🖤

چمیدونم والا تو اگه دوستم داشتی که انقدر راحت ناراحتم نمی‌کردی.

بخاطر کسی گریه میکنم که هروقت میخواستم گریه کنم می‌رفتم پیشش.

وقتی کسی میگه ”نباشی می ميرم” منظورش این نیست که واقعا می میره؛ منظورش اینه که دیگه اون آدم سابق نمیشه، مثل قبل نمی خنده، شبا دیگه راحت خوابش نمی بره، دیگه پیتزا ها براش خوشمزه نیستن، دیگه هیچی قشنگ نیست و هرجا می ره بهش خوش نمی گذره، دیگه صبحا با انگیزه بیدار نمی شه و گوشیشو چک نمیکنه، دیگه قوی با مشکلاتش رو به رو نمی شه و امیدی برای ادامه دادن نداره. اون با زبون بی زبونی داره می گه نباشی همه چیز زهر مارم می‌شه.

99 درصد بگایی هایی که واسه خودم درست کردم زمانی اتفاق افتاد که حوصلم سر رفته بود.

03:03

می‌گفت نجات دهنده در آینه است ولی بیاید قبول کنیم نجات دهنده گاهی خانواده است، رفیقه، یه کتابه، یه پادکسته، یه مهارته، یه پیاده رویه، یه قهوست، یه حمومه، گاهی آشنایی با آدم‌ها و تجربه‌های جدیده، شاید یه فیلم یا سریاله، موسیقیه، تراپیسته، همیشه دنبال نجات دهنده تو آینه نگرد، اون هم گاهی خسته می‌شه و از پس خودش بر نمیاد.

😭

حتی نگاهتم بوی بگایی میده ولی خب چون آدم ریسک‌پذیریم فدای سر دوتامون.

🤎🤎

من بسیار آدمِ “ نکنه پیام بدم، بگه اَه باز این پیام داد”، “نکنه مزاحمش شده باشم”، “ نکنه الان بد موقع باشه”، “ولش کن نگم بهتره”، “نکنه من دارم زیاده روی می‌کنم”، “نکنه داره تحملم میکنه و روش نمیشه بگه” ای هستم. و کوچیک‌ترین بی توجهی‌ای غمگینم میکنه.