زنی‌دیگر.

هرکدوم از کیف‌هام رو به صورت رندوم باز کنی توش فندک هست اما نمی‌دونم چرا هر سری دارم از این و اون فندک می‌گیرم؟

شما خوشحال می‌شید که فرد موردنظرتون ریپلای کنه، ولی ما منتظریم فرد موردنظر لفت بده. زیاد شبیه هم نیستیم.

کنار گذاشته می‌شوی گویی که هرگز تراپیست مفتی آنها نبوده‌ای.

حالا فهمیدین چرا مشهدی‌ها برعکس ما تو خطر نیستن و خود خطرن؟ صرفا خودشون تصمیم می‌گیرن چطور خطرناک بودنشون رو نشون بدن.

تاحالا بعد از وینستون قرمز پیش خانواده ننشستی تو ماشین که بفهمی ریسک کردن یعنی چی.

اگه قراره بگا برم برام یه نشونه بفرست:

اینکه می‌گه "خندید غریبه تو خیابون بهم خجالت نصیبت شه" یعنی چقدر خجالت؟ چون من تقریبا هرروز توی راه می‌فهمم دارم با خودم حرف می‌زنم‌ برای همین اون قسمت از مغزم که خجالت می‌کشید خاموش شده.

آدم کل روز با خودش می‌گه ایول دمم گرم که انقدر خوب هندلش کردم ولی تهش می‌بینه چطور وقتی جای بلندی وایساده دوستاش دستاش رو می‌گیرن.

تو ایران تو فقط یک عالمه "اگه" و "ای‌ کاش" داری.

اتفاقا من هم چندوقت پیش می‌خواستم برم پرینت بگیرم فقط دیدم لباس ببعی یکم خارج از کاراکترمه همون رو صاف برگشتم خونه.

این قضیه پرینت گرفتن هم مثل همون مطب رفتنه نمی‌دونم چرا هیچکس بهش اشاره نکرد.

چیز جالبی راجب پرینت گرفتن به ذهنم نمی‌آد. ژانر رو نگه دارید تا دوباره بامزه بشم.

being romantic takes a lot of hopes.

گفتن "از بقیه خانواده‌ها یاد بگیرید" رو نرمالایز کنید من این وسط تک نمونم.

آخه آدم از پسر انتظار داره ولی از رفیقش نه💔 اون ده بار کیرت کرد من یکبار فقط کیری بودنت رو منشن کردم. تو مغزت پهنه؟

دوستی‌هایی که مشخص می‌شه فیک بودن هم موجب خرسندی ما می‌شن چون اونطوری گوشت بیشتری برای خوردن داریم با رفیقای اصلیمون.

مثلا درجواب می‌گن آخه اون پسره. خب مشکل چیه؟ اینکه کیر ندارم؟ این موضوع که مادرجندگیشون رو به جنسیتشون ربط می‌دین هم فقط کصمغز بودنتون رو می‌رسونه.