مجله راست ایرانی
Kanalga Telegram’da o‘tish
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
344
Obunachilar
+3624 soatlar
+1017 kun
+13330 kun
Postlar arxiv
#تاریخ_نگار
جشن ملی مهرگان خجسته باد! 💚🤍❤️
مهرگان، جشنِ عشق، مهر و دوستی است؛ جشنی که معیارِ سنجشِ آن، همچون نوروز، بر اساسِ اعتدال و برابری شب و روز (اعتدال پاییزی) در پهنه گیتی تعیین شده است. این جشن، ستایشِ نیروی «مهر» و تعادل است؛ همان نیروی وحدتبخشی که جهان را از پراکندگی نجات میدهد. همچنین در پهنه حماسه و در کتابِ جاودانِ شاهنامه، مهرگان جایگاهی بس رفیع و تاریخی دارد. حکیم ابوالقاسم فردوسی، روزِ مهرگان را روزی میداند که فریدونِ در آن بر تختِ پادشاهی نشست و تاجِ شاهی بر سر نهاد. همچنین بیشتر مورخان و راویانِ تاریخِ کهن، روزِ مهرگان را روزی شمردهاند که فریدونِ حماسهساز بر ضحاکِ ستمگر غلبه کرد و او را در دلِ کوه دماوند به بند کشید تا ظلم و تاریکی از خاک مقدس ایران رخت بربندد..
🔹@Iranian_right_wing
02 Okt, 14:01
«از نظر برک، این امری کفرآمیز بود که انسان، عقلِ منزوی و محدود خود را در برابر خردِ جمعشدهی تاریخِ بشر بالا ببرد و بخواهد مدینهی فاضلهای را بر اساس مشخصات و نقشهی خود طراحی کند. باور او به گناهکار بودنِ طبیعتِ انسان که از شاخصههای اصلی محافظهکاری است، او را به دشمنی سرسخت با کسانی بدل کرد که تلاش میکنند بهشت را روی زمین بسازند. برای برک، جامعه امری مقدس بود؛ توافقی ضمنی میان مردگان، زندگان و کسانی که هنوز زاده نشدهاند، تا از آن محافظت شود و برای اهدافی پرورش یابد که همهی آنها لزوماً سودِ فوری و آنی به همراه ندارند.»
👤راسل کرک
📚ذهن محافظهکار: از برک تا الیوت
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
02 Okt, 07:40
«دیدگاه محدود و انحرافی جریانات آنارشیستی و جهان وطنی به آزادی و دولت قانون...»
🎙️برشی از مصاحبه اشکان زارع با دکتر موسی غنینژاد
🔹@Iranian_right_wing
02 Okt, 05:44
«آیا لیبرالیسم با امر ملی منافاتی دارد؟ چرا برخی آزادی را منهای ایران میخواهند؟»
🎙️برشی از مصاحبه اشکان زارع با دکتر موسی غنینژاد
🔹@Iranian_right_wing
01 Okt, 16:32
البته عرف، ضرورت مالکیت خصوصی و مطلوبیت بنیادین اخلاق جنسی سنتی را نشان میدهد و همیشه نشان داده. همه میدانند که بدون وجود حق مالکیت ایمن افراد بر محصول کار خود، هیچ انگیزهای برای کار وجود نخواهد داشت و همه حتی فمنیستهایی که به لحاظ جنسی از همه غیرسنتیتر و «بازتر» [“اوپن” مایند] هستند، میدانند که چنان که مادران به دخترانشان میگفتند، «هیچ مردی وقتی میتواند شیر را مجانی به دست آورد، گاو نمیخرد.» عرف همچنین از بسیاری چیزهایی حکایت میکند که فمینیستها و دیگرانی که خود را مترقی میخوانند، از پذیرش آنها، دستکم در انظار عمومی بیزارند:
- اینکه مردان و زنان به لحاظ طبیعت خود و استعدادهای بنیادین جسمی، تفاوتهای بسیاری با هم دارند؛
- اینکه افراد برآمده از فرهنگهای گوناگون غالبا به لحاظ ارزشهای بنیادین، عادات کاری، اهمیتی که به آموزش میدهند و مواردی از این دست، تفاوتهای زیادی با هم دارند؛
- اینکه وقتی پای اخلاق، سیاست و به طور کلی، مسائل عملی در میان باشد، افراد جوانتر و کمتجربهتر معمولا بسیار غافلانهتر و خامتر از مسنترها و باتجربهها عمل میکنند، به شکلی که افکار آنها را باید دارای ارزش و اعتبار کمتری دانست و قسعلیهذا. و نقطه اشتراک این مولفهها و دیگر عناصر عرف با مالکیت خصوصی و اخلاق جنسی سنتی این است که هر دو قدیمیاند. این گونه اجزای قابل احترام خرد عمومی، دقیقا به این خاطر عرف عام و حس مشترک خوانده میشوند که نه تنها امروز، بلکه در تمام دورههای گذشته تقریبا همه، همیشه به آنها معتقد بودهاند.
ادامه:
کسانی که نگاهی همدلانه به سنت دارند، همیشه به احترام به عرف نیز گرایش داشتهاند و دفاع هایک از سنت، دلیل آن را روشن میکند. اندیشههای هایکی به وضوح نگرشی در قبال نمونههای فوق از عرف (و نمونههای دیگر آن) در خود دارند که ما را به اتخاذ آن نگرش در قبال سنت نیز میرانند. این اندیشهها دیدگاهی را درباره عرف به دنبال میآورند که عرف در قبال خود دارد. این دیدگاه احتمالا درست است و به هر تقدیر، باید نسبت به کسی که در آن تردید میکند، بسیار مشکوک باشیم و بار اثبات ادعا را بر دوش او بیندازیم. احترام به عرف و سنت از یک جنس هستند. در حقیقت خود سنت چیزی نیست، مگر عرف اعصار گذشته.. امروزه در میان مردم و به ویژه در میان کسانی که سطح تحصیلات بالایی دارند و خودآگاهانه مدرن هستند، گرایش به باوری کاملا مخالف این دیدگاه درباره عرف وجود دارد. در این نگرش، با باورهایی که مردم در سراسر تاریخ بشر به شکلی تقریبا جهانشمول به آنها اعتقاد داشتهاند و گستردهترین تجربه بشری شاهدی بر آنها است، به شکلی رفتار میشود که گویی ظنی قوی علیه آنها وجود دارد و با این وجود که باور به آنها تا این حد گسترده است و حتی دقیقا به این خاطر که دامنه باور به آنها چنین گسترده است، طوری با آنها رفتار میشود که گویی احتمالا غلطاند. این نتیجه منطقی خصومت با سنت است که این قبیل افراد تحصیلکرده و خودآگاهانه مدرن، از خود به نمایش میگذارند. دلایل اتخاذ این نگرش درباره عرف عمدتا همان دلایلی است که در پس خصومت با سنت قرار دارد یا به سخن دیگر اتخاذ این دیدگاه در قبال عرف به ویژگی (علیالادعا) ناموجه و توجیهناشدنی بخش بزرگی از آن بازمیگردد. اما دلایل دیگری نیز در این میان دخیل است و مهمترینشان عاملی است که از سوی مایکل لوین، مغلطه «شیر بدون چربی» نام گرفته و طبق آن فرض میشود که همان طور که «شیر بدون چربی خود را به شکل خامه درمیآورد»، به طور کلی «اشیا هرگز چیزی نیستند که به نظر میآیند، یا به بیانی مجردتر، علم همواره ظواهر را بر حسب مخالفشان توجیه میکند»، به شکلی که عرف را میتوان غلط فرض کرد. این مغلطه از زوال شماری از فروض عرفی درباره جهان که در اثر پیشرفتهای علم جدید (نظریه نسبیت خاص انیشتین، تکامل داروینی و…) فرو پاشیدهاند، ریشه میگیرد.🔹@Iranian_right_wing
01 Okt, 03:29
هایک و سنت (بخش چهارم: سنت و عرف «۱»)
نویسنده: ادوارد فسر
مالکیت و قرارداد تنها رسوم دارای کارکرد آشکار نیستند. مثلا کارکردهای عناصر مختلف اخلاق جنسی سنتی، به شکلی روزافزون برای دانشمندان علوم اجتماعی، زیستشناسان اجتماعی و حتی فلاسفه هویدا میشود. خود این موضوع به بررسی کاملی نیاز دارد، اما به عنوان بیمناقشهترین نکته آشکار است که بهروزی و سعادت کودکان، ثبات خانواده را میطلبد و اگر قرار است خانوادههایی باثبات داشته باشیم، به کنترلهای قوی اجتماعی بر بیقید و بندی نسبی بیشتر در مردان نیاز داریم. از این رو عجیب نیست که در همه فرهنگهای گذشته کنترلهای بسیار سختی بر رفتار جنسی وجود داشته که از هر گونه و سنخی که بودهاند، همیشه به این سو تمایل داشتهاند که افراد را به محدودسازی این رفتار در چارچوب ازدواج وادار کنند. جوامعی که چندهمسری در آنها وجود داشته، استثنایی بر این گفته محسوب نمیشوند؛ چون ازدواج چندهمسری باز هم ازدواج است و مرد را وامیدارد که رفتار جنسی را تنها به این شرط انجام دهد که مسئولیت پیامدهای آن را بر عهده گیرد.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
01 Okt, 03:29
«هر آنچه در تجربه رضایتبخش باشد، صادق است، و صادق است زیرا رضایتبخش است؛ این همان اصل طلایی است که عقل گرایان سیاسی (مترقیان فرهنگی، صنع گرایان و انقلابیون) از درک آن عاجز هستند.»
👤مایکل اوکشات
📚تجربه و شیوههای آن
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
30 Sen, 17:14
«اگر مهر من نسبت به وطن تنها از آن سبب باشد که خود از آن مرز و بوم هستم و بخواهم این عنوان را وسیله مغایرت بین خویش و بیگانه قرار داده و از اختلاف و نفاق بین مردم برای خود استفاده کنم این وطن پرستی نیست، خود پرستی است و مانند تعصب دینی برخی از جماعت است که اختلاف دین و مذهب و نفاق بین مردم را وسیله منافع و اعتبارات شخصی و فرقه ای قرار میدهند. ولیکن وطن پرستی، بی غرضانه هست که هر فردی چون پرورده آب و خاکی است به واسطه نعمتهایی که از وطن و ابنای وطن دریافت کرده، نسبت به آنها در خود حق شناسی احساس میکند؛ چنانکه فرزند نسبت به پدر و مادر مهر میورزد.»
👤محمدعلی فروغی
📚سیاست نامه ذکاءالملک
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
30 Sen, 08:04
«پادشاهی ایرانی مثل یونانیان و رومیان زیردستان خود را بنده و عبید نساخته و زحمات زندگانی خویش را به روش آنها بار نکرده و بزرگان و سلاطین ایرانی هیچ وقت مانند رومیان برای تفنن و تفرج خاطر اسرا را با یکدیگر یا با شیر و ببر و پلنگ به جنگ نینداخته اند؛ دولتهای سلطنتی ایرانی هرگز مانند اسپانیولیها طرد و تبعید چند صد هزار نفر مردم بی آزار را به جرم اختلاف دین و مذهب روا نداشته بلکه خارجیان را به مملکت خود دعوت نموده اند. رفتار سلاطین صفویه با ارامنه نمونهای از این شیوه و طریقه است و همچنین دست یافتن کوروش شاهنشاه ایران بر بابل، بشارت آزادی قوم یهود از اسارت هفتاد ساله بوده است. هر یک از این ادوار شوکت و سلطنت ایرانی را که بنگریم میبینیم در آن دوره آثار و خصایص انسانیت از علم و حکمت و شعر و ادب و زراعت و تجارت و صناعت و کلیه لوازم مدنیت رونق و رواج داشته است.»
👤محمدعلی فروغی
📚سیاست نامه ذکاءالملک
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
30 Sen, 04:13
«زبان فارسی و ادبیات دوره اسلامی آن (زیرا که آثار ادبی باستانی ما متأسفانه از میان رفته است) تقریباً هزار سال عمر دارد و یکی از لطیفترین و نفیسترین ادبیات دنیا است. هر گاه بنا باشد نمایندگان ادبی اقوام و ملل عالم در مجمعی جمع شده هر یک از ادبیات قوم خود را به دست گرفته بدان تفاخر کند، نماینده ادبی ایران در آن مجمع سرافکنده نخواهد بود، بلکه در مقام تقدیم و تأخیر از روی انصاف بر بسیاری از دیگران مصدر واقع خواهد شد. همچنین باید دانست آثار ادبی ایران منحصر به قوم او نیست و پیامی جهانی دارد؛ کدام حقیقت از حقایق عالم است از فلسفه، حکمت، عرفان، اخلاق، سیاسیات، تاریخ، وطن دوستی، عشق و محبت، آثار طبیعت، قصه و حکایت، چیزهای زمینی عوالم، چیز های آسمانی، امور دنیوی و اخروی، اخلاق مادی و روحانی و.. که لیاقت ظهور در ادبیات را داشته باشد و در کتب نظم یا نثر فارسی ما یافت نشود؟»
👤محمدعلی فروغی
📚سیاست نامه ذکاءالملک
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
29 Sen, 15:25
«حدود و قیود آزادی توسط قوانین معین میشود و قانون نباید منع کند چیزی را، مگر آنچه واقعاً برای هیئت اجتماعیه مضر باشد و هیچکس نباید دیگری را به ارتکاب عملی که به موجب قانون ممنوع است مجبور نماید. نباید تصور کرد که قید قانون مردم را از آزادی محروم مینماید بلکه وجود قانون برای حصول آزادی لازم است زیرا که اگر مردم خودسر باشند به حقوق یکدیگر تعدی میکنند و در آن صورت البته هر کس بندۀ آن میشود که قویتر از خود او باشد پس باید اطاعت قانون کنیم تا به بندگی مردم مبتلا نشویم.»
👤محمدعلی فروغی
📚سیاست نامه ذکاءالملک
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
29 Sen, 07:13
«از قسم های آزادی اینست که هرکس مختار مال خود میباشد و حق دارد هر نوع میخواهد آن را به مصرف برساند در صورتی که عملی مخالف قانون مرتکب نشود و هیچکس حق ندارد کسی را از مالش محروم نماید. از نتایج اختیار مال یکی این است که دولت حق ندارد اموال کسی را به طور کلی ضبط کند هر چند آنکس مقصر و جانی باشد زیرا که هر تقصیر و جنایت مجازاتی دارد و مجازات باید فقط راجع به شخص جانی بشود و حال آنکه ضبط اموال جانی گذشته از شخص او به بازماندگان او نیز ضرر می رساند.»
👤محمدعلی فروغی
📚سیاست نامه ذکاءالملک
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
29 Sen, 01:09
«دوران قرون وسطی آفرینندهی حکومت انتخابی، سرمایهداری و بازار آزاد، دانشگاهها، علوم تجربی، کلیساهای کاتولیک و ارتدوکس، عشق رمانتیک و شهرها و شهرکهای مدرن امروزی بود.»
👤جیمز کوریک
📚قرون وسطای اولیه
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
28 Sen, 06:43
بااینحال، میراث رنسانس را نمیتوان صرفاً در احیای آثار کلاسیک یا شکوفایی هنر خلاصه کرد. از دیدگاهی انتقادی، باید پرسید آیا تجدید توجه به زبان و اندیشهٔ باستانی همزمان با تحکیم قدرت دولتهای متمرکز، به تقویت نوعی سیاست زمینی و اقتدارگرا نیز یاری رساند؟ در فرانسهٔ سدهٔ شانزدهم، گسترش دستگاه سلطنتی و ستایش شأن فرمانروا در برخی آثار سیاسی، بخشی از زمینهٔ فکریِ تمرکز قدرت را فراهم میکرد. گیوم بوده و کتاب *نهادِ شاهزاده*، منتشرشده در ۱۵۱۹، را میتوان در این فضای فکری بررسی کرد؛ هرچند نسبتدادن نظریهٔ کامل حاکمیت مطلق و نامحدود به او سادهسازی خواهد بود. مطلقگرایی محصول فرایندی تاریخی و تدریجی بود، نه نتیجهٔ اندیشهٔ یک فرد یا یک کتاب. در سدههای شانزدهم و هفدهم، پیوند سلطنت با اشراف و بخشهایی از بازرگانان، و گسترش سیاستهای اقتصادی مبتنی بر امتیازدهی دولتی، صورت تازهای از همکاری میان قدرت سیاسی و منافع اقتصادی پدید آورد. مرکانتیلیسم، چنانکه آدام اسمیت بعدها نقد کرد، با محدودکردن واردات، حمایت از صادرات و اعطای امتیازها و انحصارهای تجاری، میکوشید توان اقتصادی دولت را افزایش دهد. چنین سیاستهایی ممکن بود منافع حکومت و گروههای برخوردار از امتیاز را به هم پیوند دهند، اما رقابت را محدود میکردند و هزینهٔ آن را به دیگر تولیدکنندگان و مصرفکنندگان منتقل میساختند. از این منظر، گذار به اقتصاد و سیاست جدید را نمیتوان روایتی ساده از رهایی و پیشرفت دانست؛ این گذار گاه با گسترش کنترل دولتی و تثبیت امتیازهای انحصاری همراه بود.🔹@Iranian_right_wing
28 Sen, 02:53
فرانسهٔ فیلیپ چهارم نمونهای روشن از این روند است. منازعهٔ او با پاپ بونیفاس هشتم و بازداشت پاپ در آناگنی در سال ۱۳۰۳ را میتوان نشانهای از گسترش اقتدار سلطنت در برابر اقتدار کلیسایی دانست. فیلیپ برای تأمین هزینههای جنگ و حکومت، به مالیاتستانی، مصادره و کاهش عیار سکهها متوسل شد. این اقدامات در کوتاهمدت منابع بیشتری در اختیار تاجوتخت میگذاشتند، اما هزینهٔ آنها را جامعه میپرداخت: بیثباتی پولی، فشار بر مبادلات و تضعیف امنیت اقتصادی. از این دیدگاه، بحران را نباید به «نقص» ذاتی نظم قرونوسطایی نسبت داد؛ میتوان آن را پیامد سیاستهایی دانست که با تمرکز قدرت، نیازهای مالی دولت را بر ثبات اجتماعی و حقوق گروههای مختلف مقدم میکردند.
ادامه:
رفتار حکومت فرانسه با شوالیههای معبد، یهودیان و بازرگانان و وامدهندگان ایتالیایی نیز در همین چارچوب قابل نقد است. انحلال شوالیههای معبد در اوایل قرن چهاردهم و مصادرهٔ اموال آنان، نمونهای از آن بود که چگونه اقتدار سیاسی میتوانست با توسل به اتهامها و فشار حکومتی، دارایی یک نهاد مستقل را به منبع تأمین مالی تبدیل کند. این اقدامات، همراه با مالیاتها و مصادرههای مکرر، فضای اعتماد را در مبادلات اقتصادی تضعیف میکردند. افول بازارهای شامپانی نیز البته علل متعددی داشت و نمیتوان آن را فقط به سیاستهای یک پادشاه فروکاست؛ بااینحال، مداخلات مالی و سیاسی سلطنت را میتوان یکی از عواملی دانست که بر فعالیت بازرگانان و امنیت تجارت اثر میگذاشت. جنگهای طولانی، بهویژه جنگ صدساله (۱۳۳۷–۱۴۵۳)، این فشارها را تشدید کردند. جنگ نهفقط منابع عمومی را فرسود، بلکه مناطق روستایی را ویران کرد، تجارت را مختل ساخت و جمعیت را با مالیات و ناامنی بیشتری روبهرو کرد. در چنین شرایطی، رشد اقتدار دولت را نمیتوان مترادف با پیشرفت اجتماعی دانست. افزایش توان حکومت برای گردآوری مالیات و بسیج منابع، اگر با محدودیتهای مؤثر و پاسخگویی همراه نباشد، ممکن است به گسترش جنگ و تحمیل هزینه بر مردمی بینجامد که نقشی اندک در تصمیمگیری دارند. طاعون سیاه نیز ضربهای سهمگین به جوامع اروپایی وارد کرد. موج فراگیر بیماری در سالهای ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱، بنا بر برآوردهای رایج، حدود یکسوم جمعیت اروپا را از میان برد؛ هرچند میزان تلفات در مناطق مختلف یکسان نبود. این فاجعه را نمیتوان صرفاً به ضعف نهادهای قرونوسطایی نسبت داد. طاعون بحرانی جمعیتی و اجتماعی بود که پیامدهایش با جنگ، فقر، ناامنی و ساختارهای نابرابر مالکیت درهم تنید. در عین حال، کاهش جمعیت مناسبات کار و مالکیت را دگرگون کرد و در برخی مناطق امکان چانهزنی بیشتری برای نیروی کار فراهم آورد. بنابراین، تصویر این دوره بهعنوان رکودی یکنواخت، پیچیدگی تجربهٔ تاریخی جوامع آن را پنهان میکند. در شهرهای ایتالیا، اومانیستهای بلاغی از سنت جمهوریخواهانه و فضیلت مدنی دفاع میکردند و در برابر حکومتهای فردی و خاندانی موضع میگرفتند. نویسندگانی چون برونتو لاتینی و آلبرتینو موساتو با تکیه بر میراث کلاسیک، بر تقدم خیر عمومی و ضرورت مهار جناحبندیها تأکید داشتند. اما دفاع آنان از جمهوری را نباید با دموکراسی فراگیر یکی گرفت؛ بسیاری از جمهوریهای شهری ساختاری الیگارشیک داشتند و مشارکت سیاسی به گروههای محدودی محدود میشد. بااینهمه، این سنت نشان میدهد که در دل بحران، صورتهایی از اندیشهٔ سیاسی پدید آمدند که در برابر تمرکز قدرت ایستادگی میکردند و فضیلت مدنی را در خدمت حفظ استقلال شهرها و مهار اقتدار فردی قرار میدادند.ادامه مطلب👇 🔹@Iranian_right_wing
28 Sen, 02:52
زوال سکولار غرب و پایان شکوه و توسعه قرون وسطای متاخر
نویسنده: آرمان بهنسب
بحرانهای اروپای سدههای چهاردهم و پانزدهم را نباید بیدرنگ نشانهٔ «شکست قرون وسطی» یا گواه برتری نظمی دانست که بعدها با عنوان رنسانس شناخته شد. این دوره، که گاه «زوال سکولار» نامیده میشود، بیش از آنکه رکودی یکنواخت و فراگیر باشد، دورهای از بحرانهای همزمان و دگرگونیهای عمیق بود: جنگهای طولانی، گسترش قدرت مالیاتی سلطنتها، طاعون و جابهجایی موازنهٔ قدرت میان کلیسا، شهرها و پادشاهان. از این منظر، میتوان استدلال کرد که بخشی از آنچه بهعنوان افول قرون وسطی روایت شده، پیامد ناتوانی نهادهای قرونوسطایی نبود، بلکه حاصل برآمدن قدرتهای سیاسی متمرکزی بود که میکوشیدند جامعه و اقتصاد را بیش از پیش زیر فرمان خود درآورند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
28 Sen, 02:51
«اسرائیل یا حماس، تشکیلات خودگردان فلسطین و حزبالله لبنان؟! کدام یک از آزادی، دموکراسی، حقوق شهروندی و تکثرگرایی مذهبی حمایت میکنند؟»
🎙️چارلی کرک
🔹@Iranian_right_wing
27 Sen, 08:23
«آموزه های زرتشت و دین مزدیسنا در چند برهه تاریخی نام ایرانیان و شکوه تمدنی آنها را به غرب رسانده است. نخست در عصر باستان بود که به یونان راه یافت و نه تنها افکار افلاطون بلکه بسیاری از یونانیان گنوسی را مورد تحول قرار داد؛ و البته دوم در تاریخ معاصر بود که با توسعهً نفوذ روزافزون آموزه های زرتشت در کشورهای مسیحی مغرب زمین، باستان شناسانِ آن کشور ها وادار به صرف وقت در پژوهش به زبان اوستایی، لهجه های ایرانی، زبان پهلوی و فرهنگ و آداب و رسوم ایرانیان شدند.»
👤کاردینال فرانتس کونیگ؛ اسقف اعظم کلیسای کاتولیک در اتریش
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
26 Sen, 11:40
بر این اساس سازوکاری داریم که از بسیاری جهات به تکامل زیستمحیطی داروینی از راه انتخاب طبیعی میماند، به این معنا که شایستهترین سنتها زنده میمانند و رشد میکنند؛ در حالی که ناتوانها و ناشایستها به حاشیه رانده میشوند یا به کلی از میان میروند. با این همه توجه کنید که این «داروینیسم اجتماعی»، چنان که همگان درک میکنند، نیست. این نه نژادها یا حتی افراد انسانی، بلکه سنتها هستند که با هم رقابت میکنند و بعد در صحنه میمانند یا از آن بیرون میافتند.
سنتها همچنین به شیوهای ژنتیک تعیین نمیشوند، بلکه در فرهنگ ریشه میدوانند و همه انسانها یا گروههای انسانی اساسا میتوانند هر سنت خاصی را اختیار کنند. اما در نگاه هایک ضرورتی ندارد که این افراد یا گروهها، سنتها را با آگاهی از اثرات خوب یا بدی که اتخاذشان به همراه میآورد، برگیرند و معمولا هم چنین نمیکنند. چه اینکه منافع یا آسیبهای نظامهای قواعد رفتاری، معمولا پیش از عملی شدنشان شناخته نمیشوند یا حتی امکان آگاهی از آنها وجود ندارد، به این دلیل آشنای هایکی که هرگز نمیتوان تمام شرایط مرتبطی را که میتوانند مایه انطباقپذیری یا انطباقناپذیری یک مجموعه قواعد شوند، از پیش تعیین کرد. اینها را در بهترین حالت تنها میتوان پس از وقوع دانست؛ چون پیامدهای تبعیت گروههای مختلف از قواعد متفاوت را میتوان در آن هنگام مشاهده کرد. حتی در این صورت نیز با نظر به پیچیدگی ذاتی مسائل انسانی، همیشه تمام اثراتی را که پیروی از یک سنت خاص در پی داشته، نخواهیم شناخت. از این رو دلایل آگاهانه اتخاذ قواعدی خاص از سوی یک گروه، غالبا ارتباط چندانی با دلایل بقای این قواعد در آخر امر یا به سخن دیگر با کارکردهای سودمند (ولو پیشبینینشده) آنها ندارند. دلایل آگاهانه میتوانستهاند دینی یا حتی خرافی بوده باشند. هم از این رو است که افراد روشنفکر، تحصیلکرده و مدرن غالبا این دست قواعد را غیرعقلانی میخوانند و با دیدی تحقیرآمیز ردشان میکنند. اما با این کار از نکته اصلی غافل میشوند، چون مهم این نیست که چرا یک گروه آگاهانه قواعدی خاص را میپذیرد، بلکه مهم آن است که فارغ از آگاه بودن یا نبودن گروه پیرو آنها از پیوند میان منافع و قواعد، چه منافعی عاید این گروه میشود. این جا نیز شباهتی دیگر را با تکامل زیستشناختی میبینیم، به این معنا که دگرگونی میتواند بسته به محیطزیست موجودی که آن را به نمایش میگذارد و بسته به دیگر اجزای ترکیب زیستشناختیاش سودمند باشد یا نباشد. به هر صورت، منبع تغییر اهمیتی ندارد.
اما شباهت میان تکامل فرهنگی و زیستشناختی گواهی میدهد که چرا برداشت هایک از تکامل فرهنگی، با همه این احوال، توجیهی عقلانی را برای سنت فراهم میکند. دلیل اینکه دگرگونیهای زیستمحیطی نوعا پا بر جا میمانند (اگر پا بر جا بمانند)، دقیقا این است که مزیتی را برای موجوداتی که در آنها رخ میدهند، فراهم میکنند. اگر این تغییرات انطباقناپذیر بودند، موجوداتی که آنها را به نمایش میگذاشتند، از میان میرفتند و به این شیوه خود این تغییرات محو میشدند. مارکسیسم، نظامی ذاتا ناکارآمد بود و بیتردید انطباقپذیری کمتری نسبت به سرمایهداری داشت. مرگ مارکسیسم، تصویر کلی هایک از افول سنتهای نازل را به شکلی بیعیب و نقص نشان داد؛ به این معنی که اتحاد جماهیر شوروی، مهمترین نماینده این سنت، از درون متلاشی شد، در حالی که دیگر جوامع مارکسیستی نیز یا اقتباس از اقدامات دنیای «شایسته»تر سرمایهداری را آغاز کردهاند (چین) یا بیش از پیش در دام ناتوانی و انزوا گرفتار شدهاند (کوبا و کره شمالی).
🔹@Iranian_right_wing
26 Sen, 04:08
هایک و سنت (بخش سوم: انتخاب طبیعی سنن)
نویسنده: ادوارد فسر
برخی از این نظامهای قواعد، بهواقع در سازگار کردن گروههای پیرو خود با محیطهای طبیعی و اجتماعیشان موفقتر از قواعد مورد تبعیت گروههای دیگر در سازگارسازی این گروهها با محیطهای خاص خودشان خواهند بود. حتی ممکن است در برخی موارد، قواعدی چنان بیتناسب با بهروزی گروه پیرو آنها وجود داشته باشد که هیچ گونه سازگاریای در پی نیاورند. قواعدی که سازگاری نسبتا بیشتری دارند، معمولا گروههای پیرو خود را حفظ میکنند و امکان رشد و شکوفاییشان را فراهم میآورند و قواعد کمتر سازگار، معمولا مایه افول گروههای پیرو خود میشوند، قدرتشان را تحلیل میبرند یا به شیوههایی دیگر سبب میشوند که بدتر از گروههای پیرو قواعد انطباقپذیرتر عمل کنند. در نتیجه معمولا خود قواعد انطباقپذیرتر حفظ میشوند و دامنه پیروی از آنها گسترش مییابد؛ در حالی که اثرگذاری قواعد دارای انطباقپذیری کمتر، معمولا کاهش پیدا میکند یا (به ویژه اگر اصلا انطباقپذیر نباشند) حتی از میان میروند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
26 Sen, 04:08
