|رِهــآن|

و شاید اینجا باید یه چیزی رو یاد بگیری؛ اینکه ارزش تو قرار نیست با تعداد آدمایی که دورتن یا میزان توجهی که ازشون می‌گیری مشخص بشه.

ممکنه برای بعضی ها بیشتر روابط دوستیشون همین شکلی باشه و کم کم از روابط دوستی زده شن و تنهایی رو ترجیح بدن

و خب این لزوماً به معنی بی‌ارزش بودن تو نیست فقط یعنی هر رابطه‌ای دوطرفه نیست، حتی اگه مدت‌ها بهش اسم دوستی داده باشی

تو برای بعضیا مهمی، ولی نه اون‌قدری که اونا برای تو مهمن

و بدترین قسمتش اینه که یه مدت فکر می‌کنی شاید سرشون شلوغ بوده، شاید حواسشون نبوده، شاید شرایط این‌طوریه... تا اینکه یه روز می‌بینی نه، داستان خیلی ساده‌تر از این حرفاست

اگه خودت زنگ نزنی زنگ نمی‌زنن اگه احوال نپرسی احوالت رو نمی‌پرسن اگه پیام ندی مکالمه‌ای هم وجود نداره

یه وقتایی یهو می‌فهمی تو زندگی بعضیا اونقدرا هم آدم مهمی نیستی اون دوست صمیمی تو ولی تو دوست صمیمی اون نیستی نه اولین نفری هستی که وقتی یه اتفاقی میفته بهش زنگ می‌زنن نه حتی کسی که اگه چند روز نباشی نبودنت به چشمشون بیاد

احساس میکنم امشب بیش از اندازه واقعا رندوم بودم 👩‍🦯

این اون نکته است که باید بدونید که دوستاتونو از کجا انتخواب کنید

ما نسبت به علاقه هامون اشنا شدیم و یکی از بهترین تجربه های دوستیم بود

چون تو مدرسه رندوم با هم اشنا نشدیم یا محیط های این شکلی

با سن های متفاوت ولی هممون یه طرز فکر تقریبا شبیه بهمی داشتیم

این موضوع مهم نیست موضوع اصلی اینه که این اکیپ از ایونت و... این چیزا شکل گرفت

و بعد اون ۲ ۳ نفری هم که از اکیپ موند دل دماغ جواب دادن پیام هم و هم ندارن

ولی از یه جا به بعد چند نفری رو از دست دادیم روحشون قرین ارامش

منم ادمی بودم که دوستای زیادی داشت

تعداد دوست صمیمی=0 تعداد دوست به جز مجازی=1(اونم همکلاسیمه تقریبا مجازی حساب میشه) تعداد اکیپ چه مجازی و چه غیر مجازی=0

بنظرم بیشتر دوستیا سر حسادت و توقع بی جا و نبود صداقت و غروره که از بین میرن

اون قسمته نگه داشتن دوسته است که مهمه