𝑨𝒎𝒊𝒓 𝑲𝒊𝒚𝒂𝒏𝒊

منم حوصلم سررفته

نمیاین که غیبت کنیم

سلامتی شما

کیانی چخبر

بیاغیبت کنیم

نصف شب، من و ذهن مریضم و کلی حرف که قابل بیان نیست...

من بعدِ وقتایی که خرابکاری میکنم🫴🏽

من خنده‌ هاشو بلد بودم میفهمیدم کِی از ته دل میخنده و کِی فقط لبخند میزنه و تلخ‌ترین قسمت ماجرا این بود که کنار من مدت‌ها بود ک خنده‌ هاش واقعی نبود...

می‌دونستم با رفتنش چیزی رو از دست میدم که دیگه هیچ‌ وقت شبیهش رو نمیبینم میدونستم حسرتش قراره تا همیشه یه گوشه از دلم بمونه! اما وقتی غم رو توی چشم‌هاش می‌دیدم و خنده‌های واقعیش رو به یاد می آوردم،فهمیدم دیگه کنار من شبیه خودش نیست پس گذاشتم بره حتی اگر بهای رها کردنش این بود که تا همیشه دلتنگ کسی بمونم که میدونستم تکرار نمیشه..

کار من از شنبه شروع کردن گذشته، من قشنگ باید یه بار بمیرم دوباره شروع کنم.

هیچکس نمیفهمه چقد استرس‌زاست؛ که بخوام توضیح بدم چی تو سرم میگذره، چند بار یه‌چیز رو بالا و پایین میکنم، با چی دارم سر و کله میزنم وقتی حتی خودمم نمیفهمم.

بنظر من وحشتناک ترین اتفاق دنیا بی‌حس بودنه، اینکه نه کسیو دوست داشته باشی نه عاشق باشی نه متنفر باشی؛ بی‌ حسی آخرین مرحله شکستنه.

یه قسمت‌هایی از وجودم خاموش شدن که واقعا دوستشون داشتم، متاسفم برای خودم که نتونستم ازشون در برابر بزرگسالی محافظت کنم.

می‌دونین بدیِ افسردگی مزمن چیه؟ اینه که اطرافیانتون به غم تو چهرتون عادت میکنن. دیگه حوصلتون رو ندارن چون میدونن این اندوه جزئی از شخصیت و روان شما شده. کم‌کم ازتون دوری میکنن و سعی میکنن شمارو از دورهمی‌هاشون حذف کنن. انگار با این که نفس می‌کشین واسه اطرافیانتون مُردین.

-بردی یا باختی؟ +باخت سنگینی دادم اما ارزششو داشت.. تمام نقاب ها افتاد.همه رو شناختم. برد من تو باختم بود.