𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 33 از زبان آیلا: اگر از من بپرسن همه چیز از کجا شروع شد... نمی‌تونم یه روز مشخص رو انتخاب کنم. نه یه پیام خاص. نه یه ساعت خاص. فقط یادمه که کم‌کم اتفاق افتاد. اونقدر آروم که حتی متوجهش نشدم. اولش فقط یه گفتگوی ساده بود. یه پیام. یه جواب. بعد یه پیام دیگه. هیچی عجیب نبود. حداقل اون موقع اینطوری فکر می‌کردم. بعضی روزها بعد از مدرسه باهاش حرف می‌زدم. بعضی شب‌ها قبل از خواب. و کم‌کم... به بخشی از روزهام تبدیل شد. سوفی همیشه می‌گفت: «تو زیادی به آدم‌ها اعتماد می‌کنی.» و من همیشه چشمامو می‌چرخوندم. چون فکر می‌کردم اغراق می‌کنه. ولی یه چیزی درباره اون فرق داشت. اون گوش می‌داد. واقعاً گوش می‌داد. وقتی از استرس امتحان‌ها حرف می‌زدم. وقتی از بحث‌های خونه ناراحت بودم. وقتی فقط حوصله هیچ‌چیز رو نداشتم. حتی بعضی وقت‌ها حس می‌کردم بیشتر از آدم‌های اطرافم منو می‌فهمه. و الان که بهش فکر می‌کنم... شاید همونجا باید می‌ترسیدم. چون یه آدم غریبه نباید اینقدر درباره زندگیت بدونه. چند هفته بعد... گفت می‌خواد منو ببینه. همون لحظه‌ای که اون پیام رو خوندم، قلبم تندتر زد. نه از ترس. از هیجان. و شاید همین بزرگ‌ترین اشتباه من بود. می‌تونستم جواب ندم. می‌تونستم بلاکش کنم. می‌تونستم همه چیز رو فراموش کنم. اما نکردم. و هر روز به اون قرار نزدیک‌تر شدم. در حالی که به هیچ‌کس چیزی نگفتم. نه به سوفی. نه به خانواده‌م. به هیچ‌کس. روز قرار... از صبح عجیب بودم. چند بار گوشیمو چک کردم. چند بار خواستم منصرف بشم. حتی وسط کلاس برای چند ثانیه به خودم گفتم: «بیخیال شو آیلا.» ولی نکردم. زنگ آخر که خورد، انگار دیگه راه برگشتی وجود نداشت. همه داشتن از کلاس خارج می‌شدن. صدای حرف زدن‌ها توی راهرو پیچیده بود. ولی ذهن من جای دیگه‌ای بود. گوشیم لرزید. یه پیام جدید. همون فرستنده. «منتظرتم.» چند ثانیه به صفحه خیره شدم. قلبم اونقدر محکم می‌زد که می‌تونستم حسش کنم. بعد گوشی رو قفل کردم. کیفم رو برداشتم. و به سمت در خروجی مدرسه راه افتادم. فقط قرار بود چند ساعت طول بکشه... حداقل این چیزی بود که فکر می‌کردم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 32 خانه در سکوت فرو رفته بود. بعد از دعوای عصر، هیچ‌کس حال و حوصله حرف زدن نداشت. ریچارد و مارگارت گوشی‌ها و لپ‌تاپ‌ها را گرفته بودند و همه مجبور شده بودند از ماجرای آیلا فاصله بگیرند. حداقل در ظاهر. اما لیام نمی‌توانست بخوابد. روی تخت دراز کشیده بود و به سقف خیره شده بود. ذهنش مدام بین پیام ناشناس، آیلا و حرف‌های پلیس می‌چرخید. تق تق. صدای آرامی از در اتاق آمد. لیام سرش را بلند کرد. در کمی باز شد و سوفیا سرش را داخل آورد. «بیداری؟» لیام پوزخند خسته‌ای زد. «به نظر خودت؟» سوفیا در را بست و وارد اتاق شد. نگاهی به راهرو انداخت تا مطمئن شود کسی بیدار نیست. بعد آرام گفت: «فکر کردی فقط گوشی‌هامونو گرفتن؟» لیام اخم کرد. «چی؟» سوفیا لبخند کوچکی زد. و از جیب هودی‌اش یک گوشی قدیمی بیرون آورد. لیام خشک شد. «سوفیا...» «قبل از اینکه سخنرانی کنی، صبر کن.» کنار تخت نشست. «قبل از اینکه گوشیمو بگیرن، از اون پیام اسکرین‌شات گرفتم.» لیام فوراً صاف نشست. «بذار ببینم.» سوفیا صفحه را باز کرد. همان پیام ناشناس روی صفحه بود. ««آیلا حقیقت‌هایی رو می‌دونه که تو هم باید بدونی، سوفیا... پیداش کن.»» لیام چند لحظه به آن خیره شد. «اینو قبلاً دیدم.» «نه. این بار پایینش رو نگاه کن.» لیام ابروهایش را در هم کشید. بعد گوشی را نزدیک‌تر آورد. در پایین تصویر، ساعت ارسال پیام دیده می‌شد. و ناگهان قلبش فرو ریخت. «صبر کن...» سوفیا آرام گفت: «فهمیدی؟» لیام دوباره ساعت را خواند. پیام بعد از ناپدید شدن آیلا ارسال شده بود. چند ساعت بعد. نه قبلش. نه زمانی که هنوز مدرسه بود. بعد از آن. سکوت سنگینی اتاق را پر کرد. سوفیا آرام گفت: «پس یعنی اون آدم هنوز فعال بوده.» لیام چیزی نگفت. «و اگر هنوز فعال بوده...» سوفیا مکث کرد. «پس شاید بدونه آیلا کجاست.» لیام نگاهش را از صفحه برنداشت. ذهنش به شدت درگیر شده بود. برای چند لحظه هیچ‌کدام حرفی نزدند. فقط نور کم‌رنگ صفحه گوشی روی صورتشان افتاده بود. سوفیا سرانجام پرسید: «فکر می‌کنی داره ما رو زیر نظر می‌گیره؟» لیام بالاخره گوشی را از دستش پایین آورد. به پنجره تاریک اتاق خیره شد. بعد آه بلندی کشید. انگار تمام خستگی چند روز گذشته یک‌جا روی شانه‌هایش افتاده بود. گوشی را به سوفیا برگرداند. «نه.» سوفیا اخم کرد. «نه یعنی چی؟» لیام چند ثانیه سکوت کرد. بعد آرام روی لبه تخت نشست. «یعنی دیگه بسه.» «لیام—» «نه، سوفیا.» این بار صدایش کاملاً جدی بود. «پلیس داره دنبالش می‌گرده.» «ولی اون پیام—» «مهم نیست.» سوفیا ناباور نگاهش کرد. «چطور مهم نیست؟» لیام چشم‌هایش را بست. «چون هرچی بین آیلا و اون آدم بوده، الان دست ما نیست.» سکوت. سوفیا آرام گفت: «پس می‌خوای بی‌خیالش بشیم؟» لیام به تاریکی پشت پنجره خیره شد. بعد خیلی آرام جواب داد: «تا وقتی خود آیلا برنگشته... نباید دنبال این ماجرا باشیم.» سوفیا چیزی نگفت. فقط به گوشی خاموش در دستش نگاه کرد. و برای اولین بار در چند روز گذشته... هردویشان تصمیم گرفتند از این ماجرا فاصله بگیرند. حداقل فعلاً.

ری اکشن هاشو لاقل 5 تا بکنید😭🤷🏻‍♀

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 31 لیام وقتی درِ خانه را باز کرد، انگار تمام انرژی‌اش را پشت سر جا گذاشته بود. شانه‌هایش افتاده بود و نگاهش خسته‌تر از چیزی بود که بشود پنهانش کرد. حتی صدای بسته شدن در هم در خانه پیچید، ولی او واکنشی نشان نداد. فقط یک قدم برداشت… و بعد ایستاد. ناگهان صدای دویدن تند از داخل خانه آمد. «لیام!» سوفیا با عجله از راهرو بیرون پرید. صورتش نگران و نفسش بریده بود. جلوی لیام ایستاد و گفت: «یه پیام برام اومده… باید ببینیش!» لیام اخم کرد. «چی؟ آروم‌تر، چی میگی؟» سوفیا بدون معطلی گوشی‌اش را جلو آورد. «این… اینو بخون.» لیام گوشی را گرفت. پیام باز بود. ناشناس. فقط یک متن کوتاه: «آیلا حقیقت‌هایی رو می‌دونه که تو هم باید بدونی، سوفیا… پیداش کن.» سکوت. خانه برای یک لحظه کاملاً ساکت شد. حتی نفس لیام هم انگار سنگین‌تر شد. قبل از اینکه کسی چیزی بگوید… صدای قدم‌های تند از پشت سر آمد. «این چیه؟» آدریان بود. نگاهش روی گوشی قفل شده بود. قبل از اینکه کسی واکنش نشان دهد، گوشی را از دست لیام گرفت و پیام را خواند. چهره‌اش فوراً سخت شد. «شما دارید چی کار می‌کنید؟» سوفیا سریع گفت: «این یه پیامه، فقط—» آدریان حرفش را برید. «این “فقط یه پیامه” نیست.» نگاهش را به لیام دوخت. «تو داری خواهرمون رو وارد چی می‌کنی؟» لیام اخم کرد. «من هیچ‌کسو وارد هیچی نکردم.» آدریان با عصبانیت کنترل‌شده گفت: «پس این پیام از کجا اومده؟» صدای قدم‌های سنگین‌تر آمد. مارگارت وارد سالن شده بود، پشت سرش ریچارد. چشمش که به گوشی افتاد، فوراً جدی شد. «چی شده اینجا؟» ریچارد بدون معطلی گوشی را از آدریان گرفت و پیام را خواند. چند ثانیه سکوت کرد. بعد با صدایی سرد گفت: «این موضوع از کنترل خارج شده.» لیام نفسش را حبس کرد. «نه… نه، این فقط یه سوءتفاهمه—» ریچارد حرفش را برید: «دیگه سوءتفاهم نیست.» نگاهش را به همه انداخت. «هیچ‌کدومتون دیگه حق ندارید این موضوع رو ادامه بدید.» سوفیا با اعتراض گفت: «ولی آیلا گم شده!» ریچارد جدی‌تر شد: «و دقیقاً برای همین، شماها باید کنار بکشید.» ریچارد یک قدم جلو آمد. «گوشی‌ها.» همه ساکت شدند. «الان.» چند دقیقه بعد… سکوت سنگینی در خانه افتاده بود. گوشی‌ها و لپ‌تاپ‌ها روی میز گذاشته شده بودند. مگی با صدای آرام گفت: «ما فقط داریم ازتون محافظت می‌کنیم…» لیام هیچ حرفی نزد. اما نگاهش روی صفحه خاموش گوشی‌اش مانده بود. و در ذهنش فقط یک چیز می‌چرخید: اگر این پیام واقعی باشد… یعنی آیلا فقط گم نشده.

ری اکشن هارو 10تا نمی‌کنید؟🥹

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 30 سوفی هنوز گوشی‌اش را در دست داشت. صفحه روشن بود، اما انگار هیچ‌کدامشان واقعاً آن را نمی‌دیدند. لیام آرام گفت: «این پیام از چه اکانتی بود؟» سوفی لحظه‌ای سکوت کرد. «ناشناس…» لیام اخم کرد. «یعنی چی ناشناس؟ اسم نداشت؟» سوفی سر تکان داد. «فقط یه یوزرنیم خیلی کوتاه… ولی الان دیگه باز نمیشه.» لیام نفسش را بیرون داد. «حذف شده؟» «یا بسته شده… نمی‌دونم.» سکوت بینشان سنگین شد. باد سردی از کنار راهرو رد شد و موهای سوفی را کمی تکان داد. او آرام ادامه داد: «اون موقع فکر کردم یه شوخیه یا اسپم… ولی الان…» لیام حرفش را برید: «الان میگی این همون آدمیه که آیلا باهاش قرار داشته.» سوفی چیزی نگفت. ولی نگاهش جواب بود. لیام یک قدم عقب رفت. ذهنش شلوغ شده بود. «ما حتی نمی‌دونیم این کیه…» سوفی آرام گفت: «ولی یه چیز دیگه هم هست…» لیام سریع برگشت. «چی؟» سوفی گوشی را بالا آورد. «آیلا بعد از اون پیام، یه بار دیگه آنلاین شده.» لیام خشک شد. «بعد از چی؟» «بعد از اینکه همه فکر می‌کردن رفته.» سکوت. سنگین‌تر از قبل. لیام آرام گفت: «یعنی… هنوز با اون در ارتباط بوده.» سوفی سرش را پایین انداخت. «احتمالش هست.» چند ثانیه هیچ‌کس حرف نزد. تا اینکه لیام آرام گفت: «باید بفهمیم کیه.» سوفی جواب داد: «چطوری؟ اسمش رو نداریم.» لیام نگاهش را تیز کرد. «نه هنوز…» بعد یک لحظه مکث کرد. «ولی یه چیز داریم.» سوفی ابرو بالا انداخت. «چی؟» لیام به صفحه گوشی اشاره کرد. «زمان.» سکوت افتاد. سوفی آرام گفت: «Saturday – 5 PM…» لیام آهسته تکرار کرد: «۵ عصر…» و برای اولین بار، آن پیام دیگر فقط یک جمله نبود. یک مقصد بود. سوفی آرام گفت: «لیام… اگه این واقعاً یه قرار باشه…» لیام نگاهش را بالا آورد. «اون وقت آیلا خودش رفته.» و همان لحظه… برای هر دوشان، سؤال اصلی شکل گرفت: و اگه خودش رفته… چرا هنوز برنگشته؟

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 29 هوای بیرون سرد بود، اما لیام حتی متوجهش هم نمی‌شد. پیام سوفی هنوز توی ذهنش تکرار می‌شد: «یه چیز مهم فهمیدم… باید ببینمت.» حالا روبه‌روی سوفی ایستاده بود. سوفی کنار دیوار مدرسه، بی‌قرار به اطراف نگاه می‌کرد، انگار مطمئن نبود باید اینو بگه یا نه. لیام مستقیم پرسید: «خب؟ چی فهمیدی؟» سوفی نفس عمیقی کشید. «من… یه چیزی رو یادم اومد.» لیام ابرو بالا انداخت. «یادته؟» سوفی سر تکان داد. «دیروز… قبل از اینکه آیلا بره… دیدم گوشی‌اش رو چند بار چک کرد.» لیام کمی جلوتر آمد. «خب اینو قبلاً هم گفتن.» سوفی سریع ادامه داد: «نه، صبر کن… این مهمه.» بعد گوشی‌اش را از جیبش بیرون آورد. دستش کمی لرزید. «من اون موقع فکر کردم مهم نیست… ولی الان که پلیس اومده مدرسه، همه چی یه معنی دیگه میده.» لیام نگاهش را به گوشی دوخت. سوفی صفحه را باز کرد. «آیلا یه چت داشت… با یه نفر ناشناس.» لیام بی‌حرکت ماند. سوفی ادامه داد: «اون موقع فقط یه پیام کوتاه دیدم… ولی جدی نگرفتم.» لیام آرام گفت: «چی نوشته بود؟» سوفی مکث کرد. بعد گوشی را کمی جلوتر آورد. روی صفحه یک پیام قدیمی دیده می‌شد. «منتظرتم.» سکوت افتاد. سنگین‌تر از هر صدایی. لیام برای چند ثانیه فقط به صفحه نگاه کرد. بعد آرام گفت: «این یعنی… اون با یکی قرار داشته.» سوفی سرش را پایین انداخت. «احتمالش خیلی زیاده…» لیام نفسش را بیرون داد، اما این بار نفسش سبک نبود. انگار چیزی داخلش فرو ریخته بود. نه فقط نگرانی… بلکه حس اینکه آیلا وارد دنیایی شده که هیچ‌کس ازش خبر نداره. سوفی آرام گفت: «لیام… این تازه شروعشه.» لیام نگاهش را بالا آورد. و این بار، نگاهش دیگر فقط دنبال جواب نبود… دنبال کسی بود که این پیام را فرستاده.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 28 مدرسه حالا شبیه قبل نبود. نه به خاطر جمعیت دانش‌آموزها… بلکه به خاطر حضور چند مأمور پلیس که آرام اما جدی در راهروها حرکت می‌کردند. همه چیز تحت نظر بود. در دفتر مدیریت، یکی از مأموران پرونده‌ای باز کرده بود. «آیلا… دانش‌آموز همین مدرسه؟» مدیر سر تکان داد. «بله.» مأمور نگاهش را بالا آورد. «آخرین بار چه زمانی دیده شده؟» مدیر مکث کرد. «دیروز بعد از پایان کلاس‌ها.» در کلاس آیلا، چند دانش‌آموز دور هم جمع شده بودند. یکی از مأموران جلو رفت. «کسی هست که آخرین بار با او صحبت کرده باشد؟» سکوت. بعد یکی از دخترها آرام گفت: «اون روز عجله داشت… خیلی.» مأمور سریع پرسید: «کجا می‌خواست بره؟» دختر شانه بالا انداخت. «نمی‌دونم… فقط گفت یه کار مهم داره.» دانش‌آموز دیگری اضافه کرد: «همش گوشی‌اش رو چک می‌کرد… انگار منتظر یه پیام بود.» مأمور چیزی یادداشت کرد. «کسی اسم یا فرد خاصی رو شنیده؟» سکوت. بعد یکی گفت: «فقط… یه کاغذ کوچیک دستش بود.» مأمور سریع نگاه کرد. «کاغذ؟» دختر ادامه داد: «آره… تا شده بود. خیلی مراقبش بود.» چند دقیقه بعد، همان اطلاعات به دفتر پلیس منتقل شد. یکی از مأموران آرام گفت: «الگو مشخصه… تماس، عجله، یادداشت.» مأمور دیگر نگاهش را تیز کرد. «یعنی قرار ملاقات.» هیچ‌کس چیزی نگفت. اما نتیجه واضح بود. ✦ همان زمان – خانه پارکر در خانه، فضای سنگین‌تر از قبل شده بود. ریچارد کنار میز ایستاده بود، اخم کرده. «این قضیه داره زیادی بزرگ میشه.» مرگارت آرام گفت: «لیام، بس کن…» لیام سریع برگشت. «بس کنم چی؟ یه نفر گم شده!» آدریان با جدیت گفت: «ولی این دیگه به تو مربوط نیست.» لیام با عصبانیت کنترل‌شده جواب داد: «چطور مربوط نیست؟ من دارم کمک می‌کنم!» اتین آه کشید. «تو داری خودتو وسط یه ماجرای پلیسی میندازی.» لیام خندید، تلخ. «من فقط می‌خوام بدونم یه آدم کجاست.» ریچارد یک قدم جلو آمد. «و این دلیل خوبی نیست برای اینکه زندگیت رو درگیرش کنی.» سکوت کوتاه افتاد. مرگارت با صدای پایین گفت: «لیام… ما نگرانیم.» لیام نگاهش را پایین انداخت. ولی بعد آرام گفت: «من فقط نمی‌تونم بی‌تفاوت باشم.» همان لحظه… گوشی لیام لرزید. پیام از سوفی. لیام سریع بازش کرد. فقط یک جمله: «یه چیز مهم فهمیدم… باید ببینمت.» لیام برای چند ثانیه هیچ حرکتی نکرد. بعد آرام از جایش بلند شد. و بدون اینکه جواب کسی را بدهد… از خانه بیرون رفت.

𖦹RANDOM THOUGHTS 𖦹CAPTURED MOMENT https://t.me/chill_time0

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 27 بوق‌های تماس هنوز در فضا می‌پیچیدند که در خانه ناگهان صدای زنگ در بلند شد. دنیل گوشی را پایین آورد. هیچ‌کس حرف نزد. اولیایو فقط نگاهش را به سمت در دوخت. نوآ آرام گفت: «اومدن…» ایوان نفسش را بیرون داد و به سمت در رفت. چند ثانیه بعد، در باز شد. دو مأمور پلیس وارد شدند. یکی از آن‌ها نگاهش را سریع روی جمع انداخت. «شما خانواده آیلا هستید؟» دنیل جلو رفت. «بله.» مأمور دفترچه‌اش را باز کرد. «چه زمانی آخرین بار دیده شده؟» دنیل شروع کرد توضیح دادن… اما صدایش برای اولیایو دور شده بود. انگار همه چیز آهسته‌تر شده بود. میا به نوآ چسبیده بود. نوآ زیر لب گفت: «الان دیگه جدیه…» مأمور دوم جلو آمد. «آیا آیلا قرار خاصی داشته؟ دوست یا فردی که اخیراً باهاش در ارتباط بوده؟» این جمله باعث شد همه ساکت شوند. دنیل مکث کرد. «ما… مطمئن نیستیم.» مأمور نگاهش را تیزتر کرد. «گزارش‌هایی هست که نوجوان‌ها در این سن معمولاً قبل از ناپدید شدن، با فردی ناشناس در ارتباط هستن.» اولیایو سریع گفت: «ناشناس؟» مأمور ادامه داد: «گوشی، شبکه‌های اجتماعی… هر چیزی مهمه.» نوآ به آرامی گفت: «پس یعنی احتمال داره… رفته باشه سر قرار؟» هیچ‌کس جواب نداد. اما سکوت، جواب را داده بود. مأمور یادداشت کرد. «ما باید لیست دوستان، تماس‌ها و آخرین پیام‌ها رو بررسی کنیم.» دنیل سر تکان داد. «هرچی لازم باشه.» اولیایو دستش را روی میز گذاشت تا نلرزد. اما نمی‌توانست جلوی فکرش را بگیرد. قرار… کاغذ… لبخندهای بی‌دلیل… همه چیز داشت به یک نقطه ختم می‌شد. چند ساعت بعد خانه ساکت‌تر شده بود. پلیس رفته بود، اما سوال‌ها مانده بودند. دنیل با تلفن مشغول بود. ایوان کنار پنجره ایستاده بود. میا گریه‌اش را بی‌صدا نگه می‌داشت. نوآ فقط به زمین نگاه می‌کرد. اولیایو تنها به یک چیز فکر می‌کرد: اگر آیلا واقعاً سر قرار رفته باشد… پس الان کجاست؟ ✦آیلا: در جایی دور از آن خانه… نور کم‌رنگی از صفحه یک گوشی روی صورت آیلا افتاده بود. انگشتش روی صفحه مکث کرد. یک پیام تازه: “اومدی؟” آیلا نفسش را آرام بیرون داد. نگاهش برای چند ثانیه لرزید… بعد خیلی آرام تایپ کرد: “اومدم.” و صفحه خاموش شد.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 26 سکوت بعد از آخرین جمله، سنگین‌تر از قبل روی اتاق افتاده بود. «ما حتی نمی‌دونیم دنبال چی باید بگردیم…» اولیایو هنوز روی صندلی نشسته بود، دستش روی پیشانی‌اش مانده بود، انگار اگر محکم‌تر فشار بدهد می‌تواند فکرهایش را متوقف کند. دنیل اما بی‌قرار بود. از کنار میز فاصله گرفت و یک قدم جلو و عقب رفت. «نه… این درست نیست.» اولیایو سرش را بالا آورد. «چی درست نیست؟» دنیل با صدای پایین اما تند گفت: «اینکه فقط بشینیم و حدس بزنیم.» نوآ آه کشید. «خب دیگه چی کار کنیم؟» دنیل برگشت سمتش. «باید جدی‌تر برخورد کنیم.» اولیایو سریع بلند شد. «من همین الان دارم جدی برخورد می‌کنم، دنیل!» صدایش برای اولین بار شکست. ایوان بینشان نگاه کرد. «هی… آروم‌تر.» اما دنیل عقب نرفت. «آروم؟ دخترمون از دیروز نیست! ما هنوز نمی‌دونیم کجاست!» اولیایو با تلخی خندید. «فکر می‌کنی من نمی‌دونم؟ فکر می‌کنی من آرومم؟» دنیل مکث کرد، اما حرفش را نگه نداشت. «پس چرا هنوز پلیس رو خبر نکردیم؟» سکوت. این بار سنگین‌تر. نوآ سریع گفت: «پلیس؟ همین الان؟» میا ترسیده گفت: «شاید خودش برگرده…» دنیل با عصبانیت کنترل‌شده‌ای گفت: «این "شاید" داره وقت رو ازمون می‌گیره.» اولیایو از جایش بلند شد. «تو داری طوری حرف می‌زنی انگار من دارم وقت تلف می‌کنم!» دنیل جواب داد: «من دارم میگم باید کمک بگیریم!» اولیایو صدایش را بالا برد: «کمک؟ از کی؟ از پلیسی که حتی نمی‌دونه چی رو باید دنبال کنه؟» ایوان وسط حرف پرید: «بس کنین… لطفاً.» اما هیچ‌کس گوش نمی‌داد. دنیل یک قدم جلو رفت. «ما داریم حدس می‌زنیم. این کافی نیست.» اولیایو با صدای لرزون گفت: «من مادرم… من حس می‌کنم یه چیزی اشتباهه… ولی پلیس یعنی… یعنی بدتر شدن اوضاع.» نوآ آرام گفت: «مامان… شاید دیگه انتخابی نداریم.» این جمله انگار چیزی را شکست. اولیایو چند ثانیه به همه نگاه کرد. بعد آرام نشست. دستش لرزید. «…باشه.» همه ساکت شدند. دنیل نفس عمیقی کشید. «پس من زنگ می‌زنم.» اولیایو چیزی نگفت. فقط به نقطه‌ای خالی روی دیوار خیره شده بود. انگار هنوز هم نمی‌خواست باور کند این اتفاق واقعیه. دنیل گوشی‌اش را برداشت. شماره‌ها را گرفت. و در حالی که بوق‌های تماس در اتاق می‌پیچید… هیچ‌کس نمی‌دانست این تماس، قرار است همه‌چیز را عوض کند.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 25 اولیایو هنوز جلوی میز آیلا ایستاده بوداما دیگر واقعاً اتاق را نمی‌دید. فقط یک چیز در ذهنش تکرار می‌شد: دخترش کجاست؟ دنیل تلفنش را از جیبش بیرون آورد. «باید به مدرسه زنگ بزنم.» نوآ سریع گفت: «اونا هم که چیزی نمی‌دونن.» دنیل جواب کوتاهی داد: «باید مطمئن بشیم.» و تماس گرفت. چند ثانیه بوق… بعد صدای منشی مدرسه. دنیل با صدای جدی گفت: «سلام. من دنیل هستم، پدر آیلا.» مکث. «می‌خواستم بدونم آخرین بار چه ساعتی از مدرسه خارج شده.» در آن طرف خط، چند ثانیه سکوت افتاد. بعد صدای مسئول مدرسه آمد: «آیلا… بله. دیروز بعد از کلاس‌ها مدرسه رو ترک کرده.» دنیل اخم کرد. «تنها؟» «تا جایی که ثبت شده، بله.» اولیایو چشم‌هایش را بست. نوآ زیر لب گفت: «این همون چیزیه که قبلاً هم گفتن…» دنیل ادامه داد: «هیچ نکته غیرعادی‌ای نبود؟ رفتارش؟ چیزی؟» مکث طولانی. بعد: «نه… فقط یکی از همکلاسی‌ها گفته بود خیلی عجله داشت.» دنیل سریع پرسید: «اسم همکلاسی؟» «ثبت نشده.» تماس قطع شد. هوای اتاق سنگین‌تر از قبل شده بود. ایوان آرام گفت: «پس مدرسه هم چیز بیشتری نداره…» میا ناگهان جلو آمد. «ولی یه چیزی هست…» همه نگاهش کردند. میا مردد بود. «آیلا چند وقت اخیر… زیاد با گوشی‌اش کار می‌کرد.» اولیایو سریع پرسید: «با کی؟» میا شانه بالا انداخت. «نمی‌دونم… فقط می‌دیدم لبخند می‌زد و سریع جواب می‌داد.» سکوت افتاد. دنیل آرام گفت: «پس با کسی در ارتباط بوده.» نوآ اخم کرد. «ولی با کی؟» ایوان به میز نگاه کرد. «شاید همون کسی که براش عجله داشته.» اولیایو آرام نشست روی صندلی. دستش را روی پیشانی گذاشت. «ما حتی نمی‌دونیم دنبال چی باید بگردیم…»

عام ، سلام مجدد ، میدونم شاید مسخره باشه ها ولی خب با این شرایط هرچیزی ممکنه..اگر جنگ شد احیانا و خواستید مارو دنبال کنید :@worldstorydreamyou لینک چنل بله است ، ممنون از حمایت هاتون💋✨🥹❤️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 24 خانه در سکوتی سنگین فرو رفته بود. اولیایو کنار میز آشپزخانه نشسته بود، اما نگاهش مدام به صفحه خاموش گوشی آیلا کشیده می‌شد. دنیل لیوان قهوه‌اش را آرام روی میز گذاشت. «از دیشب هیچ خبری نیست؟» اولیایو سر تکان داد. «هیچ تماسی… هیچ پیامی.» ایوان که کنار پنجره ایستاده بود، آه کوتاهی کشید. «این اصلاً شبیه آیلا نیست.» نوآ صندلی را عقب کشید. «شاید رفته پیش یکی از دوستاش.» نگاه دنیل فوراً به سمتش چرخید. «و به هیچ‌کس نگفته؟» سکوت کوتاهی افتاد. میا که تا آن لحظه ساکت بود، با صدای آرامی گفت: «من چند بار پیام دادم… سین هم نکرد.» هوای اتاق سنگین‌تر شد. اولیایو دستش را دور لیوانش محکم‌تر کرد. «گوشیش چی؟» ایوان جواب داد: «خاموشه. یا باتری نداره… یا نمی‌خواد جواب بده.» نوآ زیر لب گفت: «یا اصلاً نمی‌خواد دیده بشه.» دنیل اخم کرد. «حدس نزنید. فقط واقعیت رو بگید.» اما حتی خودش هم مطمئن به نظر نمی‌رسید. اولیایو آرام از جایش بلند شد. «می‌رم اتاقش رو ببینم.» هیچ‌کس جلویش را نگرفت. راهرو طولانی و ساکت بود. اولیایو قبل از ورود به اتاق، لحظه‌ای مکث کرد. بعد در را باز کرد. اتاق آیلا همان‌طور بود که همیشه بود. تمیز. مرتب. تقریباً بیش از حد مرتب. کتاب‌ها روی میز چیده شده بودند. لباس‌ها تا شده و روی صندلی قرار داشتند. انگار فقط برای چند ساعت خانه را ترک کرده بود. نه بیشتر. نوآ که پشت سرش ایستاده بود، آرام گفت: «هیچ نشونه‌ای نیست…» ایوان وارد اتاق شد و اطراف را نگاه کرد. «این بیشتر شبیه فرار نیست…» میا با اضطراب گفت: «پس چی؟» هیچ‌کس جواب نداد. دنیل کنار میز آیلا ایستاد. چند ثانیه فقط به سطح چوبی خیره شد. بعد نگاهش روی کشوی نیمه‌باز مکث کرد. آرام گفت: «این دختر… خیلی حساب‌شده رفته.» اولیایو سریع برگشت. «حساب‌شده؟ یعنی چی؟» دنیل جواب نداد. اما نگاهش روی اتاق سنگین‌تر شد. انگار چیزی را حس کرده بود که بقیه هنوز نمی‌دیدند. و برای اولین بار… ترس واقعی، آرام وارد این خانه شد.

ممنون که با ری اکشن ها بهم انرژی میدید🥹🤌💋

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 23 از زبان لیام: همه‌چیز داشت عجیب‌تر می‌شد. بعد از مدرسه هنوز توی حیاط بودیم. من، جان، سوفی و لوکاس. هیچ‌کس دلش نمی‌خواست بره خونه. انگار همه منتظر بودیم یه تکه جدید از پازل پیدا بشه. «صبر کن...» سوفی ناگهان سرش رو بلند کرد. «یه چیزی یادم اومد.» همه نگاش کردیم. «دیروز قبل از اینکه بره... چند بار گوشیش رو چک می‌کرد.» جان پرسید: «خب؟» «آیلا معمولاً این کارو نمی‌کنه.» لوکاس اخم کرد. «شاید منتظر پیام کسی بوده.» سوفی چند ثانیه فکر کرد. «آره... و وقتی پیام اومد، لبخند زد.» این بار خودم هم اخم کردم. «لبخند زد؟» «خیلی آروم. ولی آره.» چند لحظه سکوت برقرار شد. بعد یکی از دوست‌های آیلا که تا اون موقع ساکت بود، گفت: «منم یه چیزی یادمه.» همه به طرفش برگشتیم. «وقتی داشت وسایلش رو جمع می‌کرد، ازش پرسیدم چرا انقدر عجله داره.» «بعد؟» «گفت باید یه جا بره.» قلبم یه ضربه محکم زد. «کجا؟» «نگفت.» دختر مکث کرد. «فقط گفت یه کار مهم داره.» جان دستش رو به چونه‌اش زد. «این دیگه تصادفی نیست.» سوفی آرام گفت: «اون کاغذی که دستش بود...» «و پیام‌ها...» «و عجله‌اش برای رفتن...» هیچ‌کس جمله رو کامل نکرد. چون همه داشتیم به یک چیز فکر می‌کردیم. لوکاس اولین نفری بود که بالاخره گفت: «فکر می‌کنین قرار بوده کسی رو ببینه؟» سکوت. سکوتی که خودش جواب بود. سوفی آروم به زمین خیره شد. «اگه این حقیقت داشته باشه...» جان ادامه داد: «پس باید بفهمیم اون شخص کی بوده.» من چیزی نگفتم. فقط به حرف‌هاشون گوش می‌دادم. و برای اولین بار... از این فکر خوشم نیومد که شاید آیلا برای دیدن یه نفر دیگه رفته بوده.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 22 از زبان لیام: زنگ آخر تموم شده بود، ولی هنوز خیلی از بچه‌ها توی حیاط مدرسه بودن. من کنار یکی از نیمکت‌ها ایستاده بودم و بی‌هدف به جمعیت نگاه می‌کردم. ذهنم هنوز درگیر حرف‌های امروز بود. درگیر آیلا. درگیر این که هیچ‌کس نمی‌دونست کجاست. «لیام.» سرمو بلند کردم. سوفی بود. دست‌هاشو روی سینه جمع کرده بود و مستقیم نگاهم می‌کرد. «میشه یه سؤال بپرسم؟» «بستگی داره.» «چرا انقدر دنبال آیلا هستی؟» چند ثانیه ساکت موندم. راستش خودمم جواب دقیقی نداشتم. سوفی ادامه داد: «جدی میگم.» «منم جدی‌ام.» «تو حتی قبل از این هفته درست نمی‌شناختیش.» نگاهمو ازش گرفتم. «خب؟» «خب عجیب نیست؟» آه کوتاهی کشیدم. «یه نفر گم شده، سوفی.» «میدونم.» «و همه نگرانشن.» «میدونم.» «پس طبیعیه که بخوام کمک کنم.» سوفی چند لحظه بهم خیره شد. انگار داشت سعی می‌کرد بفهمه دارم راست میگم یا نه. بعد آروم گفت: «فقط همینه؟» قبل از اینکه جواب بدم، صدای آشنایی از پشت سرمون اومد. «نه.» هر دومون برگشتیم. جان با یه بطری آب توی دستش نزدیک شد. سوفی ابرو بالا انداخت. «نه؟» جان کنارمون ایستاد. «البته که نه.» «جان.» «چی؟» به من اشاره کرد. «این آدم از وقتی اسم آیلا رو شنیده، داره مثل کارآگاه‌های فیلم‌ها رفتار می‌کنه.» «داری چرت میگی.» «من شاهد دارم.» «نداری.» «دارم.» سوفی برای اولین بار اون روز یه لبخند خیلی کوچیک زد. جان ادامه داد: «روز اول اومد پیش من که بپرسه چی به آیلا بگه.» «برای سوفیا بود!» «حتماً.» «واقعاً برای سوفیا بود.» «حتماً.» اخم کردم. سوفی خنده‌ش گرفت. «فکر کنم فهمیدم.» «نه، نفهمیدی.» جان با خونسردی گفت: «خودشم هنوز نفهمیده.» «جان!» «باشه، باشه.» بعد دست‌هاشو بالا برد. «من دیگه چیزی نمیگم.» چند ثانیه سکوت بینمون افتاد. ولی این بار سکوت سنگین قبل رو نداشت. سوفی نگاهش رو به زمین دوخت. لبخندش کم‌رنگ شد. «فقط امیدوارم حالش خوب باشه.» همه ساکت شدیم. برای اولین بار... هیچ‌کدوم جوابی برای اون جمله نداشتیم.

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 21 از زبان لیام: زنگ تفریح هیچ‌کس حال و حوصله‌ی درس و کلاس نداشت. من، جان، سوفی و چند نفر از دوست‌های آیلا دور یکی از میزهای انتهای حیاط جمع شده بودیم. سکوت عجیبی بینمون بود. همه منتظر بودن یکی چیزی بگه. بالاخره جان دست‌هاشو روی میز گذاشت. «باشه. اگه هیچ‌کس خبری ازش نداره، باید هر چیزی که از دیروز یادتونه رو بگین.» سوفی سری تکون داد. «درسته.» یکی از دخترها گفت: «من فقط یادمه سر کلاس آخر خیلی حواسش پرت بود.» «حواس‌پرت؟» «آره. چند بار معلم صداش زد و اصلاً متوجه نشد.» دختر دیگه‌ای گفت: «منم یه چیز یادمه.» همه نگاهش کردن. «وقتی داشت از مدرسه می‌رفت، یه کاغذ دستش بود.» اخم کردم. «چه جور کاغذی؟» «نمی‌دونم. فقط دیدم چند بار بهش نگاه کرد.» جان گفت: «نامه؟» دختر شونه بالا انداخت. «شاید.» سکوت کوتاهی افتاد. هیچ‌کدوم از اینا جواب سؤال‌هامون نبود. در همین لحظه صدای آشنایی شنیدم. «خب... چرا همه‌تون این شکلی نشستین؟» سرمونو برگردوندیم. لوکاس بود. همون‌طور که کوله‌شو روی یه شونه انداخته بود، نزدیک شد. کنار سوفی نشست و نگاهی به جمع انداخت. «چی شده؟» سوفی نفس آرومی کشید. «آیلا گم شده.» لبخند لوکاس فوراً محو شد. «چی؟» جان ماجرا رو خیلی خلاصه براش توضیح داد. هرچی بیشتر می‌شنید، اخمش بیشتر می‌شد. «خانواده‌ش چی میگن؟» همه ساکت شدن. بعد سوفی ناگهان صاف نشست. «خانواده‌ش.» جان نگاهش کرد. «چی؟» «ما هنوز از خانواده‌ش نپرسیدیم.» «فکر می‌کردم پرسیدی.» «نه. فقط شنیدیم که به هیچ‌کس جواب نداده.» چند ثانیه سکوت برقرار شد. بعد سوفی محکم گفت: «باید با خانواده‌ش حرف بزنیم.» لوکاس سری تکون داد. «موافقم.» جان گفت: «شاید اونا چیزی بدونن که ما نمی‌دونیم.» من به زمین خیره شدم. کاغذی که دیروز دست آیلا بود... حواس‌پرتی عجیبش... و حالا ناپدید شدنش. همه‌چی به هم ربط داشت. فقط هنوز نمی‌دونستیم چطور. زنگ مدرسه به صدا دراومد، اما هیچ‌کس از جاش تکون نخورد. حس می‌کردم جواب سؤال‌هامون خیلی نزدیک‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم. و شاید خانواده‌ی آیلا تنها کسایی بودن که می‌تونستن اون جواب‌ها رو بهمون بدن...

ممنون از توجهتون:)

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part20 از زبان لیام: چند ثانیه فقط نگاهشون کردم. انگار مغزم نمی‌خواست جمله‌ای که شنیده بودم رو پردازش کنه. «از دیروز هیچ‌کس خبری نداره…» این جمله توی سرم تکرار شد. سوفی هنوز همون‌جا ایستاده بود، ولی دیگه اون حالت سرد اولش رو نداشت. یه چیزی بین خستگی و نگرانی توی صورتش نشسته بود. بدون اینکه زیاد فکر کنم گفتم: «آخرین بار کی دیدینش؟ دقیقاً؟» یکی از دوستاش جواب داد: «دیروز بعد مدرسه.» اخم کردم. «تنها؟» یه مکث کوتاه افتاد. بعد همون دختر شونه بالا انداخت: «فکر کنم… آره. کسی باهاش نبود.» این “فکر کنم” بدتر از هر جواب قطعی‌ای بود. نفس عمیقی کشیدم. «هیچ‌کس ندیده بعدش کجا رفته؟» سکوت. سوفی آروم گفت: «نه…» انگار خودش هم از شنیدن این حرف بدش میومد. دستم ناخودآگاه مشت شد. «باشه…» زیر لب گفتم و برگشتم سمت راهرو. نمی‌دونم چرا، ولی دیگه نمی‌تونستم همون‌جا وایستم. قدم‌هام سریع‌تر شد. رفتم سمت دفتر مدرسه. اگر کسی چیزی می‌دونست، اونجا باید می‌دونست. در رو که باز کردم، مسئول دفتر یه نگاه بهم انداخت. «چیزی شده؟» مکث کردم. «آیلا… دانش‌آموز اینجاست؟» یه لحظه فکر کرد. بعد پوشه‌ها رو ورق زد. «آیلا… آیلا…» سرشو بالا آورد. «دیروز زودتر از بقیه مدرسه رو ترک کرده.» اخمم بیشتر شد. «با اجازه؟» «بله. ثبت شده.» «تنها؟» یه نگاه کوتاه به صفحه انداخت. «تا جایی که ثبت شده… بله.» یه حس بد توی معده‌م پیچید. تشکر کوتاهی کردم و بیرون اومدم. هوای راهرو یه دفعه سنگین‌تر شده بود. داشتم برمی‌گشتم سمت کلاس‌ها که چشمم افتاد به دیوار کنار راهرو. یه کاغذ کوچک اطلاعیه که تقریباً کنده شده بود. بدون اینکه دقیق بدونم چرا، نگاش کردم. روی لبه‌اش، با خودکار یه چیز خیلی کم‌رنگ نوشته شده بود… اسم «آیلا». و کنارش یه علامت که شبیه ساعت یا زمان بود. اخمم جمع شد. یه قدم نزدیک‌تر رفتم. ولی قبل اینکه دقیق بخونم، صدای پشت سرم اومد: «لیام؟» برگشتم… و حس کردم این ماجرا از اون چیزی که فکر می‌کردم خیلی جدی‌تره.