𝆹𝅥݊ 𝆭ܝ̇ߺیܭو

هیچ چیز به اندازه‌ی تحملِ داستانی ناگفته که در دل نگه داشته شده است، رنج‌آور نیست.

مایا آنجلو

نمی‌دونم چرا ولی بعضی‌وقتا یه چیزایی به طرزِ غیرِقابل انکاری برات آشکارن، اما دلت نمیاد اون واقعیتِ تلخ‌رو به جون بخری. مثلِ یه فیلمِ سد اند که با هربار دیدنش دلت می‌خواد اون اتفاق خوبه بیوفته، با اینکه می‌دونی آخرش تاریکه.

یه نخِ مستقیم وصله بینِ حالِ یه دختر و مدل موهاش.

یه وقتایی از خودت بپرس واقعا خوبه؟! یا چون همه اینو میگن، فکر می‌کنی خوبه!

پرسیدی آدمیزاد؟! سری چپ و راست کردم و گفتم: "در میانِ انبوهِ آدمیزاد، ردِ انسان‌ها را جستجو کن."

کم‌کم می‌بینی هرکسی ارزشِ نگه داشتن رو نداره، هرچیزی ارزشِ پافشاری نداره، هر روزی ارزشِ جنگیدن نداره، هر حرفی نیاز به گفتن نداره، هر صدایی نیاز به فریاد نداره؛ تبریک میگم! به دنیای بزرگسالی خوش اومدی.

صبر رو یاد می‌گیرم؛ به بهای خاموش شدنِ چراغ‌هایی که یک روزی درِ قلبم باهاشون روشن بود.

مثلا این دیالوگِ منه: "از بس سرم درد می‌کنه، سرم درد می‌کنه."

تاحالا شده از شدتِ سردرد داشتن، سردرد بگیرین؟ اینو عده‌ی کمی متوجه میشن.

دنیا به جایی رسیده که دیگه خانوادم به من دلداری نمیدن، من باید سعی کنم آروم‌شون کنم.

من پیرمردی هستم که غصه های بسیار زیادی را در زندگی‌ام شناخته‌ام، اما بیشترِ آن‌ها هرگز اتفاق نیفتادند.

مارک تواین

دیر می‌فهمی ولی در نهایت می‌فهمی که تنها دلسوزای واقعیِ زندگیت، خانوادت بودن و خودت. و در آخر کسی که برای تو می‌مونه خودتی و خودت و خودت!

از لحاظِ روحی نیاز به سکوت، تنهایی و آرامش دارم.

دوباره وایسادم تو اون نقطه که باید یه تصمیمِ مهم بگیرم که کل زندگیمو شامل میشه و نمی‌دونم الان باید چیکار کنم. کاش هنوز یه بچه کوچولو بودم و مامانم برام انتخاب می‌کرد.

می‌دونین راستش هیچ انسانی تافته‌ی جدا بافته از طبیعت نیست و همه‌مون یه جاهایی تو زندگی‌ اشتباهاتی می‌کنیم؛ ولی اینکه واقف به چیزی باشی و چوبشم خورده باشی اما باز بخوای خودتو تو دام بندازی یکم دور از عقل و منطقه دیگه نه؟!

هرجا دیدین یه جایی خیلی داره روی یه دروغی که دوست داشتی حقیقت باشه ولی خودتم می‌دونی نیست، مانور میده تا امیدوارت کنه، فقط فرار کن!

رها کردم؛ رها کردم اون وسایلی رو که برای بودن تو کمدِ من اضافی بودن، رها کردم اون آدمایی رو که قرار نبود تو مسیرِ زندگیِ من باشن، رها‌کردم اتفاقایی که قرار نبود به نامِ من ثبت بشن. و من زمانی آروم تر شدم که رها کردم اون چیزایی رو که برای من نبودن.