-ردخـون؛-

-حـسـ- هـان ! بـه چه مشغولی ؟ رسیـده ای به راهِ او؟ یا هنـوز اندر خمِ یک کـوچه ای ؟ رهانـکنی؛ متعـلقی. متعلقی که چـنان چنـگ به دامنِ دنیایی زده اسـت که او هم سـراب است. نجـات بده روحـت را او دیگر تحـملش را نـدارد نمیتـواند خودش را نگه دارد ، دارد از این بنـای لغـزنده پـرت میشـود. امان از لحـظه ای که پـرت شود و کسـی نـباشد دستـش را بـگیرد برای حفظـش مراقـب او هـستی !؟ تو یـک نفر نـبوده ای و نیـستـی تو و او باهـم مبـعوث شـده اید تو عـیان و دیگـرت پنـهـان/

حیـــــدر نسل‌‌فرامــوش‌شده ‌ #عبدالزهراء

بـرگشتـن به موقـعیتی کـه خدا ازش بیـرونت آورده ؛ دقـیقا شبیهِ فـرو کـردن چاقـو به بنـد بنـد انگشـتاتـه!/

دلـبـری هـا میـکند ؛ این روحِ من از جـسمِ مـن

-ء- دیگر این ابرِ بهاری، جانِ باریدن ندارد؛ من هم از این همه جنگیدن، تنها خستگی هایم به من وفادار بودند. سال‌ها ایستادم، زخم خوردم و دوباره برخاستم، اما امروز از میدان برگشته‌ام، با دستی که هنوز اسلحه را به یاد دارد و قلبی که دیگر توانِ جنگیدن ندارد. تمامِ آنچه داشتم، جایی میانِ دود و آتش جا مانده است؛ آرزوهایم، آرامشم و تکه‌هایی از خودم که هیچ‌وقت با من به خانه برنگشتند. شاید آدم همیشه با شکست از میدان برنمی‌گردد؛ گاهی فقط آن‌قدر خسته است که دیگر دلش نمی‌خواهد پیروز شود. پ.ن: زندگی کردن فـراموشم شده…

یـاد‌ پـیرانـشـهر وجـودم‌ را غـرقِ در سرمـای؛ گـرما بخـش آن سـاعات میـکنـد/