𝐏

ببخش کار خداس ولی من بنده خدام ببخشی در کار نیست؛

تو منطق عشقی ایران خانوم .

‹  🩶ᵗ᷒ᰰ  ›

من برات جزایر لانگر هانس بودم ولی تو بیماری خود ایمنی داشتی.

شما‌خیلی‌گُلی‌ولی‌مادیگه‌تریاکی‌شدیم.

ایرانم ، گر جان دهم میشوی ایران قبل؟

قضیه از جایی شروع شد که فهمیدم دیگه نمی‌تونیم " ما " باشیم . یهو همه چیز شبیه یه پازل شد که یه تیکه اصلیش گم شده بود و من هی داشتم با تکه‌های اضافه تلاش می‌کردم جا بزنمش . نشد که نشد . و سخت‌ترین لحظه زندگیم ، اون لحظه‌ای بود که مغزم کاملا می‌فهمید یه چیزی تموم شده ، ولی قلبم هنوز داشت برای اون آدم فریاد میزد که » بمون ، یه راهی پیدا کن » . انگار دو نفر تو وجودم گیر کرده بودن ؛ یکی که از منطق تبعیت می‌کرد و می‌گفت باید بری تا همه چی آروم‌تر بشه ، و یکی که دیوانه‌وار می‌گفت : « اگه بری ، دیگه چی می‌مونه برام ؟ » من واقعا دلم نمی‌خواست برم . اما یه جایی بالاخره تسلیم شدم . نه تسلیمِ خواسته‌ی تو ، نه تسلیمِ خواسته‌ی خودم ، بلکه تسلیمِ شرایطی که بینمون بزرگ شده بود و دیگه جا برای نفس کشیدن نبود . این رفتن ، یه جور خود؛؛؛کشی آروم بود ؛ دارم یه تیکه از جونمو می‌کنم و با خودم می‌برم یه جای دور . حالا هر جا باشم یه جای خالی بزرگی هست که فقط تو می‌تونستی پرش کنی . مجبور شدم انتخاب کنم بین موندن توی یه درد همیشگی ، یا رفتن و ساختن یه دردِ جدید و موقتی . من دومی رو انتخاب کردم . فعلا همین‌قدر کافیه . باید برم . . . با این امید که شاید یه روز ، دلی که اینجا جا موند بتونه دوباره برای یه آدم دیگه و یه زندگی جدید ، ضربان بزنه .

ایرانم ، گر جان دهم میشوی ایران قبل؟

قضیه از جایی شروع شد که فهمیدم دیگه نمی‌تونیم " ما " باشیم . یهو همه چیز شبیه یه پازل شد که یه تیکه اصلیش گم شده بود و من هی داشتم با تکه‌های اضافه تلاش می‌کردم جا بزنمش . نشد که نشد . و سخت‌ترین لحظه زندگیم ، اون لحظه‌ای بود که مغزم کاملا می‌فهمید یه چیزی تموم شده ، ولی قلبم هنوز داشت برای اون آدم فریاد میزد که » بمون ، یه راهی پیدا کن » . انگار دو نفر تو وجودم گیر کرده بودن ؛ یکی که از منطق تبعیت می‌کرد و می‌گفت باید بری تا همه چی آروم‌تر بشه ، و یکی که دیوانه‌وار می‌گفت : « اگه بری ، دیگه چی می‌مونه برام ؟ » من واقعا دلم نمی‌خواست برم . اما یه جایی بالاخره تسلیم شدم . نه تسلیمِ خواسته‌ی تو ، نه تسلیمِ خواسته‌ی خودم ، بلکه تسلیمِ شرایطی که بینمون بزرگ شده بود و دیگه جا برای نفس کشیدن نبود . این رفتن ، یه جور خود؛؛؛کشی آروم بود ؛ دارم یه تیکه از جونمو می‌کنم و با خودم می‌برم یه جای دور . حالا هر جا باشم یه جای خالی بزرگی هست که فقط تو می‌تونستی پرش کنی . مجبور شدم انتخاب کنم بین موندن توی یه درد همیشگی ، یا رفتن و ساختن یه دردِ جدید و موقتی . من دومی رو انتخاب کردم . فعلا همین‌قدر کافیه . باید برم . . . با این امید که شاید یه روز ، دلی که اینجا جا موند بتونه دوباره برای یه آدم دیگه و یه زندگی جدید ، ضربان بزنه .

بِرسَد‌روزی‌کِه،مَستانِه‌بِرَقصیم‌دَرپیشِ‌کَسانی‌کِه‌میگُفتَند:شُما‌بهَم‌نَخواهید‌رِسید>>>

مکش منت به هر نامرد و مردی مده دل را به ذلت دست فردی اگر او را به تو مهر و وفا نیست اگر او بر جراحاتت دوا نیست رهایش کن مرنجان خویشتن را مبر هرگز ز یادت این سخن را