_ترانه‌یِ بارون‌ زده

‏گاهی آنقدر تحمل کردن دشوار می‌شود . . که حاضری هرآنچه در آرزویش بودی و با زحمت فراوان به دست آوردی را رها کنی و بروی "

مثل قایقی شکسته بر موج زمان ، شناورم نه مقصدی دارم و نه لنگر گاهی ؛ فقط می روم تا خسته شوم :)

من از این دنیا رنجیده و خسته‌ام؛ آن‌قدر که تمام احساساتم را به خاک سپردم. دیگر به فکر از بین بردن غم‌هایم نیستم؛ حالا بیشتر به دنبال پیدا کردن شادی کوچکی هستم در کنار همین غم‌هایم. از من لبخند می‌بینی، اما عمق جانم پریشان است :)!

تو منو ناراحت می‌کنی و فکر می‌کنی چیزی نشده. من استرس می‌گیرم، اسید معدم می‌زنه بالا، حالم بد میشه، نمی‌تونم غذا بخورم و سه روز با عزراییل کشتی می‌گیرم.

گاهی آدم آن‌قدر خسته می‌شود که دیگر نمی‌خواهد کسی را تغییر دهد، نمی‌خواهد بفهماند، توضیح دهد، ثابت کند. فقط می‌خواهد در آرامشی غریب، خودش را به خودش برگرداند. -عباس معروفی.

میگذرد اما از ما رد میشود تابگذرد...

00:00

و فهمیدم سخت‌ترین روزهای زندگی،روزهایی نیستند که در آن‌ها گریه می‌کنی،روزهایی‌اند که دیگر حتی توانِ گریه‌کردن هم نداری،همه‌چیز در سکوت می‌گذرد و تو،میانِ انبوهی از فکرها و خستگی‌ها،فقط سعی می‌کنی روز را به پایان برسانی،و کسی نمی‌داند برای همین چند ساعتِ ساده،چه اندازه با خودت جنگیده‌ای و چند بار درونت فرو ریخته و دوباره خودت را جمع کرده‌ای.

روزهایی را می‌گذرانم که خیلی سخت و دردناک است ؛ و مثل آدمی که توی گور خوابیده تنها هستم، با یک مشت افکار تلخ و عذاب‌دهنده و یک مشت غصه که هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند.

هی دفن میکنم و دفن میکنم و دفن‌ میکنم؛ امید رفته پی روزهای رفته را هی قرض میکنم و قرض میکنم  قرض میکنم؛ امید را..

بهترین توصیف از من رو نیچه میکنه که میگه: "خود می‌جنگید و از خود شکست می‌خورد و بر جسد خود می‌گریست. جنگ‌های او درونش بود و دیگر توانی برای جدال با جهان بیرون برایش باقی نمی‌گذاشت." ‌|

حالِ همه‌یِ ما خوب است،اما تو باور مکن!

خد‌احافظ به تویی که زندگی‌ات تباه شد، بی آنکه مقصر باشی. - داستایفسکی

زیباترین چیز درباره زنان،این است که پس از تمام زخم‌ها،هنوز می‌توانند عاشق زندگی بمانند.