اِغْتِرٰاب؛

چقد ممبرای چنلمون دافن 👀

فکر می‌کردم شعر نجاتم می‌دهد؛ غرقم کرد

بزرگترین ترسم؟ هدر بره این عمر

00:00 تو باز خواهی گشت مهربان تر از همیشه، در شبی از تاریخ که این عشق دیگر نبضی نخواهد داشت...

شبتون آروم و بدون موشک

اون وایب کورالین رو میده : عاشق بارونه، دوستاشو دوست داره، گربه هارو دوست داره، عاشق ستاره هاست، عاشق هوای سرد و گرفته‌ست، عاشق رنگ آبیه

سبز میشود باغِ امیدت صبر داشته باش…

ناگزیرم این منم به رفتن ناگزیر، می‌خواهم بر گونه‌های مرگ به گونه‌ای بوسه زنم که هرگز هیچ‌کس نشانی‌ از من نیابد.

قاسم پارسایی فر

فراموش میشوی گویی که هرگز نبوده‌ای مانند مرگ یک پرنده مانند یک کنیسهٔ متروکه فراموش می‌شوی مثل عشق یک رهگذر و مانند گل در شب‌‌... فراموش می‌شوی

شما تنها امید خودتان هستید؛ این وظیفه‌ی دنیاس تا آن‌قدر به نا امید کردنتان ادامه دهد؛ تا سرانجام به این حقیقت بیدار شوید!

بایرون کیتی

00:00 «وَرِثتُ يا أبتي اغتراباً هدّني» و ای پدر، از تو اغترابی به ارث بردم که مرا فرسوده کرد.

— هناء محمد

اگر این حس هارو می‌شناسی، شاید با اغتراب غریبه نباشی: • وقتی بین آدم‌هایی، اما هنوز یه بخشی ازت احساس تنهایی می‌کنه • وقتی دلت برای چیزی تنگ شده، ولی نمی‌دونی برای چی • وقتی یه آهنگ، یه عکس یا یه جمله می‌تونه چند دقیقه تو رو از همه‌چیز جدا کنه • وقتی زیاد فکر می‌کنی؛ به گذشته، آدم‌ها و حرف‌هایی که هیچ‌وقت نگفتی • وقتی حس می‌کنی بخشی از خودت هنوز جایی منتظر پیدا شدنه

اغتراب... شاید یکی از اون کلمه‌هایی باشه که با یه معنی ساده تموم نمی‌شه اغتراب یعنی حس فاصله؛ فاصله‌ای که گاهی بین ما و آدم‌هاست، گاهی بین ما و خودمون... یه جور غریب بودن، حتی وقتی وسط شلوغیِ زندگی ایستادیم. گاهی دلتنگ چیزی هستیم که حتی نمی‌دونیم چیه! گاهی حس می‌کنیم جایی بین گذشته و آینده گیر افتادیم؛ « اما اغتراب همیشه غم نیست » گاهی همون لحظه‌ایه که یه آهنگ رو گوش میدی و چند دقیقه فقط با خودت می‌مونی. گاهی یه جمله از یه کتابه که انگار دقیقاً برای تو نوشته شده. گاهی یه سکوت کوتاه وسط یه روز شلوغ.