خانوم شیرین

تو را مثل رویای شیرین کودکی ام دوست داشتم. آنچنان شیرین که هرچه اطرافم دیدم جلوه ای از او بود و آنقدر کودکانه که فکر میکردم دستم را اگر اندکی بیشتر بلند میکردم به ستاره ها میرسید.

اون با تمام توانش سعی کرد جهان رو نجات بده، اما هیچوقت ندید اونی که داره ذره‌ذره به فروپاشی می‌رسه، خودشه. شاید باید گاهی تو آیینه به خودشم نگاه میکرد...

خب میدونی هرکسی گاهی تنها چیزی که با تمام وجودش می‌خواد، رفتنه. اینجا رو برای رفتن انتخاب کردم. برای نفس کشیدن با واژه‌هایی که قرار نیست کسی کنترلشون کنه. و تویی که اینجایی میخوام بدونی که تنها نیستی...خوش اومدی