Â

You speak so that my whole being can listen.

“you’re so quiet” yeah you should be too.

every single time i put myself back together again, i watch myself fall apart once again and every single time is worse than the time before

Солнце касается твоей кожи, подушка хранит твой запах, а слёзы находят путь к твоим щекам. А я? Смогу ли я когда-нибудь быть рядом с тобой? Смогу ли я когда-нибудь обнять тебя? Будут ли мои волосы когда-нибудь пахнуть тобой?

خورشید پوستت را لمس می‌کند، بالش بوی تو را در خود نگه داشته و اشک‌هایت بر گونه‌هایت جاری می‌شوند. اما من؟ آیا روزی می‌توانم کنار تو باشم؟ آیا روزی می‌توانم تو را در آغوش بگیرم؟ آیا موهایم هم روزی بوی تو را خواهند گرفت؟

دختر من:)

I survived what was meant to break me..

Not every battle leaves visible scars.