𓍯رُمانِ میانِ خُطوط 𓍯

واهاهای حمله ی نظامی 😂😭 بگویید کی هستیدددددد😂🤌😭

بیا ناشناس اعتراف کن کی هستی که داری اکت میدی. من نمیتانم😂😭

اصلا میفهمید چی میگم..میشنوید منو🙂‍↔️🤧

احساس میکنم با روحیاتم نمی‌سازه😂

درسته شما ری اکت نزدید ولی من هنوزم منتظر پایان رمانم..🙂‍↔️😂🙂‍↕️

ممنان فرد ری اکت زننده..گرچه فکر میکنم میدونم کی هستی❤️😂😬

دیگه چخبر؟🙂‍↕️

به عنوان درد و دل : *با کسایی که نمیدونم حتی ذره ای اهمیت دارم براشون یانه * خب اگر بخوایم شروع کنیم یه وقتایی به خودت میای و میبینی خوشحالی به هدفت رسیدی چیزی که خواستی رو اجرا کردی ولی در نهایت میرسی به نقطه ای که میبینی خب که چی؟ نمیدونم میفهمید چی میگم یا نه ، یا اصلا ارزش داره یا نوچ ولی خب من دلم میخواد الان نق بزنم. احساس میکنم با ممبرام به اندازه کافی صمیمی نیستم. این که شماهم ناسناس نمیاد بی تاثیر نیست😭😂 و خب اره نمیدونم اکثر کانالا میان حرف میزنن و.. ولی خب من حرف نمیزنم اصلا نمیدونم چی میگم فقط دارم تایپ‌میکنم🙂‍↔️🤌 هاهاها.. مشخصه رد دادم نه؟.

ری اکشن هاش کو:)

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 64 آفتاب ملایم ظهر، از میان شاخه‌های بلند درخت‌ها روی چمن‌های پارک افتاده بود. نسیم خنکی می‌وزید و صدای خنده‌ی بچه‌هایی که کمی دورتر بازی می‌کردند، فضای پارک را پر کرده بود. ماشین آرام کنار یکی از مسیرهای پارک توقف کرد. نوآ هنوز قبل از خاموش شدن کامل ماشین، کمربندش را باز کرد. «بالاخره رسیدیم!» دنیل بدون اینکه حتی برگردد نگاهش کند، سویچ رو از روی ماشین برداشت . «اگر پنج ثانیه دیگه صبر می‌کردی، اتفاق خاصی نمی‌افتاد.» نوآ شانه‌ای بالا انداخت. «ولی هیجانش کمتر می‌شد.» میا با خنده از ماشین پیاده شد. «فکر کنم امروز نوآ بیشتر از همه ذوق داره.» «تهمت نزن.» «خودت اولین نفری بودی که شوکه شدی از پیکنیک .» «چون مسئول بررسی امنیت منطقه بودم.» ایوان که از ماشین پیاده می‌شد، زیر لب گفت: «بله... کاملاً مشخصه.» اولیویا خنده‌اش گرفت. «خیلی خب، شما دوتا فعلاً بحث نکنین. اول وسایل رو بردارین.» چند دقیقه بعد... همه روی چمن‌های سبز، زیر سایه‌ی درخت بزرگی جمع شده بودند. اولیویا مشغول پهن کردن زیرانداز بود. میا ظرف‌ها را مرتب می‌کرد. نوآ هم طبق معمول، بیشتر مزاحم بود تا کمک. «مامان، اینو کجا بذارم؟» «کنار سبد.» «این یکی؟» «کنار همون.» «این؟» اولیویا نفس عمیقی کشید. «نوآ...» «جانم؟» «اگه پنج دقیقه ساکت بشی، احتمالاً کارمون زودتر تموم میشه.» ایوان خنده‌ی کوتاهی کرد. «کاملاً موافقم.» نوآ با قیافه‌ای مظلوم دستش را روی سینه گذاشت. «هیچ‌کس توی این خونه قدر استعدادهای منو نمی‌دونه.» میا بی‌معطلی گفت: «استعدادت توی حرف زدنه.» «دقیقاً.» «اونم بدون توقف.» همه خندیدند. حتی... آیلا. لبخندش کوچک بود. اما واقعی. دنیل از همان فاصله، بی‌آنکه چیزی بگوید، متوجه شد. همان لبخند کوچک... بعد از چند روز نگرانی، برایش ارزش زیادی داشت. همه کم‌کم نشستند. اولیویا بطری آب را سمت آیلا گرفت. «یه کم آب بخور عزیزم.» «مرسی مامان.» ایوان هم نگاه کوتاهی به خواهرش انداخت. «امروز صبحانه خوردی؟» آیلا لبخند زد. «آره دکتر.» نوآ خندید. «دکتر کارتر حتی توی تعطیلی هم مرخصی نداره.» ایوان با خونسردی گفت: «یکی باید مراقب این خانواده باشه.» «یعنی ما هیچ امیدی به بابا نداریم؟» دنیل آرام گفت: «داریم...» همه برگشتند سمتش. «ولی ترجیح میدم مسئولیتش با ایوان باشه.» نوآ با خنده سر تکان داد. «عجب... حتی بابا هم قبول کرده.» چند دقیقه بعد، سکوت دلنشینی بینشان افتاد. صدای باد... برگ‌های درخت... و آرامشی که مدت‌ها بود در این خانواده گم شده بود. دنیل نگاهش را به آیلا دوخت. دخترش این بار رنگ بهتری داشت. هرچند هنوز گاهی نگاهش، بی‌اختیار، گم می‌شد. دنیل آرام از جایش بلند شد. دست‌هایش را داخل جیبش گذاشت. «آیلا.» دختر سرش را بلند کرد. «جانم؟» «قدم بزنیم؟» قبل از اینکه آیلا چیزی بگوید... میا با اعتراض گفت: «وای! تبعیض!» همه برگشتند سمت او. میا دستش را بالا برد. «منم می‌خوام با بابا قدم بزنم.» دنیل با قیافه‌ای کاملاً جدی گفت: «نه.» «چرا؟» «چون هنوز پنج دقیقه نگذشته، ازم بستنی می‌خوای.» میا با تعجب گفت: «من؟!» نوآ بلند خندید. «بابا دقیقاً شناختت.» «خیانت نکن نوآ!» «من فقط حقیقتو گفتم.» میا دست به سینه نشست. «باشه... از این به بعد با مامان قدم می‌زنم.» اولیویا لبخند زد. «منم آخرش باید برات بستنی بخرم.» «خب... اون قسمت مهمشه.» همه خندیدند. آیلا هم با خنده به پدرش نگاه کرد. «بابا...» «هوم؟» «مطمئنی فقط قراره قدم بزنیم؟» دنیل ابرویش را بالا انداخت. «یعنی چی؟» آیلا با شیطنت گفت: «نکنه می‌خوای منو ببری یه جای خلوت و بازجویی کنی؟» نوآ زیر لب گفت: «اوه... شروع شد.» دنیل دستش را روی قلبش گذاشت. «من انقدر ترسناکم؟» آیلا خنده‌اش گرفت. «یه کم...» «پس قول میدم امروز فقط راه بریم.» آیلا چند لحظه به چهره‌ی پدرش نگاه کرد. بعد آرام از جایش بلند شد. «باشه.» دنیل لبخند کوتاهی زد. «زود برمی‌گردیم.» اولیویا فقط با لبخندی آرام، رفتنشان را تماشا کرد. او بهتر از هر کسی می‌دانست... این قدم زدن، فقط یک قدم زدن ساده نیست. دنیل و آیلا آرام از کنار دریاچه گذشتند. نه عجله‌ای داشتند... نه کسی چیزی می‌گفت. فقط صدای برخورد آرام آب با سنگ‌های کنار ساحل شنیده می‌شد. بعد از چند دقیقه... دنیل بالاخره سکوت را شکست. «حالت بهتره؟» آیلا سرش را تکان داد. «آره.» «مطمئنی؟» «این بار... آره.» دنیل لبخند خیلی کمرنگی زد. «خوبه.» چند قدم دیگر برداشتند. بعد دنیل بدون اینکه نگاهش کند، آرام گفت: «یه چیزی ازت می‌پرسم...» آیلا نگاهش را به مسیر دوخت. «باشه.» «اگر دوست نداشتی جواب نده.» آیلا این بار به پدرش نگاه کرد. دنیل ادامه داد: «اون روز... وقتی با سوفیا رفته بودی... دقیقاً چی شد که انقدر حالت بد شد؟»

من در حال مردنم..🙂‍↕️خواستید حرف بزنیم تو ناشناس..https://t.me/worldstorydream_bot

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 63 صبح روز بعد... خانه‌ی کارتر برخلاف همیشه، آرام‌تر از حد معمول بود. نه صدای خنده‌های بلند میا در راهرو می‌پیچید... نه نوآ با عجله دنبال وسایلش می‌گشت... نه حتی ایوان مثل همیشه با یک لیوان قهوه در دستش از پله‌ها پایین می‌آمد. انگار اتفاقات روزهای اخیر، روی همه‌ی اعضای خانواده سایه انداخته بود. دنیل از چند ساعت قبل بیدار شده بود. روی صندلی کنار پنجره‌ی آشپزخانه نشسته بود و به خیابان خلوت بیرون نگاه می‌کرد. فنجان قهوه در دستش بود، اما تقریباً فراموش کرده بود آنجاست. تماس دیشب هنوز در ذهنش تکرار می‌شد. آن صدا... آن حرف‌ها... و نگرانی‌ای که بیشتر از همه برای یک نفر بود. آیلا. دختری که همیشه وقتی چیزی ناراحتش می‌کرد، لبخند می‌زد و می‌گفت «خوبم». حتی وقتی خوب نبود. صدای قدم‌های آرامی باعث شد سرش را بلند کند. اولیویا وارد آشپزخانه شد. چند لحظه به دنیل نگاه کرد و بعد بدون حرف، فنجان قهوه‌ی دیگری برای خودش ریخت. کنارش نشست. «بازم نخوابیدی؟» دنیل لبخند کوچکی زد. «تو هم همینطور.» اولیویا نگاهش را پایین انداخت. «من مادرشم... خوابم نمی‌بره وقتی می‌بینم دخترم یه چیزی رو توی خودش نگه داشته.» دنیل چند لحظه سکوت کرد. بعد آرام گفت: «می‌ترسم.» اولیویا با تعجب نگاهش کرد. کم پیش می‌آمد دنیل این کلمه را به زبان بیاورد. «از چی؟» دنیل نفس عمیقی کشید. «از اینکه انقدر دنبال فهمیدن حقیقت باشیم... که فراموش کنیم آیلا قبل از هر چیزی، به ما نیاز داره.» اولیویا آرام دستش را روی دست او گذاشت. «پس چی کار کنیم؟» دنیل چند ثانیه فکر کرد. بعد گفت: «امروز همه رو جمع کنیم و بریم بیرون.» اولیویا چند لحظه نگاهش کرد. «تو؟» دنیل ابرو بالا انداخت. «چی؟» «تو پیشنهاد بیرون رفتن خانوادگی دادی؟» دنیل لبخند کمرنگی زد. «آره.» اولیویا خندید. «فکر کردم باید مطمئن شم با دنیل کارتر حرف می‌زنم.» دنیل سرش را تکان داد. «خیلی خنده‌داره.» بعد کمی جدی‌تر ادامه داد: «می‌خوام یه روز بدون نگرانی داشته باشن. بدون اینکه کسی از آیلا چیزی بخواد.» اولیویا لبخند آرامی زد. «باشه.» اولیویا اول به اتاق ایوان رفت. چند ضربه آرام به در زد. «ایوان؟» «بیا داخل.» وقتی وارد شد، ایوان پشت میز نشسته بود و چند برگه جلویش بود. اولیویا نگاه کوتاهی به برگه‌ها انداخت. «بازم کار؟» ایوان لبخند زد. «فقط چندتا چیز مونده.» بعد کیفش را برداشت. «احتمالاً باید امروز یه سر بیمارستان برم.» اولیویا سریع گفت: «نه.» ایوان ایستاد. «نه؟» «امروز نه.» ایوان خندید. «مامان، تو داری منو از رفتن به بیمارستان منع می‌کنی؟» اولیویا دست به سینه ایستاد. «بله.» «و دلیلش؟» «چون تو هفته‌هاست داری برای همه وقت می‌ذاری جز خودت.» ایوان خواست جواب بدهد، اما اولیویا ادامه داد: «امروز با ما میای بیرون.» ایوان چند لحظه سکوت کرد. «همه؟» «همه.» لبخند کوچکی روی صورتش نشست. «حتی آیلا؟» اولیویا آرام گفت: «مخصوصاً آیلا.» بعد از ایوان، اولیویا سراغ نوآ و میا رفت. وقتی وارد اتاق شد، نوآ دنبال چیزی می‌گشت. «مامان، اگه دنبال شارژر منی، دست من نیست.» میا از روی تخت گفت: «هنوز کسی چیزی نگفته.» نوآ برگشت. «فقط پیشگیری کردم.» اولیویا خندید. «خیلی خب، آقای مدافع.» هر دو نگاهش کردند. «امروز قراره بریم بیرون.» میا سریع نشست. «واقعاً؟» نوآ با شک گفت: «بابا هم میاد؟» اولیویا سر تکان داد. «آره.» چند ثانیه سکوت شد. بعد میا آرام گفت: «باید این روز رو ثبت کنیم.» نوآ خندید. «کاملاً موافقم.» آخر از همه... اولیویا جلوی اتاق آیلا ایستاد. این بار آرام‌تر در زد. «آیلا؟» «بیا تو.» اولیویا وارد شد. آیلا کنار پنجره نشسته بود. وقتی مادرش را دید، لبخند کوچکی زد. «چی شده؟» اولیویا کنار او نشست. «هیچی.» «مامان...» اولیویا خندید. «باشه، یه چیزی شده.» دست دخترش را گرفت. «امروز می‌ریم بیرون.» آیلا کمی متعجب شد. «کجا؟» «نمی‌دونم. هرجا که حال همه خوب بشه.» آیلا نگاهش کرد. «همه میان؟» «همه.» مکث کرد. «حتی بابات.» چشم‌های آیلا کمی بازتر شد. «بابا پیشنهاد داده؟» اولیویا لبخند زد. «آره.» برای چند لحظه آیلا چیزی نگفت. بعد آرام لبخند زد. «باشه... میام.» وقتی همه پایین جمع شدند، دنیل کلید ماشین را برداشت. نوآ آرام کنار ایوان گفت: «هنوزم باورم نمی‌شه خودش پیشنهاد داده.» ایوان لبخند زد. «شاید امروز یه روز تاریخی باشه.» میا گفت: «من که عکس می‌گیرم، کسی باورش نمی‌شه.» دنیل از کنار در برگشت. «من صداتون رو می‌شنوم.» چند ثانیه سکوت شد. بعد... خود دنیل هم لبخند زد. و برای اولین بار بعد از مدت‌ها... خانه‌ی کارتر دوباره صدای خنده گرفت.

‏دیگه حتی نمی‌گم Maybe in Another Life، سگ تو این لایف و اون لایف و another لایف های دگر.😬☺️🪄🎀

بعضی پایان‌ها... از همون صفحه‌ی اول شروع شده بودن. فقط هیچ‌کس بینِ خط‌ها دنبالشون نگشت... https://t.me/worldstorydream

《BETWEEN THE LINE》

گاهی مهم نیست چی می‌گی… مهم اینه کی داره گوش می‌ده. 😬🔪🤍

ری اکتا رو ببرید بالاتر🥹🤌❤️

𓍯𝓑𝓮𝓽𝔀𝓮𝓮𝓷 𝓣𝓱𝓮 𝓛𝓲𝓷𝓮𝓼𓍯 Part 62 درِ خانه آرام باز شد. سوفیا اولین نفری بود که وارد شد. کیفش را بی‌حوصله کنار ورودی گذاشت و بدون اینکه مثل همیشه چیزی بگوید، مستقیم وارد پذیرایی شد. چند قدم عقب‌تر، لیام هم وارد خانه شد. صدای ورق خوردن کاغذها از اتاق کار می‌آمد. مارگارت پشت میزش نشسته بود و با خودکار قرمز، صفحه‌های یک دست‌نوشته را ویرایش می‌کرد. با شنیدن صدای در، عینکش را کمی پایین آورد. لبخند همیشگی روی لبش نشست. «بالاخره اومدین؟» اما همین که نگاهش بین صورت لیام و سوفیا چرخید... لبخندش آرام محو شد. «...چه اتفاقی افتاده؟» سوفیا نگاهش را از زمین برنداشت. «هیچی...» مارگارت خودکار را بست و از پشت میز بلند شد. «سوفیا.» دختر آهی کشید. «مامان... آیلا امروز حالش بد شد.» مارگارت یک لحظه خشکش زد. «چی؟» لیام آرام گفت: «الان بهتره...» «مطمئنی؟» «ایوان بردش خونه.» چند ثانیه سکوت بینشان افتاد. مارگارت نگاهش را روی لیام نگه داشت. سال‌ها نویسنده بودن، یک عادت برایش ساخته بود... خواندن آدم‌ها. و حالا... پسرش، خیلی بیشتر از چیزی که می‌خواست نشان بدهد، نگران بود. «لیام.» پسر سرش را بالا آورد. «بله؟» «از وقتی وارد خونه شدی... حتی یک بار هم به من نگاه نکردی.» لیام لبخند کمرنگی زد. «انقدر معلومه؟» مارگارت هم لبخند محوی زد. «برای یه مادر... همیشه معلومه.» سوفیا آرام روی مبل نشست. دست‌هایش را به هم گره زده بود. «همه‌ش تقصیر منه...» لیام سریع برگشت سمتش. «نه.» «اگه من اون موضوع رو مطرح نمی‌کردم...» «سوفیا.» صدایش آرام بود، اما قاطع. «تقصیر تو نیست.» «ولی...» «هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم همچین اتفاقی میفته.» سوفیا چیزی نگفت. فقط نگاهش را پایین انداخت. در همان لحظه... صدای باز شدن در ورودی آمد. چند ثانیه بعد، ریچارد وارد خانه شد. کت سرمه‌ای‌اش را از تن درآورد و کیف چرمی‌اش را کنار در گذاشت. طبق عادت همیشگی، قبل از هر چیز نگاه کوتاهی به ساعت انداخت. بعد وارد پذیرایی شد. «عصر بخیر.» «سلام.» جواب همه، کوتاه‌تر از همیشه بود. ریچارد همان‌جا ایستاد. نگاهش آرام روی چهره‌ی تک‌تکشان چرخید. سوفیا... مارگارت... و در آخر... لیام. چند ثانیه سکوت کرد. بعد فقط پرسید: «چه اتفاقی افتاده؟» مارگارت جلو آمد. «دوست لیام... امروز حالش بد شده.» ریچارد اخم خیلی خفیفی کرد. «الان حالش بهتره؟» لیام جواب داد. «فکر کنم... آره.» ریچارد چند لحظه به پسرش نگاه کرد. نه از روی کنجکاوی... از روی دقت. بعد خیلی آرام پرسید: «فکر می‌کنی؟» لیام مکث کرد. «...مطمئن نیستم.» ریچارد فقط سری تکان داد. «پس هنوز نگرانی.» هیچ‌کس چیزی نگفت. برای اولین بار... خود لیام هم نتوانست انکار کند. ریچارد کتش را روی دسته‌ی مبل گذاشت. «وقتی من هم‌سن تو بودم...» همه با تعجب نگاهش کردند. کم پیش می‌آمد درباره‌ی گذشته‌اش حرف بزند. «فکر می‌کردم اگر نگرانی‌هامو نگه دارم، قوی‌تر به نظر می‌رسم.» نگاهش روی لیام ثابت ماند. «ولی بعدها فهمیدم...» مکث کوتاهی کرد. «آدم‌هایی که واقعاً برات مهمن، ارزش اینو دارن که نگرانشون باشی.» خانه دوباره ساکت شد. حتی مارگارت هم چیزی نگفت. ریچارد ادامه داد: «فقط...» صدایش مثل همیشه آرام و محکم بود. «اجازه نده نگرانی، جای منطقت رو بگیره.» لیام برای چند ثانیه فقط به پدرش نگاه کرد. انگار انتظار شنیدن چنین حرفی را نداشت. بعد خیلی آرام گفت: «...باشه.» ریچارد لبخند نزد. همان مرد کم‌حرف همیشگی باقی ماند. فقط دستی آرام روی شانه‌ی پسرش گذاشت. حرکتی که شاید بیشتر از هر جمله‌ای، معنی داشت. بعد بدون گفتن حرف دیگری، از کنارشان گذشت و به سمت اتاق کارش رفت. چند ثانیه بعد... مارگارت با لبخند کمرنگی به لیام نگاه کرد. «می‌دونی؟» «چی؟» «پدرت هیچ‌وقت زیاد حرف نمی‌زنه...» نگاهش را به سمتی برد که ریچارد رفته بود. «برای همین، وقتی چیزی می‌گه... خوبه که آدم یادش بمونه.» لیام بی‌اختیار به راهرویی که پدرش از آن گذشته بود خیره شد. و برای اولین بار بعد از مدت‌ها... حس کرد شاید پدرش، بیشتر از چیزی که همیشه تصور می‌کرد، او را می‌فهمد.

اگر روزی داستان ما را خواندی... فقط به کلمه‌ها نگاه نکن. گاهی حقیقت، نه داخل جمله‌ها... بلکه بین خطوط پنهان شده است. 𓍯 Between The Lines 𓍯🪄🪄