CYGNUS

بچه ها شوینده صورتم فوق العادست. هرچی از خوبیش بگم کم گفتم.

وقتی بیرون میرم و آدم‌ها رو می‌بینم، با خودم فکر می‌کنم پشت این چهره‌های آراسته و مغرور چه داستان‌هایی پنهان شده. چه آدم‌هایی با خودشون یا دیگران جنگیدن، چقدر ظلم دیدن یا میکنن، چه سختی‌هایی کشیدن و می‌کشن، و چقدر ممکنه خیلی‌ها در سکوت با دردهای خودشون زندگی کنن.

خیلی رندوم یادم افتاد توی کیفم ادامس دارم و خوشحال شدم.

ساعت خوابم محشره.

آدمای دورم سر اینکه کی کیری تر باشه رقابت میکنن.

هربار با اهنگ هام یه دل سیر گریه میکنم بعدش میگم خب دیگه بسه بریم ادامه زندگی.

راجب مشکلاتم دیگه با هیچکس حرفی نزدم. نه چون همه‌چیز حل شده، فقط فهمیدم بعضی دردها با گفتن سبک نمی‌شن.

دیگه سمت قلبم نیا.

کل گالریم فقط شده زبان زبان زبان. پس عکسای خودم کجاست اه.

تو داری تاوان بی‌لیاقتی خودت رو پس میدی؛ من کم نذاشتم، من تمام تلاشم رو کردم. بعضی چیزها فقط وقتی از دست میرن، ارزش واقعی‌شون دیر فهمیده می‌شه زمانی که دیگه راه برگشتی وجود نداره.

بی لیاقت بودن نه شاخ داره نه دم.

به‌نظرم یکی از بزرگ‌ترین تله‌های روانی و روحی اینه که بهت قول میده مشکلی رو حل کنه؛ حتی همون لحظه هم با این وعده آرومت می‌کنه. اما در نهایت، هیچ‌وقت به اون قول عمل نمی‌کنه.

همش از خودم می‌پرسم، آیا بعد از این همه سختی، بالاخره می‌رسم؟ آیا واقعا یه روزی می‌رسه که به عقب نگاه کنم و بگم ارزشش رو داشت؟

همیشه سعی کردم با آدما خوب باشم و حال خوب منتقل کنم، ولی بیشتر وقتا همون خوبی رو پس نگرفتم. نمی‌خوام گله کنم که چرا پس نگرفتم، ولی واقعا حقم این نبود.

برای فرزندانی که سهم‌شان از وطن یک گلوله و طناب دار بود.

این خاک بوی هرچیزی میده جز زندگی وشادی.

خدا این بود بزرگیت؟