ECHO

جدی من یه عالمه پتانسیل عشق ورزیدن،مراقبت کردن،حرفای رمانتیک زدن و کنار هم زندگی ساختن درونم انباشته شده،ولی مخاطب لایقی براش پیدا نمیکنم میترسم تا ابد هم پیدا نکنم و همه اینا تو روحم بپوسه.

‏هر آدمی تا یجایی بهتون فرصت میده ولی بالاخره خسته میشه، از حس اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی‌ مکرر، از توضیح‌ دادن خودش، از برطرف‌ کردن سوتفاهم‌ها، از درک نشدن، کاسه صبر آدم‌های زندگیتون رو لبریز نکنید، ممکنه دیگه هیچ آدمی، به این اندازه وصله‌ جونتون نشه.

‏حس میکنم افتادم پشت کشو، هم نمیذارم کشو بسته شه هم خودم دارم له میشم.

خوب مغزم منفجر نمیشه با اینهمه فکر

خیلی برام ناراحت کننده است که یه سری آدم‌هایی که خیلی دوستشون داشتم کارهایی کردن که دیگه دلم باهاشون صاف نمیشه یا نمیتونم حس قبلی رو بهشون داشته باشم یعنی هر چی به درست شدن روابط فکر میکنم به این نتیجه میرسم که تنها راهش این بود که از اول خراب نمیشد.

اینجوری که آدما دارن بازیم میدن، به زودی می‌تونی منو از Play store دانلود کنی.

این روزا هر ده تا شخصیتم عصبی و ناراحتن.

برای فرار از مشکلاتم می‌خوابم، ولی خوابشون رو می‌بینم.

اکتبر بدون کوچک‌ترین fall in love تموم شد.

وقته سکوت کردنه دیگه 🤫