حرمان...🌚
Kanalga Telegram’da o‘tish
حرمان در لغت به معنی محروم ماندن است. اما اگر بخوایم استعاری تعریفش کنیم به معنی کسی هست که مدت ها برای رسیدن به چیزی تلاش کرده و بدستش نیاورده از آن به بعد همه چیز را رها کرده. به حرمان خوش آمدی...
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
299
Obunachilar
-224 soatlar
-77 kun
-2530 kun
Postlar arxiv
299
من از تاختن نمیترسم ، من از باختن نمیترسم
من از تاختن برای باختن احساس میترسم!
فروغ فرخزاد
13 Okt, 11:32
299
من یه علاقهی عجیب دارم به بارون. به لحظه ای که آسمون دلش میگیره و شهر ، قشنگ ترین سکوتش رو زندگی میکنه... 🌧️
03 Okt, 09:04
299
راستش نمیدونم با خودم چی کار کردم.
یه چیزی توی من درد میکنه ، ولی حتی نمیدونم کجاست. نمیتونم بهش اسم بدم. نمیتونم بگم ناراحتم ، عصبانیام ، خستهام یا دلم شکسته. شاید همهشونه. شایدم هیچکدوم. فقط ، میدونم بعضی وقتا حتی از خودمم فرار میکنم.
و بدتر از همه اینه که آدمایی رو که واقعا دوست دارم ، خودم از خودم دور میکنم.
نمیخوام این کار رو بکنم. حداقل فکر نمیکنم بخوام. ولی وقتی میفهمم یکی واقعاً دوستم داره ، یه چیزی توی من عوض میشه. انگار ناگهان نزدیکی زیادی میشه. دلم میخواد عقب برم ، ساکت بشم ، جواب ندم و بذارم فاصله خودش همهچیز رو خراب کنه.
گاهی حتی منتظر نمیمونم کسی از من خسته بشه ، خودم زودتر میرم.
و بعد ، وقتی دیگه نیستن ، دلم براشون تنگ میشه.
این قسمت رو هیچوقت نمیفهمم. چطور ممکنه همزمان هم دلم کسی رو بخواد ، هم از بودنش فرار کنم؟!.
با خودم فکر میکنم شاید واقعا آدم سرد و خودخواهیم. شاید فقط وقتی حالم مهمه که مربوط به خودم باشه. چون واقعا این روزا توان تحمل احساسات بقیه رو ندارم ، حتی وقتی میدونم تقصیر اونها نیست.
از این خودم بدم میاد.
شاید از اینکه یکی منو جدی بگیره و بشنوه و بفهمه دقیقا چی میگم میترسم. از اینکه دیگه نتونم پشت سکوت و فاصلهام قایم بشم.
چون وقتی یکی واقعا نزدیک میشه ، دیگه نمیتونم وانمود کنم حالم خوبه.
و من شاید از همین میترسم ،از اینکه یکی انقدر نزدیک شود که بفهمه پشت این همه بیحوصلگی و فاصله گرفتن ، من فقط یک آدم خستهام که خودش هم نمیدونه دقیقا چی لازم داره.
کاش میتونستم بگم چه مرگمه ، یا حداقل خودم میفهمیدم.
بخشی از نامه های آیدا به پناه...
02 Okt, 14:50
299
مرگ باید خیلی زیبا باشد.
در حالی که علف ها روی سرت موج میزنند روی زمین نرم و قهوهای دراز بکشی و به سکوت گوش بسپاری.
نه گذشتهای داشته باشی ، نه آیندهای ، زمان را فراموش کنی ، زندگی را فراموش کنی ، زندهها هم تو را فراموش کنند...
گلهای نکنی و فقط در آرامش باشی.
مرگ باید خیلی زیبا باید :)
اسکار وایلد
28 Sen, 06:39
299
کتاب طوریه که موقع خوندش بین هزاران هزار احساسات و آدم ها گشتم. یه جاهایی زن ناشناس رو درک کردم ، یه جاهایی استاد ماکان رو و یه جاهایی خودم رو.
به نظر من استاد ماکان یه آدم خودخواه بود که جز آرمانهاش به هیچ چیز اهمیت نمیداد. در حدی که حتی عشق رو وارد سیاست کرد. در صورتی که هر کدوم اینها یه چیز جدان. و زن ناشناس (فرنگیس) هم عاشق تصویری شده بود که توی ذهنش از استاد ساخته بود.
خیلی خلاصه بخوام بگم ، زن ناشناس روحش رو تقدیم به استاد و زندگیش و خودش رو تقدیم به دشمن استاد کرد. و هیچ چیزی برای خودش باقی نذاشت ، بدون اینکه کوچک ترین منتی بر سر استاد بذاره.
13 Sen, 07:57
299
بزرگ علوی داستان رو طوری روایت میکنه که انگار آرامآرام پردهای را کنار میزنه ، اما درست وقتی فکر میکنی راز رو فهمیدی ، دوباره شک میکنی.
چون در چشمهایش ، هیچ نگاهی ساده نیست.
و شاید وقتی کتاب رو ببندی ، هنوز یک سؤال در ذهنت باقی بمونه ،
اگر میتونستی فقط از روی چشمهای یک نفر، تمام زندگیاش را بفهمی ، واقعاً جرئت میکردی نگاه کنی؟.
13 Sen, 07:50
299
بعضی رازها را نمیشه از روی کلمات فهمید ،
باید به چشمها نگاه کرد.
چشمهایش بزرگ علوی ، از یک تابلو شروع میشه. تصویری از زنی که فقط یک پرتره نیست. انگار که چیزی در نگاهش پنهان شده ، چیزی که سالهاست کسی نتوانسته آن را بخواند.
نقاش این تابلو ، استاد ماکان ، مردی مشهور و مرموزه. هنرمندی که زندگیش با سیاست و مبارزه گره خورده و بعد از مرگش ، سؤالهای زیادی بیجواب میماند.
اما یه سوال ، بیشتر از همه ذهن را درگیر میکند :
این زن کیه؟.
راوی داستان تصمیم میگیره او رو پیدا کنه.
و وقتی بالاخره به فرنگیس میرسه ، تازه میفهمه چیزی که در تابلو دیده ، یک نگاه نبوده.
پشت اون چشمها ، داستانی از عشق پنهان شده ،
عشقی که با ترس ، سیاست ، فداکاری و انتخاب درهمتنیده.
هرچی بیشتر از گذشته فرنگیس و استاد ماکان میفهمیم ، تصویر آن تابلو هم تغییر میکنه.
چیزی که در ابتدا شبیه یه داستان عاشقانه به نظر میرسید ، کمکم تبدیل میشه به داستان آدمهایی که بین عشق و آرمان باید یکی رو انتخاب کنن.
یا حتی انتخاب کنن زندگی یا فداکاری؟
و شاید حتی ،
خودت بودن یا تبدیل شدن به چیزی که بقیه از تو میخوان
13 Sen, 07:47
