زخمِ عمیق❤️‍🩹🥀

🖤🖤 امروز زادروز جاویدنام مهرداد(متین) مشتاقیه که اگه زنده بود، 28 ساله میشد. مهرداد دانشجوی رشته معماری بود و تو کنکور سراسری رتبه 200 شده بود. او عاشق تیم های رئال مادرید و استقلال بود. آرزو داشت برای یکبار هم که شده، بره سانتیاگو برنابئو و بازی رئال مادرید رو از نزدیک تماشا کنه. روی مزارش هم عکس لوگو رئال حک شده. او در جریان اعتراضات(۱۹ دی ۱۴۰۴ ه.ش.) به دست نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی بر اثر اصابت گلولهٔ جنگی از ناحیهٔ سر مجروح شد ،و به بیمارستانی که خود او مهندس اجرایی آن بود منتقل شد و تحت عمل جراحی قرار گرفت.اما ،به دلیل مرگ مغزی در روز چهارشنبه ۲۴ دی ماه ۱۴۰۴ - جان سپرد. آرامگاه جاویدنام: آرامستان اراک قطعه ۲۸، ردیف ۱۶. او آلن دلون ایران بود.جوانی زیبا،خوشتیپ و پراز انرژی بود.. جای او تا ابد خالی و یادش جاودان خواهد ماند🖤🕊 #زادروزت_در_آسمانها_خجسته #یادت_همیشه_در_دل_های_ما_ماندگار_خواهد_بود #فرزند_ایران_و_جانفدای_میهن #جاویدنام_مهندس_مهرداد(متین)_مشتاقی 🖤🖤🖤🖤🥀🥀🥀🥀💔💔💔💔 #فرزند_ایران

‌ ‌ ‌‌‌ در تاریخ بنویسید یک گلوله از وحوش ضحاک به خون غلتیده زمانه فرزندان زیبای ایران را گرفت و خدا فقط نظاره‌گر بود

آروم آروم نابود میشید

دخترِ #پریسا_لشکری از جاویدنامان اعتراض‌های دی‌ماه در نورآباد ممسنی در استان فارس مراسم تولد مادرش را بر سر مزار او برگزار کرد. پریسا لشکری در جریان اعتراض‌های ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ در ممسنی با شلیک نیروهای امنیتی کشته شد 🖤🕊

#Persian

💚🦁❤️ ✌️ #Persian

لرزش دست و پام همینقدر بیشتر میشه واقعا جذابه

کاش حداقل تو جندگی شرف داشته باشید جنده‌ی حکومت نباشید 😂

بزرگ ترین توهین به یک انسان انکار رنج اوست

فکرا مغذمو ....

ما دخترا به خودمونم رحم نداریم حالا آقا پسر هعی برو رو اعصابمون💅

سخت ترین انتخاب ها قوی ترین اراده هارو میسازه

کاش تا وقتی ذوق داشتیم میشد

آرزوم : برگشتن تمام جاویدنامان آزادی ایران برگشتن پهلوی و مرگ در سرزمین مادری

حالم خوبه ها ولی اگه بیشتر از دوبار بپرسی میزنم زیر گریه

عرزشیه می‌گفت مادر های ما آخرین نسل زن های خوب بودن: البته دروغ هم نگفت آخرین نسل زنای تو سری خور بودن آخرین نسل زنهای بدون هدف بودن آخرین نسل زن های بودن که بچه های این تو تحویل جامعه دادن

💢 اعدام فقط حکم نیست، پیام است ✍️ارسالی مخاطبان بار اول که خبر اعدام یک انسان را می‌شنویم، شاید مکث کنیم. اسمش را بخوانیم. به خانواده‌اش فکر کنیم. از خودمان بپرسیم آخرین شب زندگی‌اش چگونه گذشته. اما اگر این خبر مدام تکرار شود چه؟ ده بار. صد بار. هزار بار. کم‌کم «یک انسان کشته شد» تبدیل می‌شود به خبری دیگر میان انبوه خبرها. و این خودش خطرناک است. اما مسئله فقط این نیست که ما به اعدام عادت می‌کنیم. سؤال مهم‌تر این است: 🔴 چه کسی این خشونت را عادی می‌کند؟ 🔴 حکومت فقط قانون وضع نمی‌کند. فقط مجازات تعیین نمی‌کند. حکومت، با رفتار خودش، درباره درست و غلط نیز پیام می‌فرستد. وقتی همان نهادی که می‌گوید قتل و خشونت باید متوقف شود، خودش کشتن انسان را به یک ابزار رسمی مجازات تبدیل می‌کند، اعدام دیگر فقط یک حکم قضایی نیست. یک پیام اجتماعی هم هست. پیامی که می‌گوید: در بعضی شرایط، می‌توان انسانی را کاملاً حذف کرد. می‌توان جان او را گرفت. و حتی می‌توان نام این کار را «اجرای عدالت» گذاشت. اینجاست که یک تناقض جدی شکل می‌گیرد: چطور می‌توان به جامعه گفت «نکش»، اما خودِ دستگاه عدالت بگوید «گاهی کشتن راه‌حل است»؟ ما معمولاً وقتی درباره اعدام حرف می‌زنیم، به انسانی فکر می‌کنیم که قرار است جانش گرفته شود. اما اثر اعدام فقط به همان فرد و خانواده‌اش محدود نمی‌شود. هر بار که کشتن انسان به عملی رسمی، قانونی و تکرارشونده تبدیل می‌شود، مرزهای قابل‌قبول‌بودن خشونت هم تحت تأثیر قرار می‌گیرد. امروز یک حکم. فردا حکمی دیگر. بعد یک خبر کوتاه. و کم‌کم چیزی که باید تکان‌دهنده باشد، تبدیل می‌شود به بخشی عادی از زندگی اجتماعی. 🔴 حکومتی که مدعی مبارزه با خشونت است، باید پاسخ دهد چرا خودِ کشتن را به یکی از ابزارهای رسمی عدالت تبدیل کرده است. 🔴 جامعه‌ای که می‌خواهد خشونت در آن کمتر شود، باید ارزش جان انسان را بالاتر ببرد، نه اینکه گرفتن جان را به یک فرآیند معمول اداری و قضایی تبدیل کند. برای همین مخالفت با اعدام فقط دفاع از یک محکوم نیست. بحث درباره نوع جامعه‌ای است که می‌خواهیم بسازیم. جامعه‌ای که در آن عدالت یعنی مسئولیت، جبران و حفاظت از مردم؟ یا جامعه‌ای که هنوز برای بعضی مشکلات، حذف انسان را پاسخ نهایی می‌داند؟ 🔴 اعدام فقط یک انسان را نمی‌کشد؛ این پیام را هم زنده نگه می‌دارد که گاهی کشتن می‌تواند راه‌حل باشد. و شاید دقیقاً همین پیام است که باید به چالش کشیده شود.    

🔴حکم #اعدام #کاوه_رفوشه، #زندانی کُرد به اجرا درآمد سحرگاه سه‌شنبه ٢٧ مرداد ١٤٠٥، حکم اعدام یک زندانی کُرد به نام «کاوه رفوشه» اهل سنندج در زندان مرکزی این شهر اجرا شد. وی پیشتر به اتهام «قتل عمد» به اعدام محکوم شده بود. این زندانی ٣٥ ساله روز یکشنبه ٢٥ مرداد ١٤٠٥ جهت اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی زندان سنندج منتقل شده بود و از ساعت یک بامداد سه‌شنبه، شماری از فعالان مدنی و شهروندان سنندجی جهت کسب رضایت اولیای دم مقتول با شعار «نه به اعدام» در مقابل زندان سنندج تجمع کردند، اما تلاش‌های آنان بی‌نتیجه ماند. این زندانی سه سال پیش در جریان یک نزاع خیابانی در سنندج مرتکب قتل شده بود و پس از آن خود را به پلیس معرفی و بازداشت شد. وی بعدها توسط دادگاه کیفری سنندج به اعدام محکوم شد.   @iranpahlavi_ir

*باید سنگ بباره تو شهری که این جاکشا توش ستاره بشن*

کسی که ازدواج خوبی می‌کنه میگه ازدواج کنید کسی که ازدواج بدی می‌کنه میگه ازدواج نکنیدا کسی که سر کار رفته موفقه میگه برید سر کار اما کسی که بی کاره میگه سر کار نریدا کسی که رفیق خوبی داره میگه برید تو رفاقت و کسی که رفیق بد داره میگه دوری کنید از رفاقت هر کسی تجربه خودش رو مثال میزنه شما از رو تجربه کسی تجربه نکنید درس بگیرید اما شبیه اونا رفتار نکنید