|رِهــآن|

دردت رو بگو، وقتی نیاز داری حرف بزن ولی هر گفت‌وگویی قرار نیست تبدیل به درد دل بشه

شاید چیزی که باید یاد بگیریم اینه که غممون رو انکار نکنیم ولی نذاریم همه‌جا حضور داشته باشه

عمیقا سعی کنید توی زمانی که با ۳ نفر حرف میزنی ۴ بار حرف میزنی ۲نفر شروع میکنن گفتن مشکلات هر چهار بار شما جزو این دسته نباشید

کجاها بگی کجاها نگی یا اصلا پیش کی بگی و پیش کی نگی خیلی مهمه

ولی اینکه بتونی تو این دوره با غمت (که شده بخش بزرگی از زندگیمون) چطور رفتار کنی

چرا اتفاقا بهتون حق میدم ، دمتم گرم تو انسانی

نمیگم تو این دوره ناراحت نباشی، نگران و اندوهگین نباشید

و شاید باید یاد بگیریم لازم نیست همه جا غم، اندوه، مشکلاتمون و فریاد بزنیم

بنظر من غم ها باید سهم خودشون از زندگی داشته باشن

ولی از یه جایی به بعد اینا اگزجره میشه و غم اصلیه نادیده گرفته میشه و همه چی جای خودشو از دست میده

و انگار غم ها برامون لول بندی داره هرچی غم بیشتر طرف خفن تره

ما داریم از یه جا به بعد غم رو مقدس میدونیم

ولی از همون طرفم اوضاع خوبی برای مسموم کردن تمام فضاها نیست

اینو کاملا درک میکنم که واقعا اوضاع، اوضاع خوبی برای شاد بودنه نیست

برای مثال تو یه گپ رندوم و باز میکنی و طرف اینطوریه این دیگه ته زندگیه

نمیخوام خیلی از فضای سوشال مدیا و مجازی و اینا برم بیرون

و جدای اون در غم موندنه تلاش نکردن برای ازادی از غمه

ولی عمیق‌ترین چیزی که این وسط برای حداقل من غیر قابل درکه همیشه در غم موندنه

غم ها زیادن و دلیل بر شاد بودنه برامون انگار مرده

توی دوره ای که ما هستیم همه چی داره سخت میگذره