『آوای دریا』

بودنت از من آدم دیگه‌ای می‌سازه؛ آدمی که یادش نمیاد غمگینه:)

دائم سعی می‌کنی دل هیچ‌کس را نشکنی، اما به خودت که نگاه می‌کنی می‌بینی قلبت پاره‌پاره است. A

‏من می‌روم؛ و کلید این خانه ی دلگیر را زیر هیچ گلدانی نخواهم گذاشت. دلتنگ که شدی آمدی نبودم نگرد؛ باران هرگز شبیه آنچه بود، به آسمان بر نمی گردد.

((سکوت کردم، چون حرف زدن چیزی رو تغییر نمی‌داد.)) A

من يه روانی‌ام چون هم زياد فكر ميكنم هم از سنم بيشتر ميفهمم هم حس ششم قوى دارم و هم اولين حسم ب آدما هميشه درسته.

خیلی دلم واست تنگ شده، کاش واقعا دل به دل راه داشت؛!

و در آخر ما هیچ تسلطی بر قلب‌هایمان نداریم؛ قلب‌ها برای کسی می‌تپند که خودشان می‌خواهند.

یاد تو در قلبم ، مثل بارانی ست که بند نمی آید :)!

اتفاقا به نظر من اصلا چيزى به نام آدم اشتباهى وجود نداره اما تا دلت بخواد انتخاب اشتباهى، احترام اشتباهى، اعتماد اشتباهى و... وجود داره.

یک جايى توكتاب صد سال تنهای ميگه: میدونم كه تصميم درستى گرفتم ولى كاش تصميم درست اين نبود.

غم نبودنت چه وفاداره ، حتی یه شبم نمیشه که بهم سر نزنه .

غم گوشواره‌اش بود! اَز همان‌هایی که هیچوقت دلت نمیخواهد از گوش‌هایت جدایشان کنی، سرش را که تکان میداد، اَندوه میرقصید ..

اگه یه روز ازت درباره من پرسیدن بگو: اون تنها کسی بود که توی این دنیای پر فریب و دروغ، با صداقت دوستم داشت ولی من شکستمش .