شیرکاکائو؛
Kanalga Telegram’da o‘tish
تآ وَقتی آخرین پَروآنهیِ قَلبَم نَفَس میکِشه ، میشنَوَمِت. http://t.me/safeCht_bot?start=bloodo_oy🦋
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
1 583
Obunachilar
+124 soatlar
-347 kun
+6930 kun
Postlar arxiv
1 582
کَلآم شُد گُلولِه بآران.
بِه خون کِشیده شُد خیآبان؛
وَلی کَلآمِ آخر این شُد،
کِه جآنِ مَن فَدآی ایرآن🖤
1 582
گیرم خود را سرگرم و درواقع سردرگم کنم، با چشمانم چه کنم که راهبهراه در پیِ تو میگردند؟ با آسمانِ بارانگرفته چه کنم که هر قطرهاش، غیابت را به خاطرم میآورد؟ سرما را چه کنم؟ که جانم، شگفت است؛ اما دستانِ گرمم یخ بستهاند و بیتو تمامِ تنم میلرزد. نگرانم؛ مبادا غریبههایی که دلِ خوشی از حضورشان ندارم، آشفتگیام را در نبودِ تو به تماشا بنشینند. آشفتگیای که دیدنش خشنودشان کند، سوهانِ روحِ من است؛ وگرنه هر آنچه به تو تعلق دارد، در نظرِ من تقدس میابد. شبهایم را چه کنم که بیخوابی امانم را بریده است؟ چهآنکه هر بار چشم بر هم میگذارم، تویی؛ تنها تو. این است تمامِ خواستهی من، اما عذابِ ماجرا آنجاست که اکنون حتی خیال نیز مرا سزاوارِ وصالِ تو نمیداند؛ چه آنکه هر بار در رؤیایم به هوای بوسیدنت نزدیک میشوی، از خواب میپرم و به لبهای خونینم، که دوباره در حسرتِ نوشِ لعلت ماندهاند، وعدهی باقیِ خزان میدهم. با اشتیاقِ بیانتهای جانم چه کنم که تابِ حوالهکردنِ تماشای دوبارهات به فردا و فرداهای نیامده را ندارد؟ با دلِ تنگم چه کنم، تپش قلبم؟ عمرِ من، من هنوز همانجا ایستادهام؛ در امتدادِ آخرین نگاهت، با چشمانی که از بیمِ ازدستدادنِ حتی ذرهای از تماشایت، آرام نمیگیرند و پلک بر هم نمیگذارند. و در واپسین تمنّایم، با باقیماندهی نفسم، از تو میخواهم بازگردی و قلبم را مملو از بودنت کنی؛ مملو از عطرِ گیسوانِ خزانت. نفسِ من، مگذار سویِ چشمانم نیز، همچون دیگر آشنایانِ گذشته ی نهچندان دورم، مرا ترک کند. سرد است زندگیِ من؛ بازگرد و مرا به آغوش بکش، پیش از آنکه سرمایِ این فراق تمامِ وجودم را دربرگیرد. بازگرد، پیش از آنکه تابِ این دوری از جانم برباید. بگذار دوباره دلخوشِ مهر و برقِ چشمانت شوم.
1 582
خواستم بگم، تویی ک عکسا و متنا و تمومه شخصیته منو کپی میکنی میزاری تو گپه روبیکای کیرینجت؛ لفت بده.
تونستی از زندگی هم لفت بده. واقن خودتو بکش. چون واقن همچین آدمِ بی شخصیت و بی هویت و بِچی جایز نیست از اکسیژنه کره زمین استفاده کنه.
1 582
دَر پَرستِشِ خَزآن.🍁✧˖°.𝟏𝟔:𝟎𝟎 → 𝟏𝟔:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟏𝟕:𝟎𝟎 → 𝟏𝟕:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟏𝟖:𝟎𝟎 → 𝟏𝟖:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟏𝟗:𝟎𝟎 → 𝟏𝟗:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟐𝟎:𝟎𝟎 → 𝟐𝟎:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟐𝟏:𝟎𝟎 → 𝟐𝟏:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟐𝟐:𝟎𝟎 → 𝟐𝟐:𝟒𝟓⋆。°✩ Intermission — 15m ✧˖°.𝟐𝟑:𝟎𝟎 → 𝟐𝟑:𝟒𝟓⋆。°✩
1 582
امان از آن روز که به قلبم برسند؛ آنجا که سالیان سال، در پسِ دیوارهای ستبرِ سکوت، نام تو را چون ودیعتی مقدس در خشتخشتش حک کردهام آبیِ من. آنجا که هر تپش، حکایتِ مکتومی از تو دارد و هر رگ، راهیست به سوی احساسی که مجالِ تبلور نیافت. میترسم پیش از آنکه به انتهای این مأوای خاموش برسند، از انبوهِ عشقی که هرگز بر زبان نیاوردم، سرگردان شوند. چه میدانند آن حشراتِ بیخبر از تمنّا، که در این سینه چه غوغایی به پا بوده و چه عواطفِ سترگی، در انزوای مطلق، بیآنکه حتی نامی از خویش بر جای بگذارند، زیستهاند؟ آیا اثر انگشتانِ کشیدهات در پستوی گردنم به چشمانشان خورده است؟
آیا ردِ بوسههایت را در جایجایِ تن و صورتم حس کردهاند؟
