Aşk ve Sırlar🌊
Kanalga Telegram’da o‘tish
✨ اینجا جاییست که احساسات پنهان، حقیقت را فاش میکنند… 📖 رمان: در آغوش رازها 💔 عشق، خانواده، گذشتهای که رها نمیکند 🌊 و رازی که همهچیز را تغییر داد…
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
244
Obunachilar
-224 soatlar
+117 kun
+1830 kun
Postlar arxiv
بلکه دربارهی «ما» بود.
ادامه دارد... 🤍
✨ نظرتون درباره این پارت؟ حدساتون رو ناشناس بفرستین: [https://t.me/daraghosh_razhabot]
#part 333《در آغوش راز》 «وقتی خانواده، فقط یک کلمه نیست...» صبح روز بعد... عمارت اوروچ و النی برخلاف روزهای قبل، از همان صبح آرام نبود. صدای زنگ در چند بار پشت سر هم بلند شد. النی که از آشپزخانه بیرون آمده بود، با تعجب به سمت در رفت. اوروچ از سالن گفت: «من باز میکنم.» در را باز کرد. اولین کسی که وارد شد، فاتیح بود. پشت سرش ایسو ایستاده بود و با لبخند بزرگی یک کیسه در دست داشت. اوروچ با تعجب گفت: «شما اینجا چی کار میکنید؟» ایسو بدون مقدمه وارد شد. «اومدیم خونهی داداشمون.» فاتیح خندید. «مگه اجازه لازم داریم؟» اوروچ سرش را تکان داد. «نه، ولی حداقل یه زنگ میزدین.» ایسو گفت: «زنگ زدیم.» اوروچ به در اشاره کرد. «منظورم قبل از رسیدنه.» ایسو شانه بالا انداخت. «اون دیگه زیادی رسمی میشه.» النی از پشت سر رسید. «سلام.» فاتیح لبخند زد. «سلام، خانم فورتونا.» ایسو سریع گفت: «سلام خانم دکتر!» النی خندید. «سلام ایسو.» ایسو کیسه را بالا گرفت. «صبحونه آوردیم.» اوروچ با تعجب پرسید: «صبحونه؟» «آره.» «مگه ما صبحونه نداریم؟» ایسو با خونسردی گفت: «داشتین. الان ندارین.» النی خندید. فاتیح گفت: «ایسو، بذار حداقل وارد خونه بشیم بعد شروع کن.» کمی بعد... خانه پر شده بود از صدای حرف زدن. اسمه و عادیل هم آمده بودند. شیرین و آکچا هم همراهشان بودند. فضای خانه دیگر شبیه صبحهای ساکت روزهای قبل نبود. همه دور میز نشسته بودند. النی به چهرههای اطرافش نگاه میکرد. گاهی باورش سخت بود که این آدمها... با وجود تمام گذشته... حالا دور یک میز نشستهاند. بدون دعوا. بدون ترس. بدون آن دیوارهای قدیمی. عادیل فنجان چایش را روی میز گذاشت. نگاهش روی اوروچ و النی ماند. «خونهتون قشنگه.» اوروچ لبخند زد. «ممنون.» عادیل گفت: «مهمتر از خونه... آرامشی هست که توش دارید.» النی آرام لبخند زد. اسمه دست دخترش را گرفت. «همین رو میخواستم ببینم.» النی سرش را روی شانه مادرش گذاشت. «مامان...» اسمه پیشانی او را بوسید. «دلم میخواست یه روز ببینمت که اینقدر آرومی.» اوروچ به آنها نگاه میکرد. فاتیح هم لبخند میزد. اما ایسو طبق معمول نتوانست زیاد ساکت بماند. «خب!» همه نگاهش کردند. ایسو گفت: «حالا که همه جمعیم، یه سؤال مهم دارم.» فاتیح گفت: «خدا به خیر کنه.» ایسو به اوروچ نگاه کرد. «تو بالاخره بلدی غذا درست کنی یا هنوز النی باید گرسنگی بکشه؟» همه خندیدند. اوروچ گفت: «من آشپزی بلدم.» النی سریع گفت: «نسبتاً.» ایسو زد زیر خنده. «دیدی؟ خودش هم تأیید نکرد.» اوروچ به النی نگاه کرد. «تو طرف کی هستی؟» النی شانه بالا انداخت. «طرف حقیقت.» بعد از صبحانه... همه به حیاط رفتند. هوا آفتابی و دلپذیر بود. آکچا و اسمه مشغول آماده کردن چای بودند. شیرین روی صندلی نشسته بود. فاتیح و ایسو با هم شوخی میکردند. عادیل هم کمی دورتر ایستاده بود و به باغ نگاه میکرد. اوروچ کنار النی رفت. «خوبه؟» النی به جمع نگاه کرد. «خیلی.» «چی؟» «اینکه همه اینجان.» اوروچ لبخند زد. «منم همین حس رو دارم.» النی آرام گفت: «یه زمانی فکر میکردم خانواده یعنی آدمهایی که قراره بهت آسیب بزنن.» اوروچ نگاهش کرد. «الان چی فکر میکنی؟» النی به اسمه و عادیل نگاه کرد. بعد به فاتیح و ایسو. «فکر میکنم خانواده میتونه آدمهایی باشه که وقتی همهچیز سخت میشه، کنارت بمونن.» اوروچ دستش را گرفت. «پس بالاخره پیداش کردیم.» النی لبخند زد. «آره.» عصر نزدیک میشد. کمکم مهمانها آماده رفتن شدند. اسمه قبل از خروج، النی را در آغوش گرفت. «دخترم...» «جانم؟» «هر وقت چیزی خواستی، زنگ بزن.» النی لبخند زد. «میزنم.» اسمه دست اوروچ را هم گرفت. «مواظب هم باشید.» اوروچ گفت: «هستیم.» عادیل هم هنگام خداحافظی چند لحظه به هر دو نگاه کرد. «خوشبخت باشید.» النی لبخند زد. «ممنون.» ایسو از کنارشان رد شد و گفت: «من فقط یه شرط دارم.» اوروچ با خنده پرسید: «چی؟» «دفعه بعد که اومدیم، غذا با تو.» النی خندید. اوروچ سرش را تکان داد. «باشه.» ایسو دستش را بالا برد. «قول؟» «قول.» همه خندیدند. در بسته شد. خانه دوباره آرام شد. اما این بار... آن سکوت مثل قبل خالی نبود. بوی چای هنوز در خانه مانده بود. چند فنجان روی میز بود. صدای خندههایشان هنوز انگار در سالن میپیچید. النی کنار پنجره ایستاد. اوروچ پشت سرش آمد. «خستهای؟» «یه کم.» «خوش گذشت؟» النی برگشت. «خیلی.» اوروچ لبخند زد. «پس امروز هم یه خاطره شد.» النی دستش را گرفت. «یکی از بهترینها.» هر دو کنار پنجره ایستادند. بیخبر از اینکه این روزهای آرام... قرار بود خیلی زود وارد مرحلهی تازهای از زندگیشان شود. مرحلهای که دیگر فقط دربارهی «من و تو» نبود...
اونایی که نمی بینین باید بگم یکی از قشنگ ترین تینیجری ها و برادری هارو از دست دادین🫵🏻
سریع شروع کنین.🤍
تو هیچکدوم از قسمتای داها گریه نکرده بودم.
بغض کردم،ناراحت شدم حتی خودزنی هم کردم اما گریه نکردم.
امشب عین ابر بهار اشک ریختم.😭
