🔒 𝖲 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝖭
Kanalga Telegram’da o‘tish
anon 💭 ' @officeaonebot
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
336
Obunachilar
-324 soatlar
-17 kun
+930 kun
Postlar arxiv
Repost from 🐟
از لحظهای که مراسم آغاز شد، چیزی در فضا تغییر کرد. شعلهی شمعها بیقرار میلرزیدند و سکوتی سنگین میان دیوارها نشسته بود؛ سکوتی که انگار منتظر بیدار شدن چیزی بود. پیت ابتدا فقط سرش را پایین انداخت. نفسش سنگین شده بود و انگشتهایش بیاختیار میلرزیدند. نیران نزدیکتر شد و نامش را صدا زد. پیت پاسخی نداد، اما پلکهایش لرزیدند؛ نشانهای کوچک که هنوز خودش آنجا بود. روح، آرام و بیصدا بالا میآمد. ابتدا فقط سایهای بود پشت نگاه پیت؛ بعد در چهرهاش نشست، در نفسهایش، در سکوتی که هر لحظه بیشتر میان او و جهان فاصله میانداخت. پیت تلاش میکرد مقاومت کند. گاهی دست نیران را محکم میفشرد، گاهی سرش را بالا میآورد و با همان چشمهای آشنایش به او نگاه میکرد، انگار بیآنکه چیزی بگوید از او میخواست نگذارد خودش را گم کند. نیران دستش را گرفت. «من اینجام، فقط به من نگاه کن.» پیت نگاه کرد. برای یک لحظه، همهچیز برگشت؛ همان نگاه، همان پیت. نیران تقریباً باور کرد هنوز میتواند او را نجات دهد. انگشتهایش را دور دست او محکمتر کرد، گویی اگر رهایش نکند، آن تاریکی راهی برای بردنش پیدا نمیکند. اما نگاه پیت دوباره لغزید. این بار برگشتنش سختتر بود. لبهایش تکان خوردند، انگار میخواست چیزی بگوید، اما صدایی بیرون نیامد. سرش آرام روی دست نیران افتاد و مقاومتش دیگر مثل قبل نبود. نه اینکه نخواهد بجنگد؛ انگار دیگر نیروی جنگیدن در او باقی نمانده بود. نیران این تغییر را فهمید. ترس، برای نخستین بار، از میان تمام خونسردیاش عبور کرد. پیشانیاش را به پیشانی پیت تکیه داد و زیر لب، با صدایی که دیگر شبیه فرمان نبود، گفت: «پیت، تنهام نذار.» اما تاریکی تا آن لحظه دیگر تقریباً تمام وجودش را گرفته بود. پیت آخرین بار چشم باز کرد. نگاهش روی صورت نیران ماند؛ طولانیتر از همیشه، آرامتر از همیشه. انگار میخواست چهرهاش را به خاطر بسپارد، یا شاید خودش را به خاطر او فراموش نکند. بعد، مقاومت در نگاهش هم خاموش شد. نیران او را در آغوش کشید؛ نه برای مهار کردنش، نه برای تمام کردن مراسم، فقط از روی غریزهای که نمیگذاشت رهایش کند. پیت آرام در آغوشش فرو رفت و سرش روی شانهی نیران قرار گرفت. نیران هنوز او را نگه داشته بود. انگار با همین آغوش میتوانست چیزی را که دیگر در دسترسش نبود، برای چند لحظه بیشتر نزد خودش نگه دارد. و پیت، آرام و بیصدا، در آغوش او خاموش شد؛ نه صدایی، نه مقاومتی، فقط حضوری که کمکم در تاریکی فرو میرفت و نیران، برای نخستین بار، فهمید بعضی آدمها را میشود محکم در آغوش گرفت و باز هم نتوانست نگهشان داشت. روح خبیث، آرامآرام تمام وجود پیت را بلعید؛ نه دیگر جایی برای مقاومت مانده بود، نه حتی صدایی برای صدا زدن نام نیران. چشمهایش که آخرین تکهی باقیمانده از خودش بودند، برای لحظهای نیران را پیدا کردند. و بعد، خاموش شدند. نیران او را محکمتر در آغوش کشید؛ انگار میخواست میان آن همه تاریکی، آخرین پناهش باشد. پیت دیگر نجنگید. فقط در آغوش نیران آرام گرفت؛ چنان بیصدا و عمیق، که گویی تمام روحش را به آغوش او سپرده بود و برای همیشه، از جهان خودش خاموش شد.
08 Okt, 01:55
08 Okt, ~04:43
