ADHD

اصواتی که هیچکس نمیخواهد آنها را بشنود صدای اذانی که کاش به جای اینکه از بزرگی خدایی که قبولش دارید بگوید ، از حقارت و پستی خودتان سخن می‌گفت. صدای مادرانی که فریاد هایشان در ترک های قلبمان مینشیند. صدای خداحافظی هایی که بوی امید پوچ به لحظه های آخر میدهند صدای ذهن سبز جوانانی که به آرزو آینده ای روشن ، روشنی صبح امروز را نیز ممکن است نبینند. صدای دختری که به بهانه ی دین لجن‌زارشان برای اینکه جانش را بگیرند ، تنش را گرفتند. صدای قلب آن پسری که هنوز شمع استقلال زندگی خودش را فوت نکرده. صدای مردمانی که گرد هم جمع شدند به امیدی که شاهد اتفاقی نباشند. و صدای تهدید هایی که می‌ترسیم به صدای تیر تبدیل شوند. صدای نا برابری صدای ضعیف کشی اما از همه این ها بلند تر صدای ناتوانی شماست ، صدای ترستان به مشام می‌رسد ، و صدای پیش درآمدی برای پایانتان...

تو ایران اذان صبح از بمب دشمن کشنده تره

حروم لقمه تر از شماها کسی نیست که بعد اعدام دختر مردم شیرینی عقدشو برای خانواده اش میبرید

«دختر باکره اگر اعدام شود، به بهشت می‌رود. پس باید پیش از اعدام باکرگی‌ِ وی را از او گرفت.» این جمله، فقط یک روایت هولناک از زندان‌های جمهوری اسلامی نیست. این جمله، عصاره‌یِ یک فرهنگ زن‌ستیزه. فرهنگی که از قلبِ اسلام و آخوند اومده. فرهنگی که زن رو نه انسان، بلکه «کالا» می‌بینه. تجاوز به زنان و دخترانِ زندانی، فقط یک جنایت فردی نبوده. محصول مستقیم فرهنگ بکارت، ناموس‌پرستی و مردسالاری‌ بود که جمهوری اسلامی و اسلام اون رو به وجود آوردن، از اون تغذیه می‌کنن و اون رو به قانون، آموزش و ابزار سرکوب تبدیل کردن. افسانه‌ی بکارت می‌گه، ارزش زن به تکه‌ای بافت در بدنش گره خورده. زن یا «دست‌نخورده» هست یا «لکه‌دار». یا «پاک» هست یا «نجس». این نگاه، زن رو به یک کالا تقلیل می‌ده. کالایی که با مفهوم ساختگی «بکارت» قیمت‌گذاری می‌شه. در این منطق، اگه زنی با میل خودش رابطه‌ی جنسی داشته باشه یا حتی قربانی تجاوز بشه، نه تنها قربانی دیده نمی‌شه، بلکه اون رو مقصر، ناپاک و بی‌ارزش معرفی می‌کنه. این همون فرهنگی است که قرن‌ها تجاوز رو به ابزاری برای شکستن، تحقیر و کنترل زنان تبدیل کرده. در کنار اون، فرهنگ ناموس‌پرستی قرار داره. فرهنگی که زن رو نه یک انسانِ مستقل، بلکه «ناموس» مردان خانواده، قبیله و کشور می‌دونه. در چنین نگاهی، تجاوز فقط حمله به بدن یک زن نیست، بلکه ابزاری برای تحقیر مردان و نمایش سلطه تلقی می‌شه. زن در این میان از یه انسان، به میدانِ جنگِ مردان تبدیل می‌شه. جمهوری اسلامی نه تنها با این فرهنگ‌ها مبارزه نکرد، بلکه سال‌ها این‌ها رو بازتولید و تقویت کرد. از آموزش و تبلیغات گرفته تا قوانین تبعیض‌آمیز و روایت‌های رسمی. بکارت یک افسانه است، نه یک ارزش انسانی. زن، ناموس هیچ‌کس نیست. بدن زن، ملک هیچ مردی نیست. تجاوز نه قدرته، نه افتخار، نه مجازات مشروع و نه سلاحی که قابل توجیه بشه. تجاوز فقط یک جنایته. جنایتی که ریشه‌هاش رو در مردسالاری، فرهنگ بکارت و حکومت‌های زن‌ستیز پیدا می‌کنین. تجاوز چیزی به جز یک خشونت جنسی نیست.

میدونی چیه حاجی کص ننه خداتون کص ننه دینتون و کص ننه خودتون

به پروردگار بگویید امشب هم به تماشا بنشیند بگویید یاری‌اش را به سر بکوبد بگویید سکوت را به لبانش بدوزد چرا که تک تک ما در این هنگام ابراهیم های خلیلی هستیم که تبر هایمان بُرنده تر از همیشه‌، بر سر و رویش فرود خواهد آمد.

کصشر از مادرجنده حرومزاده ارشدم نزار چنلم

ادمین نیستی تا اعصابم اروم شه

رسول امشب کون لقت

تمام این بگاییا از جایی شروع شد که یه ننه قسطی اومد ویدیو گرفت گفت هم میهنان عزیزم

بیا برو تو کونم

فک کن تو ۲۰۲۶ چکش کنی

خایه ماله سامی بس کن دیگه حاجی دیگه خایه مالی سام که چیزی بهتون اضافه نمیکنه

چه ربطی به سام داره

خب ادمینه اصن

ادمین ننه هزاریش

الان همتون شدید طرفدار این سام صابری ماشالله

نتیجش چیه؟

خب داداش اصن دوتا چیز بگه

تو بگو یک دقیقه اقا یک تریبون داری یک چیزی بگی بگو