𝐆𝐢𝐥𝐚𝐬𝐭𝐲

وەرە گیانم، فیدای چاوی ڕەشی تۆ.

مگه آدم چند بار می‌تونه یه چیزی رو عمیقاً از ته دل بخواد؟

امروز 4 September, روز جهانیِ ادمای خنگه.

معلومه که از دست دادن برای من برد بود؛ من دوباره به بهترین ورژن خودم برگشتم و تو بلاخره کنار آدمایی هستی که هم سطح خودتن عزیزم.

می‌گفت نجات دهنده در آینه است ولی بیاید قبول کنیم نجات دهنده گاهی خانواده است، رفیقه، یه کتابه، یه پادکسته، یه مهارته، یه پیاده رویه، یه قهوست، یه حمومه، گاهی آشنایی با آدم‌ها و تجربه‌های جدیده، شاید یه فیلم یا سریاله، موسیقیه، تراپیسته، همیشه دنبال نجات دهنده تو آینه نگرد، اون هم گاهی خسته می‌شه و از پس خودش بر نمیاد.

دیگر نمی‌خواهم غصه بخورم. هرچیز شده، باید می‌شده و هرچیز نشده، نباید می‌شده، می‌خواهم بعد از این زیاد فکر نکنم و زیاد دقیق نباشم و زیاد توجه نکنم... می‌خواهم آرام باشم؛ مگر چقدر زنده می‌مانم که تمام عمرم به فکر و خیال بگذرد؟!

بزرگ‌ترین خاصیتی که بزرگ شدن داشت این بود که فهمیدم چیزایی که قرار بود تا ابد داشته باشمشون از دست رفتن و ناراحتی که قبلا براشون تصور می‌کردم رو نداشتن؛ حقیقتا یه چیزایی توی من وجود داشت که فکر می‌کردم تا ابد قراره همینجوری بمونه، اما فهمیدم زندگی سراسر تغییره و همیشه بر وفق مراد دل ما نیست. واقعیت با خیالات ما خیلی توفیر داره رفیق؛ خیلی..

اگه بلد نیستید ناز بکشید، ذوق دخترارو حروم نکنید؛ گی بشید.

قبلاً سریال‌ها خیلی اعتیادآور بودن و نمی‌ذاشتن تا صبح بخوابی. الان سه روز طول میکشه تا یه اپیزود رو تموم کنم.

هیچ‌کس را آنقدر دوست نداشته باشید که وسط بی‌گناهی، مجبور شوید از او عذرخواهی کنید.

همه از درد کسی که ترک شده میگن اما هیچ کس از درد کسی که میزاره میره نمیگه.

وای از زن عاشق! حتی گناهان و زشتی‌های معشوقش را هم می‌پرستد. ـ داستایفسکی