born to DEVIATE🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

نمیدونم تصورش کابوسه برام که جای یکیشون باشم و بفهمم اون بیرون حتی راجع بهم حرف نمیزنن.

من همیشه میگم من اگر خانواده ی این بچه ها بودم دلم میخواست که مردم اسم بچمو فریاد بزنن دوست داشتم حتی اگر نجات پیدا نمیکرد اسم بچمو ببینم و بدونم این مردم واقعا براشون اهمیت داره کافیه فقط یه لحظه خودمونو جای اونا بزاریم اینکه فراموشت کنن خیلی بده من از فضای مجازی و مردم بیشتر انتظار دارم به عنوان یک ایرانی که هزاران نفر در ۱۸ و ۱۹ دی کشته شدند الانم همچنان این کشته ها ادامه داره...

همین کار رو هم زیاد میبینن

حس میکنم باید مثل قبل طبق یه تایم‌بندی همه بریم توییت بزنیم. چون میدونی با این کار حتی اگر نتونیم نجاتشون بدیم بازم اجازه نمی‌دیم که در خفا کشته بشن و فراموش بشن. آروین خیر‌خواه گفته بود که نذارین فراموش بشم،به نظرم همه کسایی که در خطرن دلشون نمی‌خواد فراموش بشن و ما نباید بذاریم که فراموش بشن. توییت زدن و صداشون بودن کم‌ترین کاریه که می‌تونیم براشون انجام بدیم ولی کاش می‌تونستیم کاری بیشتر از توییت زدن انجام بدیم. خیلی ناراحتم که کار زیادی از دستمون بر نمیاد.

بنظرم بیر مینیمومه😭 ممنونم از لطفت💓

لازم دونستم بهت بگم که خیلی شریفی خیلیییی دمت گرم .

باشه کسی نمیگه نخند خوش نگذرون. فقط میگیم روزی حداقل یه کم هم برای کسایی که حق خندیدنشونو ازشون گرفتن وقت بذار.

و اهمیت دادن این نیست که انتظار داشته باشیم کسی حق زندگی نداره

و ترجیح میدن کسی هم نگه که عذاب وجوان نگیرن بابت بی تفاوتی

بلاگری و گاسیپشونو ادامه میدن چون حوصله فکر کردن ندارن

پس بتخمکشونه که جون آدم ها چطور گرفته میشه

اکثر مردم میگن ما تازه از کلی تنش تموم شدیم

اکثر مردم ترجیح میدن ما تمومش کنیم تا آرامششون بهم نریزه

میشه یک لحظه یکم رک و عصبانی باشم؟

اکثر مردم واقعا عمق فاجعه رو متوجه نیستن که چقدر وحشیانه و ناعادلانست

-

البته این که دربارش سکوت نکنیم با گوگولایز جنایت ها و داستان رستم و سهراب ساختن از قتل فرق داره

دقیقا ثبت جنایت خیلی مهمه..

بحث فقط نجات دادن جونِ اون بچه‌ها نیست، توییت زدن خیلی مزایایِ دیگه هم داره. اعم از ثبت جنایت، اعم از شکست پروپاگاندایِ رژیم و خیلی چیزهایِ دیگه

ساکت شدن درباره جنایت فرقی با همراهی باهاش نداره حتی اگه توییت ها کار نکنن حتی اگه به بقیه دنیا نرسه بازم نباید ساکت موند ساکت موندن یعنی رضایت به ظلم و از یاد بردن نام هایی که برای ازادی جنگیدن صرفا چند نفر نبودن که مردن ادمایی با رویا های فوقالعاده بزرگتر از ما بودن که دارن زیر خاک میرن ادمایی که به فردای روشن تر امید داشتن ولی ما یه توییت زدن خسته شدیم صرفا کپی پیست کردن یسری متن و فرستادشون سر ساعت صرفا شناختن نام هایی که خودشون رو فدا کردن خسته شدن معنی نمیده وقتی توی هر اذان داره گردن میره از چه خسته شدیم دقیقا چی باعث شد بیخیال شیم حتی اگه هیچ تاثیریم نداشته باشه زنده نگه داشتنه یاده کاریه که وظیفمونه یه لطف نیست