صداهای تو سرم.

هرروز تو زندگیم یک‌نفر رو مخم می‌ره جوری که یا خدا.

خدانور. ۱۰ مهرِ ۱۰ مهر. دیدیمت.

بله من مدام به دوستی‌های از دست رفته‌م فکر می‌کنم، حتی اگر اون دوستی یک روز بیشتر دوام نداشته باشه.

دلم برای آدم‌هایی تنگ می‌شه که ترجیح دادن تغییر کنن و یک آبوهوای دیگه رو پسندیدن.

دلم برای آدم‌هایی تنگ می‌شه که خودشون خراب کردن همه‌چیزو خودشون.

ارتیست موردعلاقه؟!

می‌گذره نه؟

خستگی بند بند وجودمو گرفته.

تا مدت‌ها باید به اینا فکر کنیم و جوابی نگیریم

و ما هیچ کاری ازمون بر نیومد؟ چیزی نشد؟ اونا بردن؟

یعنی هزاران هزاران تا رویا مردن؟ هزاران هزاران تا ادم که می‌خواستن زندگی کنن مردن؟هزاران هزاران تا من مردن؟

نمی‌دونم چطوری باید توصیف کنم ولی وقتی می‌فهمم چند نفر کشته شدن و الان تو چه وضعیتی‌ایم و وقتی بهش فکر می‌کنم یه خلا ای رو درونم حس می‌کنم، اون همیشه خالی می‌مونه

و راستشو بخواید الان که خیلیا نیستن اینجوری‌ام که خب؟ همین بود؟ یعنی تموم شد؟

و واقعا هم فکرکنم نخوام زندگی کنم، یعنی همیشه به این فکر می‌کنم که خودم تمومش کنم

شاید بگید یعنی چی واقعا دوست داره زندگی کنه؟ مثل رها، من مثل رها جایی ندیدم.

من اونی نیستم که هرکی از دور می‌بینتش می‌گه وای واقعا دوست داره زندگی کنه

مرسی که باعث شدی امروز بگیم "مانی مثال نقضِ جمله‌ی تمام پسرها بدن هستش"

ادما همیشه قرار نیست رو مود صحبت کردن با شما باشن، قرار نیست ادما همیشه بتونن حجم زیادی از پیام و صحبت رو دریافت کنن، ادما همیشه قرار نیست میگ میگ باشن و پیویتون رو تند تند سین کنن، اگر یکیو می‌خواید که پیویتون رو فورا سین کنه خب کارمند استخدام کنید و انقدر چرتوپرت نگید. قرار نیست همیشه حوصله‌ی صحبت کردن باشه، ممکنه یک نفر یک ماه نخواد با کسی صحبت کنه، زوره؟!