نـیـلـدا

سلام. این پیامو فوروارد بفرمایید تا منم ازتون فوروارد بفرمایم و بگویم چنلتان وایب چه مکان یا طبیعتیو میده.⭐️🌱

نگاهش مست کننده است،انگار مرا در عمق خود می بلعد.

بوسیدنش، نوعی رهایی است. رهایی ای که شکننده و خواستنی.

اما کلماتش مرا ذوب کردند، غم آنچه می توانست باشد را در دلم جاری کردند .

«نام او بهترین کلمه ای است که بخواهم با آن بمیرم»

در قلم رویی زندگی می کنم که از رویا رویی با مردمش می ترسم.

.نامش بر زبانم تلخ و شیرین می چرخد.

«تو مثل فانوسی کوچیک توی تاریکی هستی »

لبخندی روشن و پر از نور می زند، همانند آسمان پر ستاره ی بالای سرمان. از این می ترسم که بتواند با ستارگان رقابت کند

نفس هایش چون نوایی ملایم و آهنگین بود ،چنان گیرایی داشت...

با اینکه غم در نگاهش موج می زند، لبخندش گرم است.

قلبم آهی کشید که ریه هایم طاقت آن را نداشتند.

چشم هایش پر از خستگی بود؛خستگی ای عمیق که انگار از بی خوابی فراتر بود.

نامم را بر زبان می آورد و گوشه ای از وجودم می خواست آن را دوباره بشنود.

چشمانش در چشمان من می دوزد، شعله ور و پر از حرف های ناگفته ای که می خواهد از گلویش بالا بیاید.

کلمات در گلوی من گیر کرده اند.

𝓑𝓾𝓽 𝓲𝓯 𝓽𝓱𝓮 𝓼𝓮𝓪 𝓻𝓮𝓶𝓪𝓲𝓷𝓼 𝓼𝓽𝓲𝓵𝓵, 𝓲𝓽 𝓽𝓾𝓻𝓷𝓼 𝓲𝓷𝓽𝓸 𝓪 𝓼𝓽𝓪𝓰𝓷𝓪𝓷𝓽 𝓹𝓸𝓸𝓵. اما اگ دریا ساکت بمونه, مرداب میشه

عزیز من، از امیدوار شدن می‌ترسم. حقیقت این است که از امیدواری‌هایم بیش ز ناامیدی‌ها رنج کشیده‌ام.