𑣲𝘔𝘢𝘩𝘴𝘢 𝘣𝘰𝘥𝘺 𝘥𝘢𝘪𝘳𝘺ֶָ֢

می‌دونی خرگوشم، خیلی وقت‌ها اولین قدم برای داشتن رابطه بهتر با بدنمون، از جایی شروع می‌شه که به افکار منفی‌ای که سال‌ها درباره خودمون باور کردیم شک می‌کنیم. 🩷 من خودم یه تجربه مشابه داشتم. یادمه سال کنکور به‌خاطر استرس زیادی که داشتم، صورتم پر از جوش شده بود. اون روزها وقتی حالم بد می‌شد، گاهی می‌رفتم مدرسه مامانم. اعتمادبه‌نفسم خیلی پایین بود و واقعاً خودم رو زیبا نمی‌دیدم. اما یه روز که حالم خوب نبود و وارد کلاس هفتم شدم، بچه‌ها با دیدنم گفتن: «وای، چه خانم خوشگلی!» شاید از بیرون اتفاق یا تعریف خیلی ساده‌ای به نظر می‌رسید، اما برای من معنای متفاوتی داشت. چون اون لحظه برای اولین بار به تصویری که سال‌ها از خودم توی ذهنم ساخته بودم شک کردم. با خودم گفتم: نکنه من اون‌قدرها هم که فکر می‌کنم ظاهر بدی ندارم؟ نکنه خیلی از چیزهایی که درباره خودم باور کردم، فقط نتیجه قضاوت‌ها و سخت‌گیری‌های خودم و اطرافیانم هست؟ نمی‌خوام بگم ارزش زیبایی ما به تأیید دیگرانه یا باید منتظر باشیم کسی بهمون بگه زیبا هستیم تا خودمون رو باور کنیم. اما گاهی شنیدن یک نگاه متفاوت از دیگران می‌تونه کمکمون کنه متوجه بشیم شاید تصویری که از خودمون ساختیم، تمام حقیقت نباشه. و چقدر قشنگ گفتی که عاشق متفاوت بودنی. همینکه شروع کردی ساختن یه رابطه بهتر با خودت و بدنت نشون میده داری متفاوت عمل می کنی.✨🐰🩷

خود منم یه تجربه شبیه به این داشتم. چند روز پیش رفته بودم مطب دکتر. مردی اونجا بود که صورتش سوخته بود و بخش زیادی از صورتش قرمز بود، اما با اعتمادبه‌نفس نشسته بود و منتظر نوبتش بود. ببین، ممکنه توی نگاه اول ظاهر متفاوت یک نفر توجه ما رو جلب کنه و حتی چند لحظه فکری درباره‌اش به ذهنمون برسه. این لزوماً به معنی آدم بدی بودن ما نیست. ما همیشه نمی‌تونیم جلوی ورود افکار مختلف به ذهنمون رو بگیریم؛ مخصوصاً وقتی سال‌ها در جامعه‌ای زندگی کردیم که مدام درباره ظاهر آدم‌ها قضاوت کرده. اما چیزی که اهمیت داره اینه که بعد از شکل‌گیری اون فکر چه واکنشی نشون می‌دیم. من می‌تونم در پاسخ به اون فکر، به اون مرد خیره بشم، طوری رفتار کنم که احساس معذب بودن یا ناکافی بودن کنه؛ یا می‌تونم اجازه بدم زندگی عادی خودش رو داشته باشه و مثل هر فرد دیگه‌ای باهاش رفتار کنم یا حتی روی نقاط مثبت اون فرد توجه کنم مثل اینکه چقدر شجاع و با اعتماد به نفس بوده که توی جامعه قضاوت گر ما با اعتماد به نفس توی مطب دکتر نشسته. ما مسئول تک‌تک افکاری که ناخواسته به ذهنمون میان نیستیم، اما مسئول رفتار و برخوردی هستیم که در قبال دیگران انتخاب می‌کنیم. پس اگر گاهی یک قضاوت ناخواسته درباره ظاهر خودمون یا دیگران به ذهنمون اومد، لازم نیست بابت صرفِ داشتن اون فکر خودمون رو سرزنش کنیم. می‌تونیم متوجهش بشیم، بدون اینکه باورش کنیم یا بر اساسش رفتار کنیم. 🩵

می‌دونی، من یه دوستی داشتم که تقریباً شرایط مشابه تو رو تجربه می‌کرد. ذاتاً بدن لاغری داشت و متابولیسمش بالا بود، اما مدام از اطرافیانش بابت وزنش حرف می‌شنید. چیزی که بیشتر از همه اذیتم می‌کرد این بود که می‌دیدم چطور حرف‌های دیگران کم‌کم روی نگاهش به خودش تأثیر گذاشته بود اما کم کم از بدنش مراقبت کرد و ورزش رو شروع کرد و توجه اش رو روی قسمت هایی از بدنش که دوستش داشت گذاشت و حس بهتری نسبت به بدنش پیدا کرد. تو هم می تونی از این تجربه استفاده کنی🫶🏻🤍 حرف‌های اطرافیان، مخصوصاً وقتی از کودکی و دوران نوجوانی بارها تکرار می‌شن، می‌تونن تبدیل به صدای درونی خودمون بشن. یعنی حتی وقتی کسی چیزی درباره بدنمون نمی‌گه، خودمون همون جملات رو توی ذهنمون تکرار می‌کنیم. برای همین ممکنه با اینکه از نظر منطقی می‌دونی بدنت مشکلی نداره، باز هم با شنیدن یک نظر درباره لاغری‌ات تمام احساسات و خاطرات گذشته برگردن. یه چیزی رو می‌خوام بهت یادآوری کنم: خانواده‌ات ممکنه معیارهای خاص خودشون رو برای زیبایی داشته باشن، اما این معیارها قرار نیست تبدیل به استانداردی برای سنجیدن بدن تو بشن. بدن تو قرار نیست خودش رو با سلیقه دیگران هماهنگ کنه تا شایسته دوست داشته شدن باشه. چند تا پیشنهاد هم برات دارم که اگر دوست داشتی امتحانشون کن: ۱. هر وقت یکی درباره بدنت نظر داد، سعی کن به‌جای اینکه وارد توضیح دادن و دفاع از بدنت بشی، مرز مشخصی بذاری. مثلاً بگو: من با ساختار بدنم مشکلی ندارم، لطفاً دیگه درباره وزنم نظر ندید. تو مجبور نیستی هر بار برای طبیعی بودن بدنت به کسی توضیح پس بدی. اینطوری به بقیه اجازه نمیدی بهت حس ناکافی بودن بدن. ۲. دوست دارم کم‌کم سعی کنی نگاهت به بدنت رو از ظاهرش فراتر ببری. مثلاً بنویسی بدنت چه کارهایی برات انجام می‌ده، چه تجربه‌هایی رو باهاش پشت سر گذاشتی و چه چیزهایی رو مدیونش هستی. قرار نیست یک‌شبه عاشق ظاهرت بشی؛ فعلاً کافیه یاد بگیری بدنت رو فقط از دریچه وزن و فرم اندامت نبینی. ۳. اگر به ورزش علاقه داری و شرایط جسمی و تغذیه‌ات اجازه می‌ده، می‌تونی بدنسازی رو هم امتحان کنی. نه برای اینکه حتماً چاق‌تر بشی یا به فرم خاصی برسی؛ بلکه برای اینکه توانایی‌های بدنت رو تجربه کنی، قدرتت رو ببینی و رابطه متفاوتی باهاش بسازی. و اینکه می خوام بدونم وقتی توی اینه به بدنت نگاه می کنی چه افکاری توی ذهنت میاد. اینا رو برام بنویس و بفرست اولین قدم برای داشتن رابطه ی بهتر با بدن این هست که ما هم مثل بقیه با بدن مون رفتار نکنیم و باهاش مهربون باشیم؛ بدنی که سال‌ها مجبور بوده زیر بار قضاوت دیگران زندگی کنه.💞🐰

نمی‌دونی خوندن این حرفات چقدر به دلم نشست. ممنونم که این‌همه عشق و مهربونی رو باهام تقسیم کردی.💞 راستش من خودم سال‌های زیادی رو با حس ناکافی بودن، مقایسه کردن خودم با دیگران و سخت گرفتن به بدنم گذروندم. روزهایی بوده که حتی نگاه کردن به خودم توی آینه هم برام سخت بوده و شاید یکی از دلایلی که امروز اینجام، همینه؛ چون دلم نمی‌خواد آدم‌های دیگه هم مجبور باشن تمام این مسیر رو به‌تنهایی طی کنن. می‌دونم آدم‌هایی که همیشه برای بقیه از مهربونی، پذیرش و دوست داشتن خودشون حرف می‌زنن، خودشون هم گاهی به شنیدن همین حرف‌ها احتیاج دارن. من هم مثل شما روزهایی دارم که احساس ناکافی بودن می‌کنم، خسته می‌شم و یادم می‌ره با خودم مهربون باشم. اما دیدن پیام‌هایی مثل پیام تو بهم یادآوری می‌کنه که چرا این مسیر رو شروع کردم و چرا دلم می‌خواد ادامه‌اش بدم. یکی از قشنگ‌ترین اتفاق‌ها برای من اینه که می‌بینم اینجا کم‌کم تبدیل شده به جایی که می‌تونید بدون ترس از قضاوت درباره بدنتون حرف بزنید، تجربه‌هاتون رو به اشتراک بذارید و بدون احساس تنهایی، خودتون رو بهتر بشناسید. می‌خوام بدونی اینجا فقط من نیستم که قراره به شما چیزی یاد بدم؛ من هم از تک‌تک شما چیزهای زیادی یاد می‌گیرم و با هر پیام و تجربه‌تون بیشتر به ارزش کاری که داریم انجام می‌دیم پی می‌برم. امیدوارم همون‌قدر که من برای ساختن این فضای امن تلاش می‌کنم، شما هم یاد بگیرید برای خودتون پناه امنی باشید. جایی که حتی وقتی از خودتون راضی نیستید، باز هم با خودتون نامهربون نباشید.🤍 دوستتون دارم و ممنونم که توی این مسیر کنارم هستید. شاید ندونید، اما شما هم به اندازه من در ساختن اینجا سهم دارید. 🩷🐰