آوازِقو🧣

៸៸

چمیدونم،منم بار اولمه که زندگی میکنم.

میدانم که یک روز خوش را میبینی،اما نگرانم که تا آن روز، شاد بودن را از یاد برده باشیم.

ترس از مرگ زندگی را تباه می‌کند. آدم ترسو را در زندگی به طرف مرگ به اسیری می‌برند. اما آگاهی به مرگ، چیز دیگری است. شدت زیستن را بیشتر می‌کند و سبب می‌شود که آدم مرگ‌آگاه، هر لحظه را شدیدتر و علی رغم مرگ، زندگی کند.

شاهرخ مسکوب، روزها در راه

یکی از چیزهایی که اصلا درک نمیکنم،شوخی کردن با چیزیه که طرف مقابل هیچ دخالتی توش نداشته،لهجه ش،وزنش،قدش، زادگاهش و...،بیشتر از این کار،این آزارم میده که ما وقتی ینفر اینکارو میکنه میخندیم ،حتی اگر ناراحت شده باشیم، فقط چون بهمون برچسب هایی مثل بی جنبه و‌اینجور چیزها نزنن و ناراحت نشن.