𝗠𝗼𝗿𝗳𝗶𝗻

یه فکت روانشناسی می‌گه: اگه یکی گریه نمی‌کنه یا زیاد احساساتی نمی‌شه بخاطر اینه که زیاد سختی کشیده و ناخودآگاهش برای محافظت ازش بی حسش کرده. و چقدر من.

کم دوست داشتن را بلد نیستم. تمام زخم‌های من، از دوست‌ داشتن‌های زیاد من است.

ولی اون بخش از من که از آدما فاصله میگیره و حوصله هیچکسو نداره هرروز داره بزرگ و بزرگ تر میشه..

گاهی تنها راه نجات بی احساس شدنه.

در برابر كسی كه حاضر نيست بپذیرد چگونه به تو آسيب زده است، هيچ وظيفه ای براى بخشيدن ندارى.

جوری که رفیقم توصیفم میکنه..:)

خوبه که با رفتاراتون ثابت میکنید لیاقت رفتار خوبمو ندارید منم دیگه نمیشینم نگاتون کنم یه جوری تغییر می‌کنم که بفهمید همیشه خوب بودن جزو رفتارای من نیست..

انتظارم از آدما تو پایین‌ترین حالت ممکنشه ولی بازم ناامیدم می‌کنن.

و اما من وقتی تایم جفت شد به تو فکر کردم وقتی ترسیدم به تو فکر کردم بارون امد به تو فکر کردم ماه رو دیدم به تو فکر کردم غذا پختم به تو فکر کردم سرکار رفتم به تو فکر کردم بیرون رفتم به تو فکر کردم آهنگ گوش کردم به تو فکر کردم پیشرفت کردم به تو فکر کردم دکتر رفتم به تو فکر کردم دم غروب به تو فکر کردم من هر لحظه و هر ساعت هر دقیقه به تو فکر کردم:)

عزیزم میگفت:هیچ وقت چشمای کسیو نبوس چشم به راهش میشی عزیز، من چشاشو خیلی بوسیدم:))

به موقع بودن مهمه به موقع شنیده شدن به موقع امدن به موقع حرف زدن همین به موقع نبودنا ذوق آدمو کور میکنه..

‏این داستان از چشم افتادنه آدم‌ها هم واقعا ترسناکه، چیکار کردی با اون همه علاقه‌ای که بهت داشتم احمق؟

اصرار به چیزی نداشته باش، شدنی میشه موندنی میمونه، رفتنی هم میره.

من به تک تک رفتارات فکر می‌کنم، به جزئی ترین نگاهت فکر می‌کنم، به لحنت فکر می‌کنم، به حرفات فکر می‌کنم، به احساسات پشت کلماتت فکر می‌کنم، من حواسم به همه چیز هست و دقیقا غم انگیزترین بخش زندگیم همین‌جاست؛ من خیلی فکر می‌کنم.

:)

چه رنج‌هایی که پشت این قیافه‌ی خون‌سرد قایم نکردم.

(؛