17 ‘𝖲𝖾𝗅𝗈𝗋𝖾

میگم که

بهترین جای دنیا

جونگهان بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی جزئیات اون اتفاق رو خیلی بهتر از چیزی که نشون می‌داد به خاطر سپرده بود.

هائو بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی به‌جای تظاهر به خوشحالی، به خودش اجازه داد همون‌قدر که ناراحته، ناراحت باشه.

جون بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی بعدش برای فرار از فکرهاش خودش رو با یه دنیای خیالی سرگرم کرد.

دینو بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی بعد از خندیدن به شوخی بقیه، توی راه برگشت به حرفی که شنیده بود فکر می‌کرد.

سونگچول بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی برای اولین بار دلش نمی‌خواست کسی ازش انتظار داشته باشه که همه‌چیز رو به‌تنهایی مدیریت کنه.

وونو بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی اون روز حتی کتابی رو که همیشه با خودش می‌برد، باز نکرد.

هوشی بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی برای اولین بار وسط جمعی که همیشه شلوغش می‌کرد، ساکت موند.

ورنون بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی یه جایی وسط روز فهمید مدت‌هاست از چیزی که قبلا خوشحالش می‌کرد، لذت نبرده.

جاشوا بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی دلش می‌خواست یک بار هم لازم نباشه مؤدبانه از کنار چیزی که ناراحتش کرده بود بگذره.

ووزی بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی هر بار به اون اتفاق فکر می‌کرد، به‌جای حرف زدن هدفونش رو می‌ذاشت و مشغول کار می‌شد.

دوکیوم بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی آهنگی که همیشه باهاش بلند می‌خوند رو این بار بی‌صدا رد کرد.

سونگکوان بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی وقتی کسی متوجه سکوتش نشد، بیشتر از خود اتفاق ناراحت شد.

مینگيو بایسد گفت «اشکال نداره»، ولی تمام شب رو مشغول مرتب کردن اتاقش شد تا مجبور نباشه به اتفاقی که افتاده فکر کنه.