زنی‌دیگر.

گرافیست بودن یعنی من کافی‌‌نت رایگان و سیار خانواده و فامیل هستم.

اگه دیدید ینفر دوره افتاده تو خیابون و یدونه شال دستشه سعی داره خودش رو خفه کنه داره می‌گه "ولم کنید جاکشای مادرجنده می‌‌خوام بمیرم" اون منم چون دیگه بس.

ایکاش تو همون 14 سالگی که تازه میل به خودتخریبی و تنفر از وضع موجود در من روشن شده بود و یکم افسرده شده بودم کار خودم رو تموم می‌کردم و نمی‌ذاشتم این همه چشمم به دیدن زشتی و بدی و نحسی مادرجندگی عادت کنه.

ایکاش یا آخوند زودتر بمیره یا من ذره‌ایی میل به بقا ندارم توی این سرزمین کیری

انقدر گرمه که فقط زنده زنده سوختن دو اخوند میتونه هوا رو خنک تر کنه

من کیرم تو این مرز و بوم

من خود بلای خویشم ز خود کجا گریزم؟

من اوایل در راستای موش خرمایی شدن کفر می‌گفتم که بتونم بصورت زمینی از ایران خارج شم تا اینکه فهمیدم خرافاته.

من می‌گم جایی برای کنکوری بودن بهمون آفر نمی‌دن؟ مثلا برای بازگشت به جامعه برامون یه انگیزه‌ایی بشه.

من تا همین کنکورش رو پول داشتم. الان دیگه هایلایتر هم باید قسطی بخرم.

قبلنا پست می‌ذاشتن تو اینستا که دانشجو شدی نری لوازم تحریر بخریا خیلی فوله. خداروشکر. هنوز پلن همونه دیگه؟ چون من پولشو ندا-

بچهاجون امروز خواستم یدونه دفتر بگیرم خوشحال کنم خودم رو اما قیمت لوازم تحریر رو دیدم و الان یکم حال خوشی ندارم.

این اصلا محتوایی نیست که خودم بخوام دنبال کنم.

بنظرم چنل دیلی داشتن اصلا مناسب ایرانی جماعت نیست. مثلا من بیام از روزم بگم که چی بشه؟ مثلا بیام بگم آره امروز از اول که رفتم سرکلاس برق رفت تا آخرش که شارژ لپتاپم هم تموم شد دیگه نتونستم کلاس رو ببینم؟ یا مثلا بعدازظهر رفتم کافه کتاب که درس بخونم اما اونجا هم برق رفته بود؟

اگه بعدش بیدار شدم چرا که نه

کاش حداقل بتونم بخوابم وقتی که نیستم اوکی.