3AM

خستم واقعا.

انقدر که ادمای دورم رنگ عوض میکنن افتاب پرست رنگ عوض نمیکنه

‏من کنار کشیدن رو، به کنار اومدن ترجیح میدم.

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه می‌بود.

یه وقت‌هایی بهم میگید اروم باش که من اصلا هنوز عصبی نشدم.

دیگه هیچی نمیتونه منو ناراحت کنه چون تقریبا همه‌ی اتفاقا افتاده.

‏از لحاظ روحی نیاز دارم، یه مدت هیچ‌ جا نباشم.

🤣🤣🤣🤣 برادر پخت و پز می‌کند

اون حسی که وقتی وسط تایپ کردن طرفو بلاک میکنی🤣>>>

دیگر برایم مهم نیست چه کسی دوستم دارد چه کسی دوستم ندارد، چه کسی راست می‌گوید و چه کسی دروغ. من همه را رها کردم و فقط به خودم تکیه کردم.

اگه حوصله توضیح دادن نداری کلا وارد رابطه نشو؛ توی رابطه باید توضیح بدی تا طرف توی اورثینک غرق نشه.

بچه بودم فکر میکردم بدترین تکلیف دنیا ریاضیه, تا اینکه بزرگ شدم و با بلاتکلیفی اشنا شدم.

از اینکه آدما متعدد ناراحتم کنن خوشحال می‌شم؛ داری یکاری میکنی موقع کنار گذاشتنت ذره‌ای دلسوزی نکنم.

بعضی وقتا واقعا توان ادامه دادن ندارم مثل الان.

به چه آدم‌های ناامید کننده‌ای این همه امیدوار بودم.

نیازمند گریه خیلی خیلی خیلی زیادم.

من بلدم چجور یکی و دوست داشته باشم،ولی نمیدونم چجوری باور کنم یکی منو دوست داره‌.