Lost in I-LAND⁷

گزارش دبیو شوکیس The Korea JoongAng Daily 🐹: سلام، من ایوان هستم. صمیمانه از خبرنگارها تشکر می‌کنم که با وجود برنامه‌های شلوغشون وقت گذاشتن و به این مدیا شوکیس اومدن. 🐹: خیلی وقته منتظر انتشار اولین آلبومم بودم، واسه همین حالا که بالاخره می‌تونم اولین اجرا‌م رو بهتون معرفی کنم، هم خیلی خوشحالم و هم هیجان‌زده‌ام. واقعاً امیدوارم این آلبوم بتونه راهش رو به قلب خیلی‌ها پیدا کنه. 🎬 زمان پخش موزیک‌ویدیو به نظر می‌رسه موضوع اصلی موزیک‌ویدیو کلمه‌ی «live» باشه؛ کلمه‌ای که هم‌زمان معنی «زندگی کردن / زنده بودن» و «موسیقی زنده» رو می‌ده. در موزیک‌ویدیو، ایوان اول به‌عنوان یه خواننده‌ی کاریزماتیک R&B ظاهر می‌شه که زیر نورافکن‌ها و با یه کت‌وشلوار مشکی براق اجرا می‌کنه. این تصویر، تضاد شدیدی با تصاویر تیره و پررنگی ایجاد می‌کنه که در طول کلیپ با صحنه‌های اجرای اون درهم آمیخته شدن.

IG Up

🐹: اوه، راستی اور 🐹: احتمالاً خیلیاتون هنوز آهنگه رو کامل گوش ندادید 🐹: قسمت‌هایی که توی سمپلر نیستن هم خوبن 🐹: این‌همه چیز هست که دلم می‌خواد بگم 🐹: من عاشقشم 🐹: یه عکس براتون بفرستم؟ 🐹: 📸

Weverse DM Up

🐹: چیکار می‌کنید؟ 🐹: امروز شنبه‌ست!! 🐹: خوب استراحت می‌کنید؟ [با لحن کیوت] 🐹: هوا واقعاً خییییلی خوبه [با لحن کیوت] 🐹: هه‌هه‌هه‌هه 🐹: فقط دو روز مونده..! 🐹: فکر کنم دو روز دیگه هوا خیلی خنک‌تر بشه 🐹: چند روز پیش واقعاً وحشتناک گرم بود 🐹: حالا که هوا خوبه 🐹: خیلی باحاله که به آسمون نگاه کنی 🐹: راستش بارون فقط وقتی میاد که من دارم یه چیزی فیلم‌برداری می‌کنم 🐹: بقیه روزا همیشه هوا خوبه 🐹: هه‌هه‌هه‌هه 🐹: واسه همینم وقتی داشتم کلیپ «Ride or Die» رو فیلم‌برداری می‌کردم بارون می‌اومد 🐹: اون‌ها جلوه‌های ویژه نبودن 🐹: من آدمیم که آب‌وهوا رو کنترل می‌کنه 🐹: هه‌هه‌هه 🐹: عکس‌های Weverse Magazine رو دیدید دیگه، آره؟ [با لحن کیوت] 🐹: من به اندازه کافی عکس‌ها رو روی مانیتور نگاه نکرده بودم 🐹: نگو که این‌قدر خفن شدن 🐹: آخ، یه کم خجالت‌آوره که بگم من خفنم 🐹: اونا.. خوبن 🐹: هه‌هه،، 🐹: برای Teen Vogue هم عکس گرفتم 🐹: حالا که این‌همه فتوشوت گرفتم 🐹: خوشحالم که شما، اور، چیزای زیادی برای دیدن دارید 🐹: آخ، تیزر هم اومده 🐹: قبلاً قلبم تندتند می‌زد 🐹: تپ 🐹: تپ

Tiktok Up

Tiktok Up

🐹: می‌خواستم شروع مسیر موسیقی‌م با اسم EVAN به مردم بگه که روزهای خوب بالاخره از راه می‌رسن. وقتی توی آهنگ اصلی «death of me» می‌خونم «این هنوز مرگ من نیست»، این کلمات از همون جایی میان که خودم یه زمانی واقعاً در آستانه‌ی مرگ بودم. هرچقدر هم عمیق سقوط می‌کردم، باز و دوباره حس می‌کردم که این هنوز پایانش نیست. امیدوارم اِوِر این پیام رو بشنون و بتونن یه ذره امید توش پیدا کنن.

گلایدی همون داستان زندگی هیسونگه 💭 من یه پسر ده‌ساله‌ی کاملاً معمولی بودم که یهو، بدون هیچ هشداری، بیماری مثل ابرهای تیره‌ی طوفانی وارد زندگیم شد. 🐹: کلاس چهارم بودم که سرطان گرفتم. 💭 مدت زیادی، به خاطر دردی که تمومی نداشت، بدن و ذهنم بیشتر و بیشتر توی تاریکی فرو می‌رفتن. 🐹: روند درمان آسون نبود. می‌دیدم دوستام یکی‌یکی از دنیا می‌رفتن و مدام با خودم فکر می‌کردم: «من خیلی می‌خوام زنده بمونم، خیلی می‌خوام برگردم خونه.» 💭 با این حال، به راه رفتن توی اون تاریکی بی‌پایان ادامه دادم؛ با سرعت خودم، به روش خودم، قدم‌به‌قدم، تا اینکه بالاخره شروع کردم به دیدن نور. 🐹: روند درمان آسون نبود، ولی وقتی می‌دیدم مامانم بدون وقفه ازم مراقبت می‌کنه، دلم می‌خواست به خاطر اون ادامه بدم و نشون بدم که قوی‌ام. دنیایی که بهش برگشتم، هنوز انگار توی مه بود. 🐹: خوشبختانه تونستم درمانم رو پشت سر بذارم و به زندگی ادامه بدم، ولی دوباره جا افتادن بین دوستام آسون نبود. انرژی خیلی کمتری داشتم و چون موهام بعد از شیمی‌درمانی هنوز داشتن درمیومدن، خیلی وقت‌ها به خاطرش مسخره‌م می‌کردن. 💭 ولی به لطف موسیقی، دنیام کم‌کم شروع کرد به رنگ گرفتن.