نـیـلـدا

آهی سنگین از گلویم بیرون می آید.

آن ها مرا دیوانه می پندارند. نمیدانم شاید حق با آن ها باشد، شاید واقعا دیوانه شده ام؛دیوانه از نگرانی،از خشم، از خیانت

نگرانم ،از دستت دهم نگرانم ،تنها شوم نگرانم ، ناامید شوم نگرانم ،تاریکی مرا در آغوش بگیرد نگرانم ،برایت کافی نباشم ... این بار نگرانی مرا خسته کرده است.

صورتت را ب چه تشبیه کنم در شعرم ؟ { ماه } بی جا بکند مثلِ{ تو } زیبا باشد..!

شراب چِشم های ط مرا خواهد گرفت از من...

هنگامی ک خداوند ب فکرِ خلقِ عشقی جاودان افتاد ، تو را ب تاروپودم گره زد ؛

جای زخم می سوزد و به بودن همیشگی اش در بدنم می بالد.

می خواهم خاطره را از ذهنم بیرون کنم،اگرچه دلم می خواهد در گذشته غرق شوم.

خون من تنها وقتی ارزشمند است که در رگ هایم بماند. ذهنم فقط زمانی کار آمد است که سرگردان نشود. قلبم تنها وقتی فایده دارد که نشکند. پس انگار من کاملاً بی فایده شده ام.

تاریکی،مارا در آغوش کشیده است.

هیچوقت دلم نیومد شبیه خودشون رفتار کنم.

به طرز احمقانه‌ای توانایی خفه کردن خودم رو با یک‌سری از موزیک‌ها دارم.

ببخشید که زیادی بودم برات، ایشالا کمترشو پیدا کنی.

چند تا زخم رو نادیده گرفتی؟ فقط برای اینکه چاقو دست اونی بود که دوستش داشتی...

«دروغ، حقیقتی ست که از ترسِ گفتنش فرار کرده ایم.»

اون فکر میکنه من آدم خوبیم. ولی من فقط با اون خوبم :)