مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

این تویـی که شـب‌ها، بار تمام آنچـه گذشـته را بر دوش میکِشی.

-می‌دونی شکست چه شکلیه؟ -شکست اون لحظه‌ای نیست که زمین می‌خوری... اون لحظه‌ایه که بلند می‌شی و می‌بینی دیگه دلیلی برای ایستادن نداری، ولی بازم می‌ایستی. فقط چون افتادن، به شأن اسمت نمیاد.

-تو فکر می‌کنی چیزی روی دوش منه. -نه سرباز... بار رو می‌شه زمین گذاشت. مشکل من اینه که اون چیزی که حمل می‌کنم، خودمه.

بنده همان گندابِ سهوِ حیاتِ آدمیزادی‌ام که به خیالِ خود، مرا ایزدی که خالقِ او هستم، میدانست. چه بسا من همان خنجرِ خون آلودی‌ام که بر دل و فوادش فرود آمده و هالک و زهری همچون شابیزکِ مرگبار، در دلِ درخت زارِ خضرایی‌ هستم که هلاهل‌‌اش در رگه‌هایش جا خوش کرده. اگرچه گزندِ من عاقبتِ سودن و لمس کردنِ من است اما واژگانی که لب هایم را ترک می‌کنند، جان ستانِ هر نفسی است. بگذار آن‌چه هویدا است را بیان کنم، بنده آن قتالِ سفاکی‌ هستم که در گذرِ این حیاتِ دیرباز، میلِ فرجامیدن و فقدان را روزانه منکوب می‌کند. در سایه‌ی اناسِ جفاکار، دوزخی برایم خلق شد که ناگزیر مرا به خا‌کستری از سوز و رنج دگرسان کرد.

-آدم وقتی دیگه چیزی برای از دست دادن نداره، شروع می‌کنه به شمردن چیزایی که قبلاً از دست داده.

نه سرباز... بار رو می‌شه زمین گذاشت. مشکل من اینه که اون چیزی که حمل می‌کنم، خودمه.

بار رو می‌شه زمین گذاشت. مشکل من اینه که اون چیزی که حمل می‌کنم، خودمه.

+ هـی جـونگ کـوک داری چـیکار میکـنی؟ میـدونی که هنـوز تـو پـادگـانیـم! - پـس بـاید نـاله هـاتـو کنـترل کنـی بیـب.