꧁༺🍂☕🍁 کـافـه شـعـر༻꧂

ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮﺑﻪ ﺯﯾﺮﻡ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﺣﯿﺎ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻢ #سید_محمدصادق_آتشی

باز همجای خالى اشخاليست.... #عليرضا_آذر

باز هم جای خالى اش خاليست #عليرضا_آذر

هرچی بیشتر تو خونه بمونی، بیشتر دلت نمی‌خواد بیرون بری. هرچی بیشتر از شکست بترسی، فرصت های بیشتری رو از دست می‌دی. هرچی بیشتر دراز بکشی، بلند شدن سخت تر‌ می‌شه. هرچی بیشتر مقایسه کنی، بیشتر احساس عقب موندن می‌کنی. هرچی بیشتر فکر ‌کنی، بیشتر به توانایی هات شک می‌کنی. هرچی بیشتر عقبش بندازی، شروع کردن سخت تر‌ میشه. هرچی بیشتر توی قطار بمونی، بلیط برگشت گرون تر می‌شه.

دلتنگ آدمی‌ام که الان فکر می‌کنه هیچ اهمیتی نداره برام.

ڪدام آغوش گرمت ڪرد ڪه سردت شد در آغوشم #حسن_نادرے

ڪم حوصلہ و خستہ و آزردہ ام ای شعر باید ڪہ تو را هم به ڪناری بگذارم.... #حجت_زرین

ڪم حوصلہ و خستہ و آزردہ ام ای شعر باید ڪہ تو را هم، بہ ڪنارے بگذارم.... #حجت_زرین

دلدار چه بی‌وفا بر آمد شرمنده‌ی انتخاب خویشم #صفیر_قمی

گهی پیچد جهان بر من  ‌گهی من بر جهان پیچم بگردان باده تا بیرون از این پیچاک می‌آیم #اقبال لاهوری / زبور عجم

گهی پیچد جهان بر من ‌گهی من بر جهان پیچم بگردان باده تا بیرون از این پیچاک می‌آیم -#اقبال لاهوری / زبور عجم

امشب غم تو در دل دیوانه نگنجد گنج است و چه گنجی که به ویرانه نگنجد تنهایی‌ام امشب که پر است از غم غربت آن قدر بزرگ است که در خانه نگنجد حسین منزوی

🍁   . از سر زلف‌تو پیداست که‌"سر" می خواهی از فروپاشی یک شهر خبر می خواهی عشق،میدان‌جنون است‌نه پس‌کوچه‌ی عقل دل دیوانه مهیاست! اگر می خواهی.. میوه ام عزت و آزادگی ام بود که رفت از تهی دستی یک سرو، ثمر می خواهی؟ شاخه‌ی خویش شکستم‌که عصایت باشم تو ولی از من افتاده، تبر می خواهی عطر گیسوی‌تو تا ملک سلیمان رفته ست زلف وا کرده ای و شانه به سر میخواهی "مصلحت نیست‌که از پرده برون افتد راز"! مصلحت نیست‌که از هرکه نظر میخواهی.. وصف تو کارکسی نیست‌بجز "حافظ"‌و‌من عاشقی اهل دل و اهل هنر میخواهی...   #پوریا_شیرانی 🍂🌧 خسته خودخواه بی شکیب از این جهان فقط همین ها را برایم باقی گذاشته اند با من مدارا کن! بعدها... دلت برایم تنگ خواهد شد...🥀🕊 #سید_علی_صالحی ‌

نیمی از جانِ مرا بردی، محبت داشتی نیمِ باقی‌مانده هم هروقت فرصت داشتی بر زمین افتادم و دیدم سراغم آمدی دستِ یاری چیست؟ سودایِ غنیمت داشتی خانه‌ای از جنسِ دلتنگی بنا کردم، ولی چون پرستوها به ترکِ خانه عادت داشتی زخم خوردم، گاهی از ایشان و گاه از چشمِ تو با رقیبان بر سرِ جانم رقابت داشتی ای که ابرویت به خونریزی کمر بسته‌ست، کاش اندکی در مهربانی نیز همت داشتی سجاد سامانی