Ножин

فقط کچ بیت

قوربانتتت

ویژ دنگی چه خوشه خوا

میلاد تبد… نامی که برای همیشه در دل ما خواهد ماند؛ نام مردی از کردستان که برای نان، برای زندگی و برای خانواده‌اش راه سخت کوهستان را انتخاب کرد. یک سال تمام گذشت… یک سال همه‌ی ما با امید به این زندگی کردیم که دوباره چشم‌هایت را باز کنی، دوباره به جمعمان برگردی، دوباره صدایت را بشنویم و حضورت را کنار خودمان ببینیم. هر روز امید داشتیم که این انتظار پایان پیدا کند و میلاد دوباره میان ما باشد… اما امروز، بعد از یک سال مبارزه در کما، میلاد برای همیشه از پیشمان رفت. امیدی که یک سال در دل‌هایمان زنده بود، تبدیل به داغی شد که هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود. میلاد، به روایت نزدیکان و همشهریانش، در جریان کولبری و بر اثر شلیک نیروهای مرزی آسیب دید و ضربه‌ی شدیدی به سر و جمجمه‌اش وارد شد؛ زخمی که او را یک سال در کما نگه داشت و سرانجام جانش را گرفت. چه تلخ است… مردی برای یک لقمه نان از خانه بیرون برود، اما به خانه برنگردد. برای نان قدم در کوه بگذارد، اما سهمش از زندگی، یک سال کما و در نهایت مرگ باشد. میلاد فقط یک کولبر نبود؛ او فرزند یک سرزمین بود، عضوی از یک خانواده، دوست و همشهریِ آدم‌هایی که یک سال تمام چشم‌انتظار بازگشتش بودند. امروز دیگر منتظر باز شدن چشمانش نیستیم… دیگر منتظر برگشتنش به جمعمان نیستیم… میلاد برای همیشه از میان ما رفت، اما نام و خاطره‌اش در دل ما خواهد ماند. کاش روزی برسد که هیچ انسانی برای یک لقمه نان، جانش را در کوهستان به خطر نیندازد. کاش نان، بهایش جان انسان نباشد. یادت جاودان، میلاد… روحت آرام و نامت همیشه زنده. 🖤🕊️ کۆڵبەر شەهید، ڕێگای نان 🖤🕊️

هایش داخی گرانم🙂💔

داخ گرانم🙂😭💔

همیشه حق با آدمای چشم 🤩 عه .

هیچوقت فکر نمیکردم با آهنگ نسترن افسرده بشم.

الههه

بخخخ که ناناژین🥹😭🩷

ریکت

🤍