Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

آستانه‌ی مبهمی

Kanalga Telegram’da o‘tish

اینجا می‌نویسم و گاهی می‌گم. ارتباط: @Botastmobhamibot

Ko'proq ko'rsatish

Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan

339

Obunachilar

Ma'lumot yo'q24 soatlar

+77 kun

+730 kun

182

Post ko'rishlar

~ 4824 soatlar

~ 7248 soatlar

53.69%

Muloqot nisbati

Ma'lumot yo'q

Kuniga postlar

Ads index

Ma'lumotlar yuklanmoqda

O'xshash kanallar

Ma'lumot yo'q

Muammo bormi? Iltimos, sahifani yangilang yoki bizning qo'llab-quvvatlash boshqaruvchimizga murojaat qiling>.

Taglar buluti

Ma'lumot yo'q

Muammo bormi? Iltimos, sahifani yangilang yoki bizning qo'llab-quvvatlash boshqaruvchimizga murojaat qiling>.

Kirish va chiqish esdaliklari

---

Obunachilarni jalb qilish

Noyabr '26Noy '26

Noyabr '26

+285

1 kanalda

Oktabr '260

4 kanalda

Get PRO

Sentabr '260

4 kanalda

Get PRO

Avgust '26

+62

3 kanalda

Sana	Obunachilarni jalb qilish	Esdaliklar	Kanallar
10 Noyabr	+2
09 Noyabr	+5
08 Noyabr	+1
07 Noyabr	+2
06 Noyabr	+2
05 Noyabr	0
04 Noyabr	+2

Kanal postlari

درود، عده‌ای می‌گفتن که دوست دارن توی اپیزود نقش داشته باشن. اگر مایل بودید ربات پیغام بدن، لینک هم بیو هست. هم راویِ مهمانِ مَرد و هم خانوم. ربات ویس بدید.

2	+ آیا گاهی اوقات احساس پوچی می‌کنید؟ - تقریباً همیشه، منظورتان از پوچی چیست؛ توضیح بدهید. + پوچی مگر توضیح دارد؟ پوچی، منظورم از پوچی؛ پوچی است. - پوچی برای من یک کلمه‌ی گمشده لای الفبا نیست، یک واقعیت فعلی و پیشین و آینده‌دار من است. یک پیشوا، یک همراه و یار که همانند بختک به شخصیت‌م می‌چسبد؛ هرگاه که اسم من سر زبان می‌آید پشتِ آن پوچی قایم شده. کسی آن را نمی‌بیند، همانند نقابهایی‌ که در جامعیت با دستهای خورد و زخم‌مان نگه‌میداریم. کمتر کسی متوجه‌ آن می‌شود؛ خالصانه در خون، جسم، روحِ ما پرسه می‌زند. جولان می‌دهد و قرنها است که به انسانها غلبه می‌کند. گوشه‌ی این نوشتار به زندگی‌ام می‌پردازم، زندگی که جمعیت بیش از نصف انسانها اگر بخواهد مثال بزند می‌گوید. « هیچ بابا زندگی چیه بگو نفس کشیدن». تخلیه‌ی کلمات‌ و قدرت‌شان از چنین فقط همین مثال است؛ اما زندگی گسترده‌تر از آن چیزی هست که فکر کنیم یا نکنیم! از گرفتن نقاب بگیریم حتی اگر دستهایمان بی‌حس شده، از پوچیهای وسیع تا قلاده انداختن روی خرخره‌ی حرفهایی که قرار است بزنیم اما هرگز نمیزنیم. به خیلی چیزها که در گوشه‌های ذهن‌مان همانند جنازه‌ ولو شدند و اندکی از حضور‌شان آگاه نیستیم. آرمین @iwantbekind	58
3	+ آیا گاهی اوقات احساس پوچی می‌کنید؟ - تقریباً همیشه، منظورتان از پوچی چیست؛ توضیح بدهید. + پوچی مگر توضیح دارد؟ پوچی، منظورم از پوچی؛ پوچی است. - پوچی برای من یک کلمه‌ی گمشده لای الفبا نیست، یک واقعیت فعلی و پیشین و آینده‌دار من است. یک پیشوا، یک همراه و یار که همانند بختک به شخصیت‌م می‌چسبد؛ هرگاه که اسم من سر زبان می‌آید پشتِ آن پوچی قایم شده. کسی آن را نمی‌بیند، همانند نقابهایی‌ که در جامعیت با دستهای خورد و زخم‌مان نگه‌میداریم. کمتر کسی متوجه‌ آن می‌شود؛ خالصانه در خون، جسم، روحِ ما پرسه می‌زند. جولان می‌دهد و قرنها است که به انسانها غلبه می‌کند. گوشه‌ی این نوشتار به زندگی‌ام می‌پردازم، زندگی که جمعیت بیش از نصف انسانها اگر بخواهد مثال بزند می‌گوید. « هیچ بابا زندگی چیه بگو نفس کشیدن». تخلیه‌ی کلمات‌ و قدرت‌شان از چنین فقط همین مثال است؛ اما زندگی گسترده‌تر از آن چیزی هست که فکر کنیم یا نکنیم! از گرفتن نقاب بگیریم حتی اگر دستهایمان بی‌حس شده، از پوچیهای وسیع تا قلاده انداختن روی خرخره‌ی حرفهایی که قرار است بزنیم اما هرگز نمیزنیم. به خیلی چیزها که در گوشه‌های ذهن‌مان همانند جنازه‌ ولو شدند و اندکی از حضور‌شان آگاه نیستیم.	1
4	می‌دونستم که رفقای کانال هنرمندن، اما واقعاً نمی‌دونستم در این حد خفنن⚡.	10
5	output.ogg	40
6	sticker.webp	45
7	هر روز داره برام تکرار میشه.. بامداد آستانه‌ی مبهمی	81
8	به شخصه معتقدم خستگیِ بعضی روزها قرار نیست از بین بره. اما برام جای سواله که چرا این بعضی روزها، هر روز داره برام تکرار میشه.. بامداد آستانه‌ی مبهمی	1
9	Ovozli xabar	48
10	چشمهای خمارت ناگفتهایی را برملا کرد، تردید داشتم که بوی خیانت می‌دهی، نیم خیز پشت علفها حضورت را در تاریکی منتظر کسی می‌دیدم. شوق و ذوق بی سابقه‌ای بود که در چهره‌ات رژه می‌رفت. پا می‌کوبید و جولان می‌داد. همین چیزی که با چشمهایم دیده‌ام را نوشتم، قهوه ام را می‌خوردم و اشک می‌ریختم که دقیقاً متوجه نشدم که چه موقع نوازش روی موهایت را از دست داده ام.. بامداد @iwantbekind	204
11	چشم ها، ناگفته، تردید، قهوه، مو	22
12	@Botastmobhamibot	1
13	کلمه بگید، تا بنویسم	1
14	مترسکها لای علفزارها سرک می‌کشند که مرا شکار کنند. مرا بکشند. نمی‌دانند من اکنون هم مرده ام؛ اگر مرده نبودم برای تخلیه‌ی روح خود به علفزار پر از مترسک نمی‌آمدم. این کردار عادی نیست. بامداد @iwantbekind	138
15	شکارچی اگر قبل از شکار داد بزند، دست خالی برمی‌گردد.	15
16	در مسیر :پادکست « ایران » قسمت یکم/اپیزود ایران شهری میان دریا و تاریخ: (بندر انزلی) @darmasir_pdcast	58
17	آستانه‌ی مبهمی	175
18	کنترل اداهایم، مغزم نیست؛ تویی. آرمین آستانه‌ی مبهمی	314
19	آستانه‌ی مبهمی : پادکست « اتاق شماره‌ی ۲۷ » اپیزود دوم راوی و نویسنده‌ی داستان : « آرمین » راویِ منشی : گلرُخ https://t.me/iwantbekind	649
20	محدوده‌ای از افکارم که وسیع‌هم است به او تعلق دارد. حق دارم به او هم فکر کنم؛ حقیقت را بگویم وقتی او رفت، صدایش، ادایش، و حتی نگاهش کمرنگ می‌شد، اما در نه در ذهنم. در ذهنم تا گلوگاه دچار خفگی شده بودم که خاطرات‌ش آتشی به دامان سرسبزم می‌زد، هرگز نمی‌توانستم او را فراموش کنم؛ مایه‌ی ننگ بود حتی اگر لحظه‌ای به او فکر نکنم. احساسات او در وجودم همانند برکه‌ای در کوه بود، نگهبانم بود، همانند خردسالها اگر پیش‌م‌ نبود گریه می‌کردم. اما این حس کم‌کم عجیب و به طرز دیگری شکل می‌گرفت، برکه‌ کم‌آب و نگهبانی نبود و من هم همیشه درحال گریه. من او را از دست داده بودم؛ حس می‌کردم که دیگر مال من نیست، شاید خیالش برای من باشد اما خودش نه. او را به حال خودش رها کردم، اما افکارش مرا به حال خودم رها نمی‌کرد؛ باید برای بخت من سینه زنی راه بیاندازید و دلسوزی‌ کنید. در این راه به بن‌بستی برخورد کردم که همانجا دست و پا شکسته شکست خورده معلق روی سوالها ماندم؛ اکنون چه می‌کند؟ با چه کسی بگو و بخند می‌کند؟ دغدغه‌‌ی من چنین شده بود، که با کلمات ور بروم. کاری نداشتم و به همین دلیل درون تخیلاتم خودم را با او فرض می‌کردم. مدتی بود که در خلأ درونی خود می‌مردم، آشفتگی بیداد می‌کرد و جولان می‌داد؛ من هم ناتوان عالم. بین دو مرز هزاران بار تیرباران شدم، مرز بودن یا نبودن، هست یا نیست؟ کنارم هست یا نیست؛ تباهی سراسر وجودم را فرا گرفته. نمی‌دانم چه کنم واقعاً فرسودگی روحیاتم را می‌بینم، حس می‌کنم، لمس می‌کنم، هر لحظه ممکن است ویرانه بشوم؛ اکنون که ویرانه هستم. منظور از ویرانه، مرگ بود. اکنون زنده‌ام که نیستم، منظورم قطع نفسهای بی‌رویه بود. گذشت و گذشت پیر شدم، نابود شدم، اما یک معجزه‌ در وجودم هی شکل می‌گرفت، برکه‌‌ی کوه، پرآب تر و روان تر می‌شد، نشانه‌هایی دریافت می‌کردم. بوی حضور مجدد به مشام می‌رسید، آری‌ او بازگشت، اما هنوز من همان دیوانه‌ی‌ فلاکت زده بودم. در حین ناباوری که برگشت حیرت زده‌ چهره‌ش را نگاه می‌کردم و حس می‌کردم در بهشت هستم، نوری درون وجودم پر‌رنگ تر می‌شد و دلهره‌ها تهی میشد، تردید نداشتم که او واقعاً بازگشته‌. یک بار سرنوشت برای من خوب بوده آن هم چنین لحظات رقم خورد، سپاسگزارم. دیگر داشتم به این می‌رسیدم که حس کنم واقعاً او به کل رفته، حتی در ذهنم، اما اکنون که سرخوشی لا به لای وجودم آشکار می‌شود و کنارم ایستاده من هنوز درون ذهنم با او سخن می‌گویم، در این حد در توده‌ی وجودم چمبره زده. اما او بازگشته‌ست، و من هم به زندگی درود می‌فرستم. آرمین @iwantbekind	740

Barcha postlarni ko‘rish