نعنایِ ژنرال/ rest
Kanalga Telegram’da o‘tish
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
340
Obunachilar
-324 soatlar
-207 kun
-6930 kun
Postlar arxiv
انقدر لفت دادن رو نمیفهمم که همه ی چنلا باهاش مواجهن
03 Sen, 15:38
03 Sen, ~16:01
ولی خب میدونی یکم اذیت کنندست و آدم پشیمون میشه وقتی بخوای چنلو بزنی بهم بریزیش
03 Sen, 15:35
03 Sen, ~16:01
ببین اماره چنلو! همه لف میدن
برای منم همینه
چه میشه کرد
03 Sen, 15:34
03 Sen, ~16:01
Repost from 𝐕𝐚𝐦𝐩𝐢𝐫𝐞(closed)
🌒فور کنید؛
بگم چه نفرینی روی شما گذاشته شده.
جوین بودنتون چک میشه
فقط ده چنل اول
03 Sen, 15:13
05 Sen, ~13:12
Repost from مـاهـزاد؛
+4
کافه تقریباً خالی بود. بخار فنجان قهوه آرام بالا میرفت و پشت شیشه، باران بیعجله روی شهر مینشست. روی میز کنار پنجره، گلدانی کوچک قرار داشت که تنها یک شاخه لیلیوم در آن بود.
گلبرگهای سفیدش آنقدر بینقص بودند که انگار به این جهان تعلق نداشتند؛ انگار تکهای از سکوت را بریده و درون گلدان گذاشته باشند.
مرد نگاهش را از خیابان گرفت و به گل خیره شد. عجیب بود که بعضی چیزها بدون آنکه حرفی بزنند، آدم را به یاد کسی میاندازند. نه به خاطر شباهت، نه به خاطر خاطرهای مشخص؛ فقط چون حضورشان همان حس گمشده را در دل زنده میکند.
او جرعهای از قهوه نوشید. تلخی آرام آن روی زبانش نشست و گرمایش تا نوک انگشتانش دوید. بیرون، آدمها زیر چترهای رنگی از کنار هم میگذشتند و هیچکس نمیدانست در گوشهای از این کافه، دلتنگی در کنار یک گل سفید نشسته است.
لیلیوم بیحرکت بود، قهوه کمکم سرد میشد و زمان راه خودش را میرفت؛ اما بعضی انتظارها، حتی وقتی هیچ وعدهای برای آمدن وجود ندارد، باز هم در دل آدم ریشه میدوانند.
۱۷، آگوست، ۲۰۲۶
𝖡𝗂𝗍𝗍𝖾𝗋 𝖬𝗂𝗇𝗍
03 Sen, 13:57
05 Sen, ~07:59
