و همون شکل می‌مونه، تکون نمی‌خوره که برگرده حالت عادی. مثلاً دستشو بالا می‌بری، همون بالا می‌مونه… یا پاشو خم می‌کنی، همون‌جوری ثابت می‌مونه.

گاهی غم، اون‌قدر بزرگه که فقط به شکل سکوت درمیاد. هیچ اشکی نمی‌ریزی، هیچ حرفی نمی‌زنی. فقط می‌مونی، در یه اتاقِ بی‌صدا، با حسی که نه می‌شه تعریفش کرد، نه فرار ازش. _بیگانه /آلبرکامو🪶☕️

با این حال چیزی عوض شده بود زیرا،آنگاه که انتظار روز بعد را میکشیدم سلولم را بازیافتم. مثل این بود که تمامی راه های نقش شده بر آسمان همان قدر به زندان ها میبردند که به خواب های آسوده. _بیگانه ✉️🩶